บทที่559
อู๋ซินโกรธมากจนกำหมัดแน่น!
เขาจ้องมองไปที่เย่เฉินและพูดอย่างเย็นชาว่า:"ไอ้เด็กเปรต นายอยากตายเองนะ อย่าหาว่าฉันไม่ได้ให้โอกาสนาย! ตระกูลอู๋ของฉันจะไม่มีวันปล่อยให้นายมีชีวิตอยู่จนถึงวันพรุ่งนี้แน่นอน!"
เย่เฉินไม่ได้พูด ซ่งหวั่นถิงก็ตะโกนทันที:"อู๋ซิน นายกล้า!"
อู๋ซินพูดอย่างเย็นชา:"ฉันมีอะไรไม่กล้าทำ?!เธอคิดว่าตระกูลอู๋ของฉันถูกคนทำอะไรก็ได้ในจินหลิงจริงๆงั้นเหรอ?บอกให้นะ! ในจินหลิง ใคร ๆ ก็ต้องก้มหัวให้กับตระกูลอู๋!"
ใบหน้าของซ่งหวั่นถิงเย็นชา และพูดออกมาว่า:"อู๋ซิน ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย เชิญออกไป!"
"ให้ฉันออกไป?!"อู๋ซินเบิกตากว้าง มองไปที่ซ่งหวั่นถิงและพูดด้วยความโกรธ:"เธอไล่ฉันออกไป เพื่อไอ้ยาจกนี้?"
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างหนักแน่น:"ใช่! ฉันจะพูดอีกครั้ง เชิญนายออกไป!"
ในตอนนี้ จู่ๆลูกพี่ลูกน้องของซ่งหวั่นถิงก็ปรากฏตัวขึ้น และรีบก้าวไปข้างหน้า พูดเตือนว่า:"โอ้ คุณชายอู๋ หวั่นถิง พวกเธอสองคนเถียงกันเรื่องอะไร?"
อู๋ซินเห็นหรงวี่มาและรีบพูดว่า:"หรงวี่นายมาพอดีเลย น้องสาวของนาย จะไล่ฉันออกไป เพื่อไอ้ยาจกนี้!"
หรงวี่มองไปที่เย่เฉิน รู้สึกอึดอัดใจ
อันที่จริงหรงวี่ก็ไม่ชอบเย่เฉินเช่นกัน แต่เขารู้ว่าปู่ของเขาเชื่อเขามาก และให้ความสำคัญ เคารพเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะดูหมิ่นเย่เฉินอย่างเปิดเผย
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินและอู๋ซินดูเหมือนจะขัดแย้งกัน เขารีบยิ้มและพูดว่า:"โอ้ นี่พวกเดียวกัน เลยเข้าใจผิดกัน"
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบพูดกับเย่เฉิน:"อาจารย์เย่ นี่คือคุณชายอู๋อู๋ซินอู๋ ลูกชายคนโตของตระกูลอู๋แห่งซูหาง"
ตอนนี้ เย่เฉินมองไปที่คุณท่านซ่งและยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า:"คุณท่าน ผมเห็นสีหน้าคุณไม่ค่อยดี ช่วงนี้ไม่สบายรึเปล่า?"
คุณท่านซ่งรีบพูดว่า:"อาจารย์เย่ สุดยอดจริงๆ แค่มองก็รู้ความผิดปกติของฉัน ก็คือว่าช่วงก่อนอากาศเปลี่ยนไป ความหนาวเข้าสู่ร่างกาย บวกกับที่ฉันอายุมากขึ้น ฉันก็เลยดูเหนื่อยล้า"
เย่เฉินพูดว่า:"เพราะพื้นฐานร่างกายคุณอ่อนแอเกินไป ดังนั้นยาที่ให้คุณครั้งก่อน ประโยชน์หลักๆของหลักจึงถูกใช้เพื่อรักษาความเจ็บป่วย และโรคที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของคุณมานานหลายปี แม้ว่ามันจะรักษาทั้งหมดแล้วก็ตาม แต่มันไม่ได้ช่วยเพิ่มสมรรถภาพทางกายของคุณมากนัก"
คุณท่านซ่งรีบพูดว่า:"ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้สึกขอบคุณมากสำหรับพระคุณที่ช่วยชีวิตของอาจารย์เย่ ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์เย่ ฉันคงจะตายไปนานแล้ว ยังมีชีวิตอยู่ถึงวันเกิดได้ไง!"
เย่เฉินยิ้มอ่อน และพูดว่า:"วันนี้ผมเตรียมของขวัญวันเกิดให้คุณแล้ว ผมเชื่อว่ามันจะเป็นประโยชน์กับสภาพการณ์ของคุณในตอนนี้"
เมื่อคุณท่านซ่งได้ยินแบบนั้น มือและเท้าของเขาก็สั่นด้วยความตื่นเต้นทันที
ของขวัญวันเกิด? ช่วยสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้?

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...