ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5848

เย่เฉินยักไหล่: “ลองดูหน่อยก็ได้ แต่ผมรู้สึกว่าไม่น่าจะได้ข้อมูลอะไร คนพวกนี้ไม่เหมือนกับอู๋เฟยเยี่ยน อู๋เฟยเยี่ยนมีความหวาดระแวงมากเกินไป ครั้งนี้ที่มาภูเขาแสนลี้ก็ปฏิบัติการด้วยตัวเองคนเดียว ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ก็ยากมากที่จะไตร่ตรองได้รอบคอบ แต่ว่าพวกเธอไม่เหมือนกัน ไม่เพียงปฏิบัติการกันเป็นกลุ่ม อีกทั้งยังมีเตรียมการล่วงหน้ามาแต่แรก ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ คงจะไม่มีทางทิ้งเบาะแสอะไรไว้ให้พวกเรา”

“นี่ก็คือ......”หลินหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจ กล่าว: “ดูเหมือนว่าพวกเธอคาดเดาได้แต่แรกว่าพวกเราจะมาที่นี่ ดังนั้นถึงได้เตรียมการอยู่ที่อารามชิงจ้าว นี้ล่วงหน้า”

พูดไป หลินหว่านเอ๋อร์นึกบางอย่างขึ้นมาได้ กล่าว: “พวกเราสามารถทำความเข้าใจสถานการณ์ของอารามชิงจ้าว จากคนพื้นที่ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะสามารถค้นหาเบาะแสบางอย่างได้”

“ได้”เย่เฉินพยักหน้า กล่าว: “พวกเราขึ้นไปดูกันก่อนค่อยว่ากัน”

......

ตอนที่ทั้งสองคนมาถึงด้านนอกประตูของอารามชิงจ้าว ประตูใหญ่ได้ปิดสนิทแล้ว

แต่ว่าเย่เฉินก้าวไปข้างหน้าผลักเบาๆ ประตูใหญ่ก็เปิดออกส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

เย่เฉินสาวเท้าก้าวเข้าไปข้างใน จ้องมองกลอนประตูไม้หนาที่ด้านหลังประตูใหญ่ ขมวดคิ้วกล่าว: “ดูเหมือนพวกเธอรู้ว่าพวกเราจะมา ยังจงใจเหลือประตูไว้ให้พวกเรา”

สีหน้าของหลินหว่านเอ๋อร์ตกตะลึงเล็กน้อย กล่าวพึมพำ: “นี่คือคำนวณทุกฝีก้าวของพวกเราไว้ดีแล้ว......”

“ใช่ซิ”เย่เฉินแค่นเสียงหัวเราะ เอ่ยปากกล่าว: “คิดว่าจะปกปิดเอาไว้ลึกมาก ผลสุดท้ายชาวบ้านเขากลับรู้ทุกอย่าง ที่สำคัญคือคำนวณได้ทุกอย่าง ไม่เข้าใจเลยจริงๆ”

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความห่อเหี่ยวเล็กน้อย: “ข้าน้อยไม่ได้มีการบำเพ็ญตนใดๆมาสามร้อยกว่าปีแล้ว สิ่งที่คิดว่าตนเองค่อนข้างเก่งกว่าคนอื่นก็คือสมองของตน วันนี้ดูเหมือนว่า ก็คือสู้พวกเธอไม่ได้”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เรื่องนี้ปกติ สองหมัดยากจะสู้สี่มือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเบื้องหลังของเธออาจจะเป็นองค์กรขนาดใหญ่องค์กรหนึ่ง คนมากมายขนาดนี้ร่วมมือกันทำงาน จะคำนวณพวกเรายังจะคำนวณไม่ได้งั้นเหรอ?”

หลินหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจเบาๆทีหนึ่ง เอ่ยปากกล่าว: “อู๋เฟยเยี่ยนไม่เคยตามหาข้าน้อยเจอมาตลอดระยะเวลาสามร้อยปี ดังนั้นคนพวกนี้พละกำลังอาจจะสู้องค์กรพั่วชิงไม่ได้ แต่คนที่อยู่เบื้องหลังของพวกเธอ จะต้องฉลาดกว่าอู๋เฟยเยี่ยน และฉันแน่นอน”

เย่เฉินกล่าวปลอบใจ: “โชคดีที่ความเป็นไปได้ที่พวกเธอจะเป็นศัตรูไม่มาก ถ้าหากต่อไปจะกลายเป็นมิตรได้ สำหรับพวกเราคงจะช่วยเหลือได้มากเช่นกัน”

เย่เฉินจ้องมองกระถางธูป ก็คาดเดาความยาวของไม้หอม เอ่ยปากกล่าว: “ไม้จันทน์สามก้านนี้ดูเหมือนจะยาวมาก น่าจะไหม้มามากกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว”

หลินหว่านเอ๋อร์คำนวณเวลา กล่าว: “นับจากที่ข้าน้อยลงเขา จนกระทั่งข้าน้อยเจอคุณชาย อธิบายทุกอย่างให้คุณชาย ประกอบกับคุณชายกับข้าน้อยขึ้นเขากลับมาอีกครั้ง ก็ผ่านมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วจริงๆ”

เย่เฉินพยักหน้า กล่าว: “ถ้าอย่างนั้นธูปทั้งสามดอกนี้ ก็คือจุดขึ้นตั้งแต่ที่คุณออกจากประตูไป”

พูดไป เย่เฉินหลับตาลง ดมกลิ่นไม้จันทน์อย่างละเอียด กล่าวอย่างทอดถอนใจ: “กลิ่นไม้จันทน์นี้หอมดีจริงๆ ดีกว่าไม้จันทน์ที่ผมเคยดมมาทุกชนิด!”

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวเห็นด้วย: “เมื่อครู่ข้าน้อยกำลังจะพูดว่า......ไม้จันทน์นี้หอมมากจริงๆ ข้าน้อยก็นับว่าเป็นคนที่ชอบชาชอบเครื่องหอม แต่ไม้จันทน์เก่าที่ดีที่สุดที่ข้าน้อยเคยเจอมา ก็ไม่ได้มีกลิ่นหอมเท่าไม้จันทน์ชนิดนี้ กลิ่นหอมเข้มข้น นุ่มลึกแต่หวานนิดๆ”

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถอนใจ: “ดูเหมือนว่าทุกก้าวของพวกเราจะอยู่ในแผนการของพวกเธอจริงๆด้วย พวกเธอจะต้องคำนวณว่าคุณจะต้องสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ แล้วก็คำนวณได้ว่าพวกเราจะต้องย้อนกลับมา ธูปสามดอกนี้ น่าจะจุดขึ้นเพื่อพวกเรา”