บทที่558
คิดมาถึงตรงนี้ เขาพูดอย่างเย็นชาว่า:"หวั่นถิง ผมบอกให้นะ ไอ้หมอนี้ ตีสุนัขรับใช้ของตระกูลอู๋ของเรา และด่าตระกูลอู๋ของเรา แม้ว่าจะมีคุณท่านซ่งออกมาช่วยพูด ตระกูลอู๋ก็จะไม่ยกโทษให้!"
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่หลิวกว่างทันที และตะโกนบอกเย่เฉินว่า:"คุกเข่าลง และก้มหัวให้สุนัขรับใช้ของฉัน จากนั้นก็คุกเข่าก้มหัวให้ฉัน เรื่องนี้ฉันก็จะปล่อยนายไปก่อน!"
เมื่อหลิวกว่างได้ยินแบบนี้ เขาก็ดีใจมาก!
การถูกตบสองครั้งเมื่อกี้นั้นไม่ได้ไร้ประโยชน์ คุณชายเริ่มออกหน้าเพื่อตนแล้ว!
จากนั้น หลิวกว่างจึงกุมหน้าและเดินไปที่เย่เฉิน ด่าอย่างหยิ่งผยองว่า:"ไม่ได้ยินเหรอ? ยังไม่รีบคุกเข่าให้กูอีก!" เย่เฉินพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกไป จับคอของหลิวกว่าง และยกเขาขึ้นไปเลย!
อู๋ซินตะลึง!
เขาไม่คิดเลยว่า เย่เฉินจะสามารถยกหลิวกว่างที่หนักหนึ่งร้อยห้าสิบหกสิบโลด้วยมือข้างเดียว และเท้าของเขาก็ห้อยอยู่กลางอากาศ!
ตอนนี้หลิวกว่างรู้สึกเพียงว่าคอของเขาถูกบีบแน่นด้วยแรงที่แข็งแกร่ง และเท้าของเขาก็เตะในอากาศไปทั่ว แต่ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งหายใจไม่ออก!
เย่เฉินมองไปที่หลิวกว่าง และพูดอย่างเย็นชา:"นายกล้าพูดอีกสักคำ ฉัน จะสลักคำว่ายาจก บนหน้าผากนาย!"
พูดจบ ก็โยนเขาลงไปที่พื้น
หลิวกว่างกระแทก จนกระดูกของเขาแทบหัก แต่เขาก็ตกใจกับความเย็นชาของเย่เฉินแล้ว คลานไปที่ด้านข้างของอู๋ซิน โดยไม่กล้าพูดอะไรอีก
เมื่อเห็นเช่นนี้ ซ่งหวั่นถิงก็ชี้ไปที่หลิวกว่างอย่างไม่เกรงใจ และพูดกับบอดี้การ์ดว่า:"รออะไรอีกล่ะ? ฉันบอกแล้ว ให้โยนเจ้านี่ออกไป!"
ทันทีที่บอดี้การ์ดได้ยิน ก็รีบวิ่งไปข้างหน้า และลากหลิวกว่างขึ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เย่เฉินยิ้มจาง ๆ และพูดว่า:"สาเหตุที่ฉันได้ยินเรื่องตระกูลอู๋ ก็เพราะว่าเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีคนดังจากอินเทอร์เน็ตคนหนึ่งในติ๊กต็อกได้ขโมยอึคนไข้ในห้องน้ำของโรงพยาบาล!"
"ผู้ชายคนนั้นมีชื่อว่าอู๋ฉี ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นลูกตระกูลอู๋ของนายสินะ? ดูเหมือนว่าลูกตระกูลอู๋ของคุณจะโหดเหี้ยมจริงๆ ของน่าขยะแขยงแบบนั้น ยังกินได้!"
ทันทีที่เย่เฉินพูดถึงพี่ชายของเขาที่กินอึ สีหน้าของอู๋ซินก็น่าเกลียดมาก
ให้ตายเถอะนี่เป็นรอยด่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ 100 ปีของตระกูลอู๋!
ในเวลานี้ หงห้าก็อยู่ข้างๆ เลียนแบบเรื่องตลกในอินเทอร์เน็ตนั้น และพูดด้วยสีหน้าเกินจริง:"เชี่ยเอ้ย!ไอ้เหี้ยม!"
จู่ๆทุกคนก็หัวเราะ
ในเวลานี้ สีหน้าของอู๋ซินนั้น มันจะกินคนได้แล้ว!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...