ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 570

บทที่ 570

เขารู้สึกว่าตาแก่คนนี้จะต้องแก่จนเลอะเลือนแล้วแน่ๆ หรือไม่ก็สมองถูกคนทุบหัวมา ไม่งั้นละก็ จะโขกหัวคำนับให้กับเย่เฉินได้ยังไง?！

คุณท่านซ่งไม่ว่าจะเป็นเรื่องอำนาจ ในงานนี้ก็มีอำนาจมากที่สุด แม้ว่าตระกูลอู๋จะแข็งแกร่งกว่าตระกูลซ่งก็ตาม แต่ทรัพย์สินที่พ่อตัวเองสามารถควบคุมอยู่ ถึงยังไงก็น้อยกว่าคุณท่านซ่งยังเป็นอาวุโสอีก

มาดูแขกคนอื่นๆ แม้ว่าพวกเขาหลายคนจะเป็นครอบครัวชั้นสองธรรมดา แต่อย่างน้อยทรัพย์สินของครอบครัวก็มีมูลค่ามากกว่า 100 ล้านหยวน

ทั่วทั้งงาน มีเพียงไอ้คนจนๆเพียงคนเดียว คนจนนั้นก็คือเย่เฉิน！

แต่ว่า คุณท่านซ่งยังจะคุกเข่าให้กับไอ้คนจน ยังจะโขกหัวให้อีก

มีสิทธิ์อะไร?

เย่เฉินเป็นตัวอะไรกัน?

คุณท่านซ่งทำไมถึงได้ลืมหน้าลืมหลังโขกหัวให้กับเย่เฉิน?

เปลี่ยนคำพูดเป็น โขกหัวก็ทำแล้ว งั้นนี่ไม่ได้หมายความว่า หลานสาวก็สามารถมอบให้ได้เหรอ?！

คิดมาถึงตรงนี้ อู๋ซินหดหู่ใจลึกๆในใจ !

หากบารมีของเย่เฉินไม่ดับลง ไม่แน่ว่าคุณท่านซ่งจะยินยิมยัดเยียดซ่งหวั่นถิงให้เป็นเมียน้อยเขา！

ดังนั้น เขากัดฟันแน่น พูดว่า： “คุณปู่ซ่ง！ คุณเชื่อไอ้คนจนๆนี้ได้ยังไง? ยาบำรุงนี้ของเขาแค่ดูก็รู้ว่าซื้อมาจากหมอข้างทาง กล่องห้าหยวน ยาเสริมพลังอาจจะแค่สิบกว่าหยวนเท่านั้นเอง คุณอย่าได้โดนเขาหลอกเชียวนะ！ มิฉะนั้นถูกหลอกแล้วก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ากินแล้วร่างกายทรุดโทรมจะต้องเป็นเรื่องแน่！”

คุณท่านซ่งโมโหมองไปทางอู๋ซิน พูดอย่างเย็นชาว่า： “คุณชายอู๋ แม้ว่าคุณจะเป็นแขกของตระกูลซ่ง แต่อาจารย์เย่เป็นผู้มีพระคุณของฉัน มีบุญคุณที่ช่วยชีวิตและให้ชีวิตใหม่กับฉัน หากคุณยังกล้าที่จะพูดจาโอหังกับอาจารย์เย่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจล่ะ！”

อู๋ซินกระวนกระวาย พูดว่า： คุณปู่ซ่ง คุณแก่จนเลอะเลือนแล้ว? หลอกลวงแบบนี้คุณก็เชื่อเหรอ！”

เวลานี้ซ่งหวั่นถิงได้ยืนขึ้นมา พูดด้วยความโมโหว่า： “อู๋ซิน！คุณกรุณาพูดจาให้มีมารยาทด้วย！อย่าได้โอหังนักเลย！”

อู๋ซินขมวดคิ้วถามซ่งหวั่นถิง： “คุณท่านซ่งเลอะเลือนแล้ว หรือว่าคุณก็เลอะเลือนด้วย? ยาเสริมพลังขยะแบบนี้ ยกเว้นหลอกผู้สูงอายุสมองเสื่อม ยังมีประโยชน์อะไร? คุณก็เป็นถึงนักเรียนดีเด่นในมหาวิทยาลัยชั้นนำในอเมริกา หรือว่าคุณก็เชื่อคำหลอกลวงของเย่เฉิน?！”

อู๋ตงไห่เห็นลูกชายของเขาให้ของขวัญราคาแพงเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่ายังโดนดูถูก ทนดูต่อไปไม่ไหวจริงๆ！

เขายืนขึ้น เอ่ยเสียงเฮิงด้วยความโห พูดว่า： “คุณอาซ่ง แม้ว่าตระกูลซ่งของคุณจะเป็นตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในจินหลิง แต่คุณไม่สามารถดูถูกลูก ๆ ของตระกูลอู๋ของผมได้ถูกไหม? มีอย่างที่ไหนคนอื่นให้ขยะชิ้นหนึ่ง ก็สามารถทำให้คุณก้มหัวคุกเข่าให้ได้ ลูกชายของผมให้《ภาพพระจันทร์บนน้ำแร่》ยังถูกพวกคุณต้อนรับด้วยความเย็นชา?”

“เรื่องในวันนี้ ถ้าคุณไม่บอกผมว่าทำไม แล้วผมก็คิดได้แค่ว่าตระกูลซ่งของพวกคุณ มีเจตนาที่จะเป็นปรปักษ์กับตระกูลอู๋ของพวกเรา！”

คุณท่านซ่งถือยาอายุวัฒนะอยู่ในมือ ตะโกนออกไปว่า： “อู๋ตงไห่ คุณเป็นถึงลูกชายคนโตของตระกูลอู๋ กลับปิดหูปิดตา เป็นกบในกะลา！คุณคิดจริงๆเหรอว่า ยาเม็ดนี้เป็นขยะ? ฉันจะบอกคุณให้ ถ้าหากว่าคุณรู้ว่าสรรพคุณของยาเม็ดนี้ นอกจากนี้คุณยังจะคุกเข่าต่อหน้าอาจารย์เย่ ขอร้องให้อาจารย์เย่มอบให้! "

อู๋ตงไห่กล่าวอย่างเย็นชา: “ผม? น่าตลกจริง！ปีนี้ผมอายุยังไม่ถึงหกสิบปี คุณคิดว่าผมจะเลอะเลือนเหมือนคุณเหรอ?!”

เย่เฉินมองไปที่อู๋ตงไห่ที่เด็ดเดี่ยวและแสดงออกถึงการถากถาง ยิ้มเล็กน้อย พูดกับคุณท่านซ่งว่า： “ท่านซ่ง แมลงหน้าร้อนจะพูดถึงหน้าหนาวด้วยไม่ได้หรอก แมลงที่อยู่ไม่รอดถึงฤดูหนาว ไม่มีทางเชื่อหรอกว่าบนโลกมีน้ำแข็ง คนที่ไม่เคยเห็นเทวดา ก็จะไม่เชื่อว่าบนโลกมีเทวดา(เปรียบเปรยว่าคนที่อยู่ในโลกแคบ เหมือนกบในกะลา ความรู้ประสบการณ์น้อย ก็ไม่สามารถเห็นโลกกว้างได้)”

พูดมาถึงตรงนี้ เย่เฉินมีรอยยิ้มขี้เล่น พูดเบาๆว่า： “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณไม่ลองทานยานี้ต่อหน้าทุกคนดู นอกจากนี้ยังเป็นการดีที่คนเหล่านี้จะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงจากยาอายุวัฒนะ！”

------------