ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 560
บทที่560
หรือว่า……
หรือว่าคือ……
หรือว่าคือยาอายุวัฒนะที่ซือเทียนฉีเคยกิน?!
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ คุณท่านซ่งฝันว่าได้รับโอกาส ขนาดฝันเขายังหวังว่าเย่เฉินจะสามารถให้ยาอายุวัฒนะแก่เขา และให้ตัวเองสัมผัสถึงเสน่ห์ของการย้อนเวลากลับไปบ้าง เพื่อที่เขาจะได้มีชีวิตอยู่อีกหน่อย และช่วยให้ตระกูลซ่งอยู่ได้นานขึ้นและไกลขึ้น
แต่ว่า เขามีชีวิตมาจนถึงป่านนี้แล้ว เขารู้ว่า:โอกาสนั้นหายาก!
เขาไม่กล้าไปขอยาเย่เฉิน กลัวว่าเย่เฉินจะรังเกียจ เขาจึงทำได้แค่อดทนรอ
รอคอย ช่วงเวลาที่โอกาสมาถึง
เดิมทีเขาคิดว่า โอกาสนี้จะต้องรอจนถึงวันที่หลานสาวของเขา ซ่งหวั่นถิงและเย่เฉินมีการพัฒนาอย่างมั่งคงก่อนมากกว่า
แต่ว่า ตอนนี้เขาได้ยินสิ่งที่เย่เฉินพูด เขารู้สึกว่าเย่เฉินอาจเตรียมยาอายุวัฒนะให้ตัวเองเป็นของขวัญวันเกิดจริงๆ
แต่ว่า เขาไม่แน่ใจ และเขาไม่กล้าที่จะถามคำถามโดยตรง ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงคาดหวังที่ยิ่งใหญ่นี้ไว้ในใจก่อน ยื่นมือก้มหัวไปหาเย่เฉินและพูดว่า:"ผมขอขอบคุณอาจารย์เย่!"
อู๋ตงไห่ขมวดคิ้ว และรีบถามอู๋ซินที่อยู่ข้างๆด้วยเสียงต่ำ:"ภูมิหลังของเด็กคนนี้เป็นอย่างไร?! ท่านซ่งถึงได้เคารพเขามากขนาดนี้!"
อู๋ซินกัดฟันกรามหลังของเขาและพูดออกมา:"พ่อ! ไอ้นี่คือแขกที่หวั่นถิงไปรับเป็นการส่วนตัวเมื่อกี้!"
"โอ้?" อู๋ตงไห่ขมวดคิ้วและพูดว่า:"คนที่เราตามหา คือเขาเหรอ?"
ต้องเป็นเพราะอู๋ซินไม่รู้เรื่อง ให้หลิวกว่างไปทำผิดต่ออาจารย์เย่
ไม่อย่างนั้นด้วยสถานะของอาจารย์เย่ จะสนใจคนต่ำช้าอย่างหลิวกว่างทำไม?
แต่ว่า ปัญหาตอนนี้มันหนักมากเหมือนกัน
ทางหนึ่งคืออาจารย์เย่ อีกทางคือตระกูลอู๋ ต้องปกป้องอาจารย์เย่อย่างแน่นอน แต่ว่า ความสามารถของตระกูลอู๋คือที่หนึ่งของเจียงหนาน ถ้าทำผิดกับพวกเขา จะไม่ดีกับตระกูลซ่งมาก……
แต่ว่า พอคิดถึงยาอายุวัฒนะ คุณท่านซ่งเอาปัญหาพวกนี้สลัดทิ้งไปทันที!
เขาทำหน้าบึ้ง พูดกับอู๋ตงไห่อย่างจริงจังว่า:"ประธานอู๋ อาจารย์เย่เคยช่วยชีวิตฉันไว้! ในบ้านฉัน ไม่อนุญาตให้ใครมาเหยียดหยามอาจารย์เย่เด็ดขาด!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...