ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5849
จ้องมองไม้จันทน์สามก้านที่กำลังจะไหม้หมด หลินหว่านเอ๋อร์ใบหน้าเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้
เธอกล่าวกับเย่เฉินอย่างนึกขึ้นมาได้ทันที: “แม้แต่พวกเราจะย้อนกลับมาก็ยังคำนวณได้ พวกเธอเป็นใครกันแน่......”
เย่เฉินส่ายหน้าไปมา: “คิดไม่ตก ความรู้สึกแบบนี้ ก็เหมือนกับบุคคลที่สามจำกัดมุมมอง”
พูดไป เขาก็เดินทะลุวิหารหลัก กำลังจะไปสำรวจความจริงที่เรือนด้านหลัง แต่กลับถูกประตูไม้บานหนึ่งของด้านหลังวิหารหลักดึงดูดความสนใจ
เขาผลักประตูบานนี้ออกอย่างระมัดระวัง พบว่าด้านในเป็นห้องเล็กๆที่มีขนาดประมาณห้าถึงหกตารางเมตร
เย่เฉินกวาดสายมองผ่านๆแวบหนึ่ง พบว่าภายในห้องนอกจากจะมีเก้าอี้ไม้ง่ายๆหนึ่งและโต๊ะไม้เล็กที่มีขนาดไม่ถึงครึ่งเมตรหนึ่งตัวแล้ว เหมือนกับว่าไม่มีของอย่างอื่น
และภายในห้อง มีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์กลุ่มหนึ่งโชยออกมา ทำให้คนรู้สึกกระปรี้กระเปร่า
ทันทีที่เย่เฉินมองอย่างละเอียด ก็เห็นว่าบนโต๊ะเล็กตัวนั้น วางสร้อยประคำข้อมือเส้นหนึ่งที่มีแทบจะเหมือนกันกับโต๊ะไม้
สร้อยประคำข้อมือเส้นนั้นทำจากลูกปัดไม้เม็ดกลมมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งเซนติเมตร ทั้งหมดเป็นสีน้ำตาลเข้มอ่อนไม่เท่ากัน ค่อนข้างเงางาม มีกลิ่นไม้หอมที่เข้มข้นแผ่กระจาย
สร้อยประคำข้อมือวางอยู่ตำแหน่งตรงกลางของโต๊ะพอดี มองดูไปคือคนอื่นจงใจทิ้งเอาไว้ที่นี่
เย่เฉินก้าวไปข้างหน้า หยิบสร้อยประคำข้อมือเส้นนั้นขึ้นมา เมื่ออยู่ในมือก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นของลูกปัดทุกเม็ดบนสร้อยประคำข้อมือ และสร้อยประคำข้อมือเส้นนี้มีน้ำหนักเบา ประกอบกับกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เย่เฉินเดาว่านี่น่าจะทำขึ้นจากไม้กฤษณา
หลินหว่านเอ๋อร์ในเวลานี้เดินเข้ามา ถามอย่างประหลาดใจ: “สร้อยประคำข้อมือไม้กฤษณาในมือของคุณชายมาจากที่ไหน?”
เย่เฉินหันหน้ากลับไปมองเธอ กล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ: “เจออยู่บนโต๊ะตัวนี้”
พูดไป เธอนำสร้อยประคำข้อมือยื่นให้แก่เย่เฉิน กล่าว: “คุณชาย สร้อยประคำข้อมือเส้นนี้ น่าจะเป็นของขวัญที่พวกเธอมอบให้คุณ คุณเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีดีเถอะ”
เย่เฉินกล่าว: “ไม่แน่ว่าอาจจะมอบให้คุณก็ได้นะ?”
“ไม่ใช่”หลินหว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ กล่าว: “ถ้าหากจะมอบให้ฉัน คาดว่าพวกเธอก็คงจะมอบให้ไม่ได้”
เย่เฉินถามด้วยความสงสัย: “ทำไมถึงพูดแบบนี้?”
หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “คุณชายลองนับสร้อยประคำข้อมือเส้นนี้ดู ทั้งหมดมียี่สิบแปดเม็ด ไม่ขาดไม่เกิน ถ้าหากข้าน้อยจำไม่ผิดละก็ ปีนี้คุณชายน่าจะเพิ่งเลยวันเกิดอายุยี่สิบแปดปี ยังไม่ถึงยี่สิบเก้าปีใช่ไหม? นี่ไม่ใช่ว่าจัดเตรียมเอาไว้ให้คุณชายพอดีหรอกเหรอ? ถ้าหากเตรียมไว้เพื่อข้าน้อย อย่างน้อยก็ต้องร้อยประมาณสามร้อยกว่าเม็ด นับว่าจะเป็นการสิ้นเปลืองไปเกินไป”
เย่เฉินตกตะลึง รีบก้มหน้านับลูกปัดบนสร้อยประคำข้อมือในมือ ยี่สิบแปดเม็ด ไม่ขาดไม่เกินจริงๆ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...