ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5801

เย่เฉินตกตะลึงกับประสิทธิภาพการทำงานของซูจือหยู ในมุมมองของเขา ผู้หญิงคนหนึ่งสามารถจัดการเรื่องราวได้อย่างสะอาดราบรื่นขนาดนี้ เป็นอะไรที่พบเห็นไม่ได้บ่อยๆ

ดังนั้นเขาจึงกล่าวกับซูจือหยูว่า: “ลำบากคุณหนูซูแล้ว เงินก้อนนี้ถือว่าผมติดหนี้คุณ แต่ว่าสถานการณ์ในตอนนี้พิเศษ ผมยังจะไม่โอนเงินให้คุณ รอผมจัดการเรื่องราวเสร็จเรียบร้อย ผมจะคิดหาหนทางอื่นเพื่อคืนเงินก้อนนี้ให้กับคุณ”

ซูจือหยูรีบกล่าว: “คุณเย่ คุณกับฉันยังมีอะไรต้องเกรงใจกันอีก จื้อเฉิงกรุ๊ปก็ถือซะว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆที่จือหยูมอบให้คุณสามารถรับเอาไว้เป็นของขวัญได้ ก็นับว่าเป็นเกียรติของจือหยูแล้วค่ะ”

เย่เฉินยิ้มจางๆ: “ผมติดค้างน้ำใจครั้งนี้ของคุณ”

ซูจือหยูดีใจเป็นอย่างมาก ในมุมมองของเธอ สามารถทำให้เย่เฉินพูดแบบนี้ออกมาได้ อย่าว่าแต่เจ็ดร้อยล้านเลย ต่อให้เจ็ดพันล้านก็คุ้มค่า

เย่เฉินในเวลานี้ไม่ได้พูดอะไรกับเธออีก พูดตรงๆว่าตนเองมีเรื่องสำคัญที่ต้องไปที่ฐานผลิตใบชาของจื้อเฉิงกรุ๊ป ดังนั้นจึงขอวางสายก่อน

หลังจากที่เย่เฉินวางสายโทรศัพท์ ก็สตาร์ทรถ พลางกลับรถขับกลับไป พลางกล่าวกับหลินหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกาย: “จัดการเสร็จเรียบร้อยทุกอย่างแล้ว ตอนนี้พวกเราสามารถไปที่ภูเขาเอ้อหลางได้แล้ว”

หลินหว่านเอ๋อร์ดีใจสุดขีด กล่าวด้วยตาแดงก่ำ: “ขอบคุณคุณชาย......”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ถ้าอย่างนั้นคุณไม่อยากให้ที่นี่ถูกทิ้งให้รกร้างว่างเปล่า ถ้าอย่างนั้นยังไงทั้งหมดนี่ก็ให้คุณตัดสินใจ คุณอยากทำยังไงก็ทำแบบนั้น”

หลินหว่านเอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ปาดน้ำตา กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ถ้าอย่างนั้นหลังจากที่พวกเรากลับไปที่เมืองจินหลิงแล้ว ข้าน้อยจะต้องคิดดูให้ดีๆว่าจะบริหารบริษัทนี้ยังไง อันที่จริงข้าน้อยค่อนข้างมีความเข้าใจต่อชาผูเอ่อร์ มีประสบการณ์ในการผสมพันธุ์ชาผูเอ่อร์มากด้วยเช่นกัน ถ้าหากมีโอกาสนี้มีพื้นที่ให้ข้าน้อยได้ใช้ประสบการณ์เหล่านี้ คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างมีความรู้สึกประสบผลสำเร็จเรื่องหนึ่งเช่นกัน!”

เย่เฉินคิดถึงตอนนั้นที่หลินหว่านเอ๋อร์ให้ตนดูภาพวาดนั้น ตอนที่ตัวสำนึกของตนจมดิ่งลงไปในภาพวาดนั้น ก็พบหลินหว่านเอ๋อร์ฝนตอนนั้น เป็นที่เคารพนับถือของชาวไร่ชา ถึงแม้จะเป็นผู้อาวุโสอายุเจ็ดแปดสิบ ก็ยังขอวิธีการเพาะพันธุ์ชาผูเอ่อร์จากเธอ จากนี้จะเห็นได้ว่า หลินหว่านเอ๋อร์มีความเข้าใจต่อชาผูเอ่อร์ในระดับลึกซึ้ง

ฝนเวลานี้ หลินหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจกล่าว: “หลายปีมานี้แทบจะไม่ได้ดื่มชาแม้แต่เพียงเจ้าเดียว ชาผูเอ่อร์ที่สามารถข้าน้อยตาเป็นประกายได้ ดูเหมือนว่าจะน่าจะเป็นกิ่งที่ชาวไร่ชาตัดมาจากมารดาแห่งชาผูเอ่อร์ ในกระบวนการสืบพันธุ์จากรุ่นสู่รุ่น ค่อยๆสูญเสียยีนอันยอดเยี่ยมดั้งเดิมของมารดาแห่งชาผูเอ่อร์ ถ้าหากเป็นแบบนี้จริงละก็ ถ้าอย่างนั้นเกรงว่าจะไม่สามารถแกะรสชาติดั้งเดิมของมารดาแห่งชาผูเอ่อร์ออกมาได้อีกแล้ว......”