ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5683
ในตอนเช้า เย่เฉินเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของตัวเอง และให้หงห้าพาหยุนหรูเกอไปที่ช็องเซลีเซียนสปาเพื่อปรับตัว
ส่วนเขาและหลินหว่านเอ๋อร์นำภาพของบรรพอาจารย์เมิ่งขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อกลับไปยังโฮมสเตย์จื่อจินที่หลินหว่านเอ๋อร์อาศัยอยู่
ในขณะเดียวกันเครื่องบินโบอิ้ง 777-200LR ก็บินออกจากบัวโนสไอเรส เมืองหลวงของอาร์เจนตินา มุ่งหน้าสู่ออสเตรเลีย
แม้ว่านี่จะเป็นเครื่องบินที่มีพิสัยทำการไกลที่สุดในโลก แต่ระยะจำกัดของมันยังไม่ถึง 18,000 กิโลเมตร ดังนั้นแผนการบินคือไปที่เมลเบิร์นประเทศออสเตรเลียก่อน แล้วจึงบินไปที่จินหลิงหลังจากเติมเชื้อเพลิงในเมลเบิร์นแล้ว
ในเวลานี้ นอกจากลูกเรือแล้วมีผู้โดยสารเพียงสี่คนบนเครื่องบินทั้งลำ สี่คนนี้คืออู๋เทียนหลินและผู้อาวุโสสามคนที่เพิ่งออกจากศุลกากร
เมื่อสามผู้อาวุโสเก็บตัวถือศีลกว่าร้อยปีก่อน ชาวหัวเซี่ยยังไว้ผมเปียยาวอยู่ พวกเขารู้เพียงว่าชาวต่างชาติสร้างเครื่องบินที่สามารถบินขึ้นไปบนท้องฟ้าได้
แต่ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งอยู่ในเครื่องบินส่วนตัวที่หรูหราและใหญ่โตเหมือนพระราชวัง พวกเขาปีนขึ้นไปที่ระดับความสูง 10,000 เมตรได้อย่างง่ายดาย ความรู้สึกนี้ ทำให้ผู้อาวุโสทั้งสามไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เป็นเวลานาน
อู๋เทียนหลินเห็นว่าผู้อาวุโสทั้งสามรู้สึกประหม่าตั้งแต่ตอนที่เครื่องบินเริ่มทำงานจนถึงตอนนี้ เขาจึงปลอบโยนว่า "ไม่ต้องกังวล ครับคุณปู่ทั้งสาม เครื่องบินในปัจจุบันเป็นวิธีการขนส่งที่ปลอดภัยที่สุดในโลก เทคโนโลยีก็ก้าวหน้ามาก"
อู๋เทียนหลินอธิบายว่า "พลังของเชื้อเพลิงการบินมีพลังมากกว่าน้ำมันก๊าดในตอนนั้น"
อู๋โพจงพึมพำพลางเช็ดเหงื่อ "น่ากลัวจริงๆ...... ถ้ามันระเบิด ต่อให้เรามีแปดชีวิตก็ไม่พอให้น้ำมันระเบิด......"
อู๋เทียนหลินพูดด้วยรอยยิ้มว่า "อย่ากังวลไปครับคุณปู่โพจง เครื่องบินปลอดภัยกว่าที่คุณคิดไว้มาก คุณทั้งสามจะหลับตาและทำสมาธิก่อนก็ได้ บางทีหลังจากที่นั่งสมาธิตื่นขึ้นมา อาจถึงจินหลิงแล้วก็ได้”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...