จุดหนีว๋าน เป็นสถานที่อยู่ของนพเก้าเต๋าแท้ในระหว่างที่นักลัทธิเต๋าบำเพ็ญตบะ!
มีคนกล่าวว่า จุดหนีว๋านก็คือต่อมไพเนียลที่พูดกันในวิชากายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ สามารถหลั่งสารฮอร์โมนได้หลายชนิด ค่อนข้างมีผลกระทบที่ละเอียดอ่อนลึกซึ้งต่อร่างกายมนุษย์
แต่ตามอายุที่เพิ่มมากขึ้น ประสิทธิภาพของมัน จะค่อยๆเสื่อมลงจนกลายเป็นของประดับ
แต่สำหรับคนที่บำเพ็ญตบะ ถ้าหากสามารถเปิดที่นี่ออกได้อีกครั้ง ก็เหมือนกับว่าได้เปิดโลกใบใหม่ทั้งหมดอีกใบ!
การเปิดจุดหนีว๋าน หมายความว่าก็คือการใช้ปราณทิพย์นำจุดจุดหนีว๋านที่อยู่ตรงกลางสมองเปิดออก
จุดหนีว๋านเรียกอีกอย่างว่าตันเถียนบน โดยทั่วไปกล่าวว่า การเปิดตันเถียนล่างนั้นง่ายดายมาก เมื่อเปิดเส้นลมปราณก็ไม่อยากเช่นกัน แต่ว่า มีเพียงนักบำเพ็ญเพียรที่ความสามารถสูงมากเท่านั้น ถึงจะมีความสามารถที่จะเปิดจุดหนีว๋านได้
แต่ว่า สำหรับนักลัทธิเต๋าแล้ว ที่นี่ กลับเป็นจุดที่อยู่สูงสุดของนพเก้าเต๋าแท้จิตใต้สำนึกของมนุษย์ก็เกิดขึ้นที่นี่
ถ้าหากเปิดจุดหนีว๋าน และใช้วิธีการฝึกฝนที่ถูกต้อง ไม่เพียงสามารถทำให้คนควบคุมพละกำลังได้อย่างแข็งแกร่ง ยิ่งลึกลับมากขึ้น จิตใต้สำนึกของคนก็สามารถแยกออกจากร่างกาย สามารถทำอะไรตามใจชอบได้
เพียงแต่ คำบอกเล่าประเภทนี้ส่วนมากเป็นแค่การจดบันทึกเอาไว้ในตำราลัทธิเต๋าบางส่วนเท่านั้น แต่เคยมีใครสามารถอาศัยความสามารถของตนเองเปิดจุดหนีว๋าน อาจเป็นเรื่องยากที่จะหาคนสักสองสามคน เกรงว่าในคนเจ็ดพันล้านคน
ต่อให้เป็นเย่เฉิน ก็ไม่เข้าใจถึงวิธีการเปิดจุดหนีว๋านเลยสักนิด
ในบันทึก การควบคุมปราณทิพย์ เป็นองค์ประกอบขั้นพื้นฐานอย่างยิ่งสำหรับนักบำเพ็ญเพียร มีเพียงหลังจากเปิดจุดหนีว๋าน ถึงจะถือว่าเป็นนักบำเพ็ญเพียรที่แท้จริง
แต่ว่าใน กลับไม่ได้ทิ้งวิชาที่เกี่ยวข้องกับการเปิดจุดหนีว๋านใดๆเอาไว้
รวมทั้งท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง หยุนหรูเกอ ท่านเอิร์ลทั้งสี่อยู่ในนั้นด้วย อันที่จริงต่างก็ยังไม่สามารถเปิดจุดหนีว๋านได้
แต่ว่า เมื่อสามสิบปีก่อน ผู้มีพระคุณเคยใช้พลังวิเศษของตนเอง เคยพยายามทำการเปิดจุดหนีว๋านของท่านเอิร์ลทั้งสี่
ผู้มีพระคุณพยายามเปิดจุดหนีว๋านของพวกเขา กลับไม่ได้มีช่วยอะไรในผลการฝึกฝนของพวกเขา แต่ว่า ผู้มีพระคุณกลับใช้เวลาหลายปี ทิ้งค่ายกลขนาดใหญ่ ไว้ในจุดหนีว๋านของพวกเขาทั้งสี่คนคนละอัน
นอกจากนี้ ผู้มีพระคุณยังถ่ายทอดวิชาหนึ่งให้พวกเขา ในยามคับขัน สามารถท่องในใจเงียบๆเพื่อเคลื่อนย้าย เพื่อเปิดค่ายกลอันนั้นที่อยู่ในจุดหนีว๋าน
ตามคำบอกเล่าของผู้มีพระคุณ พวกเขาทั้งสี่คนถ้าหากตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายที่ถึงแก่ชีวิต ใช้วิชาเปิดจุดหนีว๋าน เพื่อเปิดใช้ค่ายกลของจุดหนีว๋าน
เพียงแต่ ผ่านไปสามสิบปี ท่านเอิร์ลทั้งสี่ยังไม่มีใครเคยเปิดค่ายกลของจุดหนีว๋านได้อย่างแท้จริง!
เหตุผลส่วนใหญ่เป็นเพราะ ในสามสิบปีที่ผ่านมานี้ของพวกเขา ไม่เคยเจอสถานการณ์อันตรายที่ถึงแก่ชีวิตอะไรเลยสักนิด
ท่านเอิร์ลเจี้ยนกงโอวป๋อจวินอยู่ที่ไซปรัสถึงแม้จะเคยตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายที่ถึงแก่ชีวิตก็จริง แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นพิเศษ
ระเบิดสามลูกนั้นที่สังหารพวกเขา เร็วเกินไป อานุภาพร้ายแรงเกินไป วิธีการสังหารโหดร้ายเกินไป โอวป๋อจวินสังเกตเห็นว่าอันตรายจนขนาดถึงแก่ชีวิต แต่ว่าก็แค่ในระหว่างชั่วพริบตาเท่านั้น เขาถึงขนาดนึกถึงจุดหนีว๋านที่ผู้มีพระคุณเปิดให้พวกเขาเมื่อสามสิบปีก่อนออก
อีกทั้ง ต่อให้เขานึกขึ้นได้ ก็ไม่มีความหมายเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากเขาไม่มีเวลามากพอ ที่จะเปิดค่ายกลในจุดหนีว๋าน!
แต่ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งในตอนนี้ มีโอกาสนี้พอดี!
ทันทีที่คิดถึงตรงนี้ ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งจ้องมองเย่เฉินหัวเราะอย่างน่าสมเพชทีหนึ่ง พลางแอบเคลื่อนย้ายวิชาเปิดจุดหนีว๋าน พลางแสยะยิ้มให้เย่เฉินกล่าว: “คนสกุลเย่! ต่อให้แกทำลายร่างกายของฉันแล้วจะทำอะไรได้? อีกไม่กี่ปีหลังจากนี้ ฉันจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ถึงเวลานั้น บางทีแกอาจจะถูกผู้มีพระคุณสับจนแหลกเป็นหมื่นชิ้นแล้ว! แต่ว่าถ้าหากแกโชคดีไม่ตายด้วยน้ำมือของผู้มีพระคุณ ถึงเวลานั้นฉันก็อาจจะเปลี่ยนร่างกายใหม่มาฆ่าแกด้วยมือของตัวเอง!”
หยุนหรูเกอที่อยู่ในที่ลับถอนหายใจอย่างโล่งอก พูดทอดถอนในใจ: “ดูเหมือนว่าชีวิตของท่านเอิร์ลฉางเซิ่งคงไม่สิ้น......”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...