ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5704
อู๋เทียนหลินถูกสายตาของอู๋เฟยเยี่ยนทำให้ตกใจกลัวจะตัวสั่นสะท้าน คุกเข่าที่พื้นอย่างรีบร้อน โขกหน้าผากบนพื้นเข้าอย่างจัง แล้วพูดด้วยความหวาดผวาขั้นสุด : “กระผมสมควรตาย ขอให้ผู้มีพระคุณล้างบาปด้วยครับ !”
อู๋เฟยเยี่ยนเค้นเสียงหึ แล้วตำหนิ : “นับจากวันนี้ไป หากว่านายพูดมากอีกประโยค ก็ไสหัวกลับไปตามยถากรรมที่สุสานบรรพบุรุษเหลียวตงเถอะ !”
เหลียวตงภูมิลำเนาเดิมของตระกูลอู๋ สุสานของบรรพบุรุษตระกูลอู๋อยู่ที่นั่น
แต่ว่าสำหรับคนตระกูลอู๋ที่อยู่ในองค์กรพั่วชิงแล้ว เมื่อผู้มีพระคุณให้เขากลับไปเฝ้าสุสานบรรพบุรุษที่เหลียวตง งั้นก็เท่ากับเหมือนราชวงศ์ชิงถูกเนรเทศไปหนิงอัน
เมื่อไปแล้ว ชั่วชีวิตนี้ได้แต่ตายอยู่ที่นั่นแล้ว
อู๋เทียนหลินตื่นตระหนกขั้นสุด ตบปากตัวเองสองทีอย่างโหดเหี้ยม โขกหัวร้องตะโกนไม่หยุด : “กระผมสมควรตาย กระผมสมควรตาย ! ขอขอบพระคุณความเมตตากรุณาของผู้มีพระคุณครับ !”
อู๋เฟยเยี่ยนไม่ได้สนใจเขาอีก พูดราบเรียบ : “ไสหัวไปเถอะ จัดการเรื่องที่ฉันกำชับนายให้เรียบร้อยด้วยล่ะ !”
“กระผมรับทราบครับ !” อู๋เทียนหลินเหมือนยกภูเขาออกจากอก โขกหัวดังสามครั้งอีกที แล้วรีบหนีไปนอกประตูด้วยท่าทีหวาดกลัวจนลุกลี้ลุกลน
จู่ ๆ อู๋เฟยเยี่ยนตะโกน : “หยุด !”
แผ่นหลังของอู๋เทียนหลินเย็นวาบ รีบหันหน้ากลับไป แล้วถามด้วยตัวที่สั่นเทา : “ผู้......ผู้มีพระคุณ......คุณ……คุณยังมีคำสั่งอะไรอีกหรือครับ ?”
อู๋เฟยเยี่ยนถามเขา : “ผู้อาวุโสทั้งสามเป็นยังไงบ้างแล้ว ?”
อู๋เทียนหลินเห็นว่าอู๋เฟยเยี่ยนไม่ได้ซักถามตัวเอง พร้อมกับที่ถอนหายใจนั้น ก็พูดพร้อมกับรีบโค้งตัวลง : “เรียนผู้มีพระคุณ ตอนนี้ผู้อาวุโสทั้งสามต่างคอยอยู่ที่ห้องโถงลับ”
อู๋เฟยเยี่ยนขมวดคิ้ว แล้วถามเขา : “ตอนที่ฉันให้พวกเขากลับ นายได้สังเกตว่าพวกเขาทั้งสามคนมีความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างไหม ?”
“เอ่อ……” อู๋เทียนหลินลังเลอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดด้วยความนอบน้อม : “เรียนผู้มีพระคุณ ตอนที่คุณสั่งให้บินกลับ ผู้อาวุโสทั้งสามคนดูไม่ดีใจเท่าไหร่ครับ……”
ห้องโถงใหญ่ยกสูงหกเมตรกว่า ส่องแผนที่โลกที่มีความสูงหกเมตร กว้างสิบสองเมตรที่กำแพงทุกด้าน
เธอดูเมียนมาบนแผนที่ มองเตียนหนานที่ติดกับเมียนมา และมองภูเขาแสนลี้ที่ห่างกับเตียนหนานพันลี้ ความรู้สึกก็ปลิวว่อนในทันที
เธอนึกถึงศิษย์พี่ของตัวเอง และนึกถึงอาจารย์ของตัวเอง
นึกถึงภาพเหมือนของอาจารย์ที่ถูกคนอื่นหยิบออกมาเตือนตัวเองในวันนี้ เธออดไม่ได้ที่จะพูดคนเดียวเบา ๆ : “อาจารย์ ดูท่าคุณดูถูกฉันกับศิษย์พี่จริง ๆ ก่อนหน้าที่คุณจากไปเป็นฉันกับศิษย์พี่ที่ติดตามอยู่ข้างกาย แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ก็ตาม คุณก็ไม่เคยบอกความลับแห่งอายุวัฒนะให้พวกเรา ถึงขนาดที่ฉันเพิ่งรู้รายละเอียดความลับแห่งอายุวัฒนะจากคนอื่น หลังจากคุณตายไปสามร้อยกว่าปี ฉันอู๋เฟยเยี่ยน เข้าไปสู่ดวงตาธรรมของคุณไม่ได้เช่นนี้เลยงั้นเหรอ ? !”
คิดถึงตรงนี้ ความรู้สึกของอู๋เฟยเยี่ยนก็ย้อนกลับไปที่ปี 1650 เมื่อสามร้อยกว่าปีก่อนในชั่วพริบตา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...