พูดไป หมอก็พูดอีกว่า:“พวกเราเจาะเลือดก่อนที่เด็กจะทานยาแล้ว ตอนนี้จะส่งเด็กไปที่แผนกรังสีวิทยา ให้สารทึบรังสีก่อน แล้วจึงทำ CT สแกนทั้งตัว ออกมาจากห้อง CT แล้ว ก็ให้เด็กใช้ยาเกิดใหม่เก้าเสวียนสองเม็ด”
เจมส์ สมิธถามด้วยความแปลกใจว่า:“ครั้งละสองเม็ด?”
“ใช่”หมอพยักหน้า:“เมื่อพิจารณาว่าอาการของจิมมี่อยู่ในขั้นวิกฤติ เราจึงตั้งใจว่าจะให้เวลาเขาทรงตัวอย่างรวดเร็วใน 5 วัน 5วันนี้ พวกเราจะให้เขาใช้ยาเกิดใหม่เก้าเสวียน 2 เม็ดทุกวัน ให้สภาพร่างกายเขาฟื้นตัวโดยเร็ว 5 วันต่อจากนั้น พวกเราจะเข้าสู่ช่วงคงที่ ทานยาเกิดใหม่เก้าเสวียนวันละ 1 เม็ดจนออกจากโรงพยาบาล”
เจมส์ สมิธถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยาเกิดใหม่เก้าเสวียนวันละสองเม็ด กินติดต่อห้าวัน ลูกชายจะต้องดีขึ้นมาก ๆ แน่ ไม่แน่อีกห้าวันนี้อาจจะลุกขึ้นจากเตียงได้!
เมื่อคิดแบบนี้ เขาก็รีบพูดด้วยความขอบคุณว่า:“ขอบคุณหมอมาก ๆ ครับ!”
หมอยิ้ม:“ไม่ต้องเกรงใจ เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว”
พูดไป เขาก็ดูเวลา พูดว่า:“เดี๋ยวต้องไปแผนกรังสีวิทยาแล้ว คุณสมิธไปกับพวกเราสิ”
“ครับ!”เจมส์ สมิธตอบตกลงอย่างไม่ลังเล จากนั้นจึงไปกับหมอ เข็นเตียงลูกชายไปที่แผนกรังสีวิทยา
เมื่อถึงแผนกรังสีวิทยาแล้ว พยาบาลก็ฉีดสารทึบรังสีให้จิมมี่ที่โคม่า จากนั้นเข็นเขาไปในห้อง CT เนื่องจาก CT สแกนทั้งตัว ดังนั้นจึงใช้เวลานาน
เจมส์ สมิธกังวลเล็กน้อยที่เขากังวลไม่ใช่ผล CT สแกน แต่กังวลว่าลูกชายจะได้กินยาเกิดใหม่เก้าเสวียนของวันนี้เมื่อไหร่
ขณะที่เจมส์ สมิธกำลังเดินไปนอกประตูห้อง CT เว่ยเลี่ยงก็เดินเข้ามาจากทางเข้าแผนกรังสีวิทยา
“คุณเย่?”เจมส์ สมิธพูดอย่างตกใจว่า:“เขา……เขาคือเจ้าของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน?”
“แน่นอน”เว่ยเลี่ยงยิ้มไปพูดไป:“บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนมีวันนี้ได้ ก็เพราะคุณเย่ทั้งนั้”
พูดไป เว่ยเลี่ยงก็พูดอีกว่า:“ใช่สิ ลืมบอกคุณเลย คุณหลินคนนั้นที่พวกหูเล่อฉีพบ ที่จริงก็คือคุณเย่ แต่เพราะเหตุผลส่วนตัวของคุณเย่ จึงไม่ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแก่พวกเขาสองคน และบังเอิญว่าเขาสองคนก็เป็นมะเร็ง คุณเย่จึงตัดสินใจให้สิทธิ์พเศษกับทั้งสอง จากนั้นคุณเย่ก็นึกถึงคุณกับจิมมี่ จึงให้พวกหูเล่อฉีเรียกคุณมาด้วย”
เจมส์ สมิธเบิกตาโต บ่นว่า:“ที่แท้คุณเย่ก็คือเจ้าของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน……ไม่น่าล่ะวันนั้นผมเจอเขาที่ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์ตระกูลเฟ่ย แม้แต่คุณหนูเฟ่ยก็ยังนับถือเขา……”
เมื่อนึกถึงความเย่อหยิ่งของตัวเองในตอนนั้นจนทำให้พลาดบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนไป แต่เย่เฉินดันให้โอกาสนี้แก่จิมมี่อีก ทำให้ในใจเขาขอบคุณเย่เฉินอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงถามเว่ยเลี่ยงไปโดยไม่รู้ตัวว่า:“คุณเว่ย ไม่รู้ว่าผมจะมีโอกาส เจอคุณเย่ได้ไหม?!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...