หงห้ารีบพูดว่า: “อย่าปล่อยให้เรื่องนี้รั่วไหลออกไปเด็ดขาด คนในสำนักว่านหลงก็อยู่ที่นี่ไม่น้อยเช่นกัน ฉันกลัวว่าหากพวกเขารู้ว่าคุณชายเป็นอะไรไปแล้วจะทำตัวไม่ซื่อสัตย์!”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง?”เฉินจื๋อข่ายพูด: “ตอนที่ว่านพั่วจวินอยู่บนภูเขาเย่หลิงซาน เขาเคยให้คำปฏิญาณกับคุณชายแล้วนะว่าจะถวายความจงรักภักดีต่อคุณชาย!”
หงห้าส่ายหน้าพลางพูด: “ถึงจะเป็นแบบนี้ก็เถอะ แต่ยังไงซะว่านพั่วจวินและอาจารย์เย่ก็มีความบาดหมางในตระกูล ในช่วงเวลาที่สำคัญแบบนี้ เราระมัดระวังหน่อยจะดีกว่า แถมเราก็ไม่สามารถพาคนไปเยอะได้ด้วย นายอย่าลืมนะว่าคุณชายยังมีศัตรูตัวฉกาจอย่างองค์กรพั่วชิง ถ้าเกิดเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คาดว่าตัวตนของคุณชายคงจะถูกเปิดเผยแล้วล่ะ!”
เฉินจื๋อข่ายพยักหน้างึก ๆ แล้วพูด: “งั้นก็หาแค่คนในตระกูลเหอ!”
ซูรั่วหลีในวินาทีนี้กำลังนั่งท่าขัดสมาธิอยู่ในห้องนอน
เฉินจื๋อข่ายเคาะประตูห้อง ซูรั่วหลีจึงลืมตาขึ้นมาจากการทำสมาธิ เมื่อเปิดประตูออกแล้วพบว่าเป็นเฉินจื๋อข่าย เธอจึงถามอย่างรู้สึกสงสัย: “ผู้จัดการทั่วไปเฉินมาหาดิฉันเพราะมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
เฉินจื๋อข่ายไม่ได้พูดอะไร แต่เป็นการโชว์หน้าจอโทรศัพท์ต่อหน้าเธอ
เมื่อเฉินจื๋อข่ายเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาจากเบ้าตาภายในพริบตา
บนหน้าจอโทรศัพท์เขียนไว้ว่า: เกิดเรื่องขึ้นกับคุณชายแล้ว โปรดอย่าเสียงดัง ช่วยเรียกคนในตระกูลเหอให้ออกตามหาพร้อมกัน!
ซูรั่วหลีไม่ได้พูดอะไร แต่เป็นการพยักหน้าแรง ๆ
ไม่นานนัก จำนวนคนสิบกว่าคนของตระกูลเหอจึงรวมตัวกันอย่างเร่งรีบ แล้วพากันมุดเข้าไปในเฮลิคอปเตอร์ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสถานที่เกิดเหตุใหม่อีกครั้ง
เมื่อซูรั่วหลีเห็นภาพฉากที่น่าทึ่งในสถานที่เกิดเหตุ หัวใจของเธอก็ราวกับถูกคนกระชากออกมาทั้งเป็น ควบคุมน้ำตาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
แต่เธอก็ยังเช็ดน้ำตาพลางตามหาเบาะแสบริเวณรอบเขตพื้นที่ที่เกิดเหตุการณ์ระเบิดไปพร้อมกับคนในตระกูลเหอ
คนสิบกว่าคนขยายขอบเขตในการตามหาออกไปอย่างต่อเนื่อง ยิ่งกว่านั้นคือพวกเขาได้ทำการค้นหาพื้นที่บริเวณโดยรอบหนึ่งกิโลเมตรของส่วนกลางแรงระเบิดแล้ว แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยใด ๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกับเย่เฉินอีกเช่นเคย
ตั้งแต่เริ่มตามหากระทั่งวินาทีนี้ ไม่มีใครเคยพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ทว่าวินาทีความรู้สึกสิ้นหวังกลับปกคลุมอยู่ในหัวใจของทุกคน……
……
ย้อนเวลากลับไปถึงช่วงก่อนเย่เฉินและท่านเอิร์ลฉางเซิ่งจะต่อสู้กัน
เธอยื่นมือขวาที่ขาวนุ่มเล็กออกไป อยากดึงผ้าขนหนูมา
แต่ในวินาทีนี้ ก็มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นภายในบ่อน้ำพุร้อน!
เดิมทีระดับน้ำในบ่อน้ำร้อนนี้แทบจะอยู่ในระดับเดียวกันกับขอบบ่อ น้ำพุร้อนที่ใหม่สะอาดค่อย ๆ ไหลลงมาจากภูเขาปลอม ส่วนน้ำพุร้อนที่เป็นส่วนเกินก็จะไหลลงไปจากขอบบ่อที่เงาวาว ประกอบเป็นแผ่นน้ำบาง ๆ แล้วค่อย ๆ ถูกเปลี่ยนถ่ายออกไป ทำให้ระดับน้ำในบ่อรักษาอยู่ในระดับที่เกือบล้นมาโดยตลอด
แต่วินาทีนี้ระดับน้ำในบ่อน้ำพุร้อนกลับเพิ่มสูงขึ้นกะทันหัน!
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าน้ำจำนวนมากโผล่มาจากที่ไหน ระดับน้ำสูงกว่าขอบบ่ออย่างรวดเร็ว ทำให้น้ำในบ่อไหลทะลักออกไปจากขอบบ่อน้ำ!
อัตราความเร็วในการหายใจและการเต้นของหัวใจของหลินหว่านเอ๋อร์เพิ่มขึ้นภายในพริบตา ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งผิวน้ำอย่างไม่ละสายตา ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
วินาทีต่อไปจู่ ๆ ก็มีชายที่เปลือยกายล่อนจ้อน ร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยบาดแผลคนหนึ่งลอยขึ้นมาจากน้ำ!
หลินหว่านเอ๋อร์มองเห็นใบหน้าของผู้ชายคนดังกล่าว ซึ่งเขาก็คือเย่เฉินที่ที่ช่วยชีวิตเธอกลับมาจากยุโรปเหนือดั่งเทพอัศวินจุตินั่นเอง!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...