ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5639

เมื่อได้ยินหงห้าบอกว่าเสียชิ้นส่วนที่อยู่ในมือเขาคือของของเย่เฉิน ก็มีเสียงกรึกดังขึ้นมาในหัวหลี่ญ่าหลิน!

เขาพูดพึมพำ: “ของของเย่เฉิน? งั้นก็หมายความว่าเขามีแนวโน้มที่จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายมากกว่าดีไม่ใช่เหรอ?!” 

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบก้มหน้าลง แล้วสังเกตร่องรอยที่ทิ้งไว้บนพื้นหลังเกิดการระเบิด 

เมื่อสำรวจทิศทางของคลื่นแรงระเบิด จากนั้นเขาก็มองเห็นเศษวงศ์ย่อยหอยมือเสือที่ตกอยู่บนพื้นอีกเป็นจำนวนมาก 

ใบหน้าเขาหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา แล้วพูดเสียงต่ำ: “ของของเย่เฉินอยู่ใกล้กับจุดศูนย์กลางของแรงระเบิดมากขนาดนี้……แล้วตอนที่ระเบิด ก็เท่ากับว่าเขาประสบภัยเป็นคนแรกเลยไม่ใช่เหรอ?!”

เมื่อหงห้าได้ยินคำพูดดังกล่าว น้ำตาจึงพรั่งพรูลงมาจากเบ้าตาทันที เขาพูดกับหลี่ญ่าหลินอย่าไม่อยากจะปักใจเชื่อ: “ผู้การหลี่ ศักยภาพของอาจารย์เย่ล้ำเลิศ แหล่งระเบิดแค่นี้น่าจะไม่สามารถทำอะไรเขาได้หรอกใช่ไหม?” 

หลี่ญ่าหลินนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น แคะดินสีดำที่แห้งจนแข็งออกมาจากพื้นหนึ่งก้อน ใช้แรงบี้ นำมาดมดู ก่อนจะตอบกลับอย่างร้อนกลุ้มใจ: “สามารถแผดเผาจนพื้นดินเหนียวกลายเป็นแบบนี้ อุณหภูมิบริเวณจุดศูนย์กลางของแรงระเบิดต้องไม่ต่ำกว่าสามพันองศาเซลเซียสแน่นอน……เมื่อคาดคะเนตามนี้ แหล่งระเบิดต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งถึงสองพันทีเอ็นที แรงระเบิดระดับนี้ ต่อให้มีรถถังจอดอยู่ข้าง ๆ ก็ต้องถูกระเบิดจนแตกสลายแน่นอน ร่างกายมนุษย์ประกอบมาจากเลือดเนื้อ เมื่ออยู่ใกล้ขนาดนี้ เกรงว่าคงจะมีแนวโน้มไปในทิศทางเลวร้ายมากกว่าดีแล้วล่ะ!” 

“ให้ตายเถอะ!”เข่าทั้งสองข้างของหงห้าอ่อน ล้มนั่งลงไปกับพื้น เขาไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องความเจ็บปวด ใช้หมัดทุบลงบนพื้นที่ดำและแข็งแล้วพูดอย่างสะอึกสะอื้น: “เป็นไปไม่ได้! อาจารย์เย่เป็นคนโชคดี ต้องได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์แน่นอน เขาไม่มีทางเป็นอะไรไปอย่างแน่นอน!” 

หลี่ญ่าหลินนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูด: “เดี๋ยวผมจะไปตามหาบริเวณรอบ ๆ ดู บางทีเขาอาจจะถูกคลื่นพลังที่เกิดจากการระเบิดม้วนซัดจนกระเด็นออกไปก็เป็นได้……” 

หงห้ารีบลุกขึ้นมาจากพื้น ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาแล้วเอ่ยปากพูดว่า: “ผมก็จะไปครับ! เดี๋ยวเราสองคนแยกกันตามหา!”

หลี่ญ่าหลินตอบกลับ: “คุณเรียกผู้ช่วยมาหน่อยจะดีกว่า เขตเส้นผ่าศูนย์กลางของแรงระเบิดนี่มีนับร้อยเมตร พื้นที่บริเวณรอบนอกยิ่งกว้างใหญ่กว่านี้อีก ทัศนวิสัยก็ต่ำอีก พึ่งพาแค่เราสองคนมันทำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ คุณบอกว่าในโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลีมีนักบู๊อยู่เยอะมากเลยไม่ใช่เหรอ? ไปเรียกคนที่พึ่งพาได้ที่สุดมาช่วยเหลือ!” 

หงห้าเพิ่งลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ เฉินจื๋อข่ายก็เดินเข้ามาต้อนรับอย่างเร่งรีบ แล้วถามอย่างประหม่า: “หงห้า นี่นายบินไป ๆ มา ๆ แบบนี้ทำไมเนี่ย? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?!”

ดวงตาหงห้าแดงก่ำ แล้วตอบกลับอย่างสะอึกสะอื้น: “เหล่าเฉิน เกิดเรื่องกับอาจารย์เย่แล้ว……”

“ว่ายังไงนะ?!”เฉินจื๋อข่ายถามอย่างตะลึงงันอย่างยิ่ง: “คุณชายเป็นอะไร?!”      

“ไม่รู้……”หงห้าควบคุมน้ำตาไม่ได้ ร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วพูด: “ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าอาจารย์เย่เป็นตายร้ายดียังไง นายรีบไปตามหาคนที่เชื่อใจได้แล้วไปพร้อมกับฉัน ไปช่วยตามหาเบาะแสของอาจารย์เย่!” 

เฉินจื๋อข่ายแค่รู้สึกวิงเวียนศีรษะ จากนั้นเขาก็รีบทำใจให้สงบแล้วพูดโพล่งออกมา: “เดี๋ยวผมไปตามหาคุณหนูรั่วหลี ในบรรดาคนเหล่านี้ ผู้คนในตระกูลเหออยู่กับคุณชายมานานที่สุด พวกเขาต้องเป็นผู้ที่คุ้มแก่การเชื่อใจมากที่สุดแน่นอน!”