ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5704
อู๋เทียนหลินถูกสายตาของอู๋เฟยเยี่ยนทำให้ตกใจกลัวจะตัวสั่นสะท้าน คุกเข่าที่พื้นอย่างรีบร้อน โขกหน้าผากบนพื้นเข้าอย่างจัง แล้วพูดด้วยความหวาดผวาขั้นสุด : “กระผมสมควรตาย ขอให้ผู้มีพระคุณล้างบาปด้วยครับ !”
อู๋เฟยเยี่ยนเค้นเสียงหึ แล้วตำหนิ : “นับจากวันนี้ไป หากว่านายพูดมากอีกประโยค ก็ไสหัวกลับไปตามยถากรรมที่สุสานบรรพบุรุษเหลียวตงเถอะ !”
เหลียวตงภูมิลำเนาเดิมของตระกูลอู๋ สุสานของบรรพบุรุษตระกูลอู๋อยู่ที่นั่น
แต่ว่าสำหรับคนตระกูลอู๋ที่อยู่ในองค์กรพั่วชิงแล้ว เมื่อผู้มีพระคุณให้เขากลับไปเฝ้าสุสานบรรพบุรุษที่เหลียวตง งั้นก็เท่ากับเหมือนราชวงศ์ชิงถูกเนรเทศไปหนิงอัน
เมื่อไปแล้ว ชั่วชีวิตนี้ได้แต่ตายอยู่ที่นั่นแล้ว
อู๋เทียนหลินตื่นตระหนกขั้นสุด ตบปากตัวเองสองทีอย่างโหดเหี้ยม โขกหัวร้องตะโกนไม่หยุด : “กระผมสมควรตาย กระผมสมควรตาย ! ขอขอบพระคุณความเมตตากรุณาของผู้มีพระคุณครับ !”
อู๋เฟยเยี่ยนไม่ได้สนใจเขาอีก พูดราบเรียบ : “ไสหัวไปเถอะ จัดการเรื่องที่ฉันกำชับนายให้เรียบร้อยด้วยล่ะ !”
“กระผมรับทราบครับ !” อู๋เทียนหลินเหมือนยกภูเขาออกจากอก โขกหัวดังสามครั้งอีกที แล้วรีบหนีไปนอกประตูด้วยท่าทีหวาดกลัวจนลุกลี้ลุกลน
จู่ ๆ อู๋เฟยเยี่ยนตะโกน : “หยุด !”
แผ่นหลังของอู๋เทียนหลินเย็นวาบ รีบหันหน้ากลับไป แล้วถามด้วยตัวที่สั่นเทา : “ผู้......ผู้มีพระคุณ......คุณ……คุณยังมีคำสั่งอะไรอีกหรือครับ ?”
อู๋เฟยเยี่ยนถามเขา : “ผู้อาวุโสทั้งสามเป็นยังไงบ้างแล้ว ?”
อู๋เทียนหลินเห็นว่าอู๋เฟยเยี่ยนไม่ได้ซักถามตัวเอง พร้อมกับที่ถอนหายใจนั้น ก็พูดพร้อมกับรีบโค้งตัวลง : “เรียนผู้มีพระคุณ ตอนนี้ผู้อาวุโสทั้งสามต่างคอยอยู่ที่ห้องโถงลับ”
อู๋เฟยเยี่ยนขมวดคิ้ว แล้วถามเขา : “ตอนที่ฉันให้พวกเขากลับ นายได้สังเกตว่าพวกเขาทั้งสามคนมีความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างไหม ?”
“เอ่อ……” อู๋เทียนหลินลังเลอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดด้วยความนอบน้อม : “เรียนผู้มีพระคุณ ตอนที่คุณสั่งให้บินกลับ ผู้อาวุโสทั้งสามคนดูไม่ดีใจเท่าไหร่ครับ……”
ห้องโถงใหญ่ยกสูงหกเมตรกว่า ส่องแผนที่โลกที่มีความสูงหกเมตร กว้างสิบสองเมตรที่กำแพงทุกด้าน
เธอดูเมียนมาบนแผนที่ มองเตียนหนานที่ติดกับเมียนมา และมองภูเขาแสนลี้ที่ห่างกับเตียนหนานพันลี้ ความรู้สึกก็ปลิวว่อนในทันที
เธอนึกถึงศิษย์พี่ของตัวเอง และนึกถึงอาจารย์ของตัวเอง
นึกถึงภาพเหมือนของอาจารย์ที่ถูกคนอื่นหยิบออกมาเตือนตัวเองในวันนี้ เธออดไม่ได้ที่จะพูดคนเดียวเบา ๆ : “อาจารย์ ดูท่าคุณดูถูกฉันกับศิษย์พี่จริง ๆ ก่อนหน้าที่คุณจากไปเป็นฉันกับศิษย์พี่ที่ติดตามอยู่ข้างกาย แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ก็ตาม คุณก็ไม่เคยบอกความลับแห่งอายุวัฒนะให้พวกเรา ถึงขนาดที่ฉันเพิ่งรู้รายละเอียดความลับแห่งอายุวัฒนะจากคนอื่น หลังจากคุณตายไปสามร้อยกว่าปี ฉันอู๋เฟยเยี่ยน เข้าไปสู่ดวงตาธรรมของคุณไม่ได้เช่นนี้เลยงั้นเหรอ ? !”
คิดถึงตรงนี้ ความรู้สึกของอู๋เฟยเยี่ยนก็ย้อนกลับไปที่ปี 1650 เมื่อสามร้อยกว่าปีก่อนในชั่วพริบตา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...