ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5800

คำพูดของซูจือหยู ทำให้หลูจื้อเฉิงตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก

เขาไม่สงสัยในความเป็นจริงของคำพูดที่ซูจือหยูพูดมาทั้งหมด เนื่องจากสำหรับเขาแล้ว จื้อเฉิงกรุ๊ปของตนเอง สำหรับซูจือหยูแล้วมีความหมายพิเศษอะไรที่จะต้องได้มา

ในมุมมองของเขา ถ้าหากตนพลาดโอกาสในการเทคโอเวอร์ของซูจือหยูแล้ว เกรงว่าคงทำได้แค่เพียงอยู่ในตำแหน่งนี้จนถึงอายุเจ็บสิบปีหลังจากนั้นค่อยให้ลูกชายรับช่วงต่อ

อีกทั้งแม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่า รอจนกระทั่งตนเองอายุ70ปี กิจการของตนเอง จะอยู่ในสภาพการณ์อย่างไรกันแน่

เขายิ่งไม่รู้ว่า เวลาผ่านไปอีกหลายปี ทั้งกรุ๊ปรวมทั้งขนาดของอุตสาหกรรมของทั้งตระกูลตนเองจะเจริญเติบโตหรือว่าลดลงกันแน่

แต่มีจุดหนึ่งที่เขาค่อนข้างชัดเจน ถ้าหากตอนนี้ตนขายบริษัททิ้งไป เอาเงินสดห้าร้อยล้านมาอยู่ในมือ หลังจากคำนวณภาษีเงินได้20% ของการโอนหุ้นแล้วขจ ตนเองก็ยังเหลืออยู่ห้าร้อยหกสิบล้าน

ห้าร้อยหกสิบล้านนี้ สามารถให้ตนเองและลูกหลานรุ่นหลังของตนอยู่อย่างสุขสบายไร้กังวลแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขากัดฟันแล้วทำการตัดสินใจ รีบกล่าว: “ในเมื่อคุณหนูซูมีความจริงใจขนาดนี้แล้วถ้าอย่างนั้นผมเองก็ไม่ขอต่อรองราคากับคุณแล้ว เอาตามราคาที่คุณเสนอ ตกลงซื้อขายที่เจ็ดร้อยล้าน!”

ซูจือหยูพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เอ่ยปากกล่าว: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะรีบให้ฝ่ายบัญชีโอนเงินมัดจำไปให้ หลังจากโอนเงินมัดจำเรียบร้อยแล้ว จะส่งผู้เชี่ยวชาญไปตรวจสอบที่ฐานผลิตใบชาของคุณสักหน่อยนะคะทห คุณแจ้งผู้รับผิดชอบที่พื้นที่ของคุณว่าให้หยุดทำงานทันที จากนั้นให้ความร่วมมือกับผู้เชี่ยวชาญของฉันอย่างเต็มที่ด้วยค่ะ”

“ไม่มีปัญหาครับ!”หลูจื้อเฉิงเอ่ยกล่าวอย่างไม่ลังเล: “คุณหนูซูคุณวางใจ หลังจากได้รับเงินมัดจำ ผมก็จะสั่งการลงไปตามคำร้องขอของคุณครับ”

สำหรับหลูจื้อเฉิง ขอเพียงแค่ได้รับเงินมัดจำเท่านั้น โดยส่วนใหญ่แล้วเท่ากับว่าจื้อเฉิงกรุ๊ปไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป ในเมื่อซูจือหยูร้องขอให้หยุดงาน ถ้าอย่างนั้นตนก็ออกคำสั่งให้หยุดงานก็ใช่แล้ว

หลูจื้อเฉิงได้รับเงินก็ทำงาน โทรศัพท์ไปหาผู้รับผิดชอบฐานการผลิตด้วยตนเอง อีกทั้งในสายยังบอกอีกฝ่ายด้วยว่า ตนเองได้ขายกิจการให้แก่ซูซื่อกรุ๊ป ยังกำชับเป็นพิเศษอีกด้วยญด ตัวแทนที่เจ้าของใหม่ส่งไปกำลังจะไปตรวจสอบที่งานในไม่ช้า

ถึงแม้ว่าผู้รับผิดชอบฐานการผลิตจะตกตะลึง แต่เขาก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว ถึงอย่างไรตนก็เป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่งเท่านั้น ขอเพียงแค่เงินเดือนและสวัสดิการไม่เปลี่ยนแปลง จะทำงานให้ใครก็ไม่มีปัญหาใดๆ

ดังนั้นเขาก็รู้เช่นกันว่า เรื่องเร่งด่วนที่ตนต้องจัดการทันทีก็คือให้คนของซูซื่อกรุ๊ปพึงพอใจตนเอง ไม่อย่างนั้นทันทีที่หลังจากที่พวกเขาเริ่มเข้ารับช่วงบริษัทแล้วปลดพนักงานออกเป็นจำนวนมาก ไม่ใช่ว่าตนต้องตกงานแล้วงั้นเหรอ?

ดังนั้น เขาที่เพิ่งเข้าไปนั่งในรถเตรียมตัวเลิกงานกลับบ้าน หลังจากวางสายของหลูจื้อเฉิง ก็รีบมุ่งหน้าไปรอที่ประตูใหญ่ของฐาน

และในเวลาเดียวกัน เย่เฉินก็ได้รับสายที่ซูจือหยูโทรมาหาแล้ว ทันทีที่รับสาย ซูจือหยูก็กล่าวอย่างนอบน้อม: “คุณเย่ จื้อเฉิงกรุ๊ปได้รับเงินมัดจำของฉันแล้ว เรื่องการเทคโอเวอร์ได้สำเร็จแน่นอนแล้ว ราคาซื้อขายสุดท้ายอยู่ที่เจ็ดร้อยล้านหยวน ฉันได้ให้เขาแจ้งผู้รับผิดชอบฐานแล้ว บอกทะเบียนรถของคุณ คุณสามารถตรงไปที่นั่นได้เลย เขาจะรอรับคุณอยู่ที่ประตูหญ อีกทั้งจะทำตามคำสั่งของคุณอย่างเคร่งครัด”