ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5850
สร้อยประคำข้อมือส่วนมาก ที่จริงแล้วล้วนมีลูกปัดสิบเก้าเม็ด นี่ก็เป็นเพราะว่าสร้อยประคำข้อมือที่ผู้คนส่วนมากสวมใส่ นอกจากการแสวงหาวัตถุดิบแล้ว ก็ยังตามหาความหมายแฝงที่ล้ำลึกอีกด้วย เนื่องจากในพระพุทธศาสนา ลูกประคำส่วนมากจะมีสิบเก้าเม็ด ความหมายแฝงเป็นเศียรพระพุทธเจ้าหนึ่งเม็ด บวกกับพระอรหันต์สิบแปดองค์
แต่สร้อยประคำข้อมือเส้นนี้ กลับมียี่สิบแปดเม็ดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เนื่องจากจำนวนเม็ดมากเกินไปจริงๆ ที่จริงแล้วสร้อยประคำข้อมือเส้นนี้ไม่เหมาะที่จะสวมใส่บนข้อมือ แต่เหมาะสำหรับนับลูกประคำมากกว่า
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถามเธอ: “คุณคิดว่านี่หมายถึงอายุของผม?”
หลินหว่านเอ๋อร์: “ความเป็นไปได้สูงที่จะใช่”
เย่เฉินถามอีกว่า: “อาจจะเป็นความบังเอิญบางอย่างก็ได้นะ?”
หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า: “ที่ด้านนอก อาจจะเป็นไปได้ อยู่ที่นี่ขจ เป็นไปไม่ได้”
เย่เฉินซักถาม: “ทำไมถึงพูดแบบนี้?”
หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวอย่างจริงจัง: “คุณชาย คุณต้องเข้าใจว่า ทุกอย่างของที่นี่ ล้วนจัดเตรียมเอาไว้สำหรับคุณ ที่พวกเธอเชิญข้าน้อยมาเข้ามา เพียงเพราะข้าน้อยบังเอิญติดตามคุณชายมาด้วยเท่านั้น ถ้าหากข้าน้อยไม่ได้เดินทางมาที่นี่กับคุณชาย ถ้าอย่างนั้นพวกเธอจะต้องมาพบหน้าคุณชายโดยตรงแน่นอน”
เย่เฉินมีความตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อยทันที
เขาคิดว่าที่หลินหว่านเอ๋อร์พูดมามีเหตุผล
แต่ว่า เขาไม่เข้าใจอีกอย่างว่า อีกฝ่ายเป็นใครกันแน่ คาดไม่ถึงว่าจะใส่ใจตนเองขนาดนี้
นับตั้งแต่ที่แม่ชีน้อยคนนั้นเป็นฝ่ายเริ่มพูดคุยกับทั้งสองคนที่เชิงเขา เย่เฉินก็อยากรู้มาตลอดว่า คนพวกนี้มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ จนถึงตอนนี้ ความสงสัยนี้ก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
เวลานี้ อยู่ๆหลินหว่านเอ๋อร์ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เอ่ยปากกล่าว: “คุณชาย เมื่อครู่นี้ตอนนี้ข้าน้อยเดินเข้ามา ไม่เคยเห็นว่ามีคนเดินเข้าออกห้องนี้ ภายในห้องนี้มีโต๊ะเก้าอี้ ยังมีสร้อยประคำข้อมือเส้นนี้อีก คิดว่าตอนนั้นน่าจะมีคนรออยู่ที่นี่”
เย่เฉินพยักหน้า: “ถ้าอย่างนั้นจะต้องเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังพวกเธอแน่นอน”
แต่ว่า ที่นี่ได้รกร้างมาเป็นเวลานานแล้ว ดูเหมือนว่าไม่มีคนอยู่อาศัยที่นี่มาเป็นเวลานานมากแล้ว
นี่ก็พิสูจน์การคาดเดาของหลินหว่านเอ๋อร์ได้อีกขั้นแล้ว แม่ชีสองท่านนั้นที่พบหน้าเธอ อันที่จริงไม่ใช่แม่ชีจริงๆ
เย่เฉินถึงขนาดสงสัยว่าอารามชิงจ้าว ได้ถูกปล่อยทิ้งร้างมานานปลายปีแล้ว เพียงแต่ครั้งพวกเธอเพื่อขัดขวางตน ถึงได้ใช้งานเป็นการชั่วคราว
ทั้งสองคนไม่พบเบาะแสที่มีค่าอะไรที่เรือนด้านหลัง แต่ว่าด้านนอกประตูหลังของเรือนด้านหลัง เห็นถนนเส้นเล็กของทางลงภูเขาจากด้านหลังเส้นหนึ่ง
คิดว่า พวกเธอน่าจะถอยออกไปจากถนนภูเขาเส้นนี้
เนื่องจากผ่านมาเป็นเวลาชั่วโมงกว่าแล้ว ตอนนี้เย่เฉินตามถนนเส้นนี้ไปก็มองเบาะแสอะไรไม่ออก เดิมทีก็มีความเคารพต่อคนเหล่านี้ เขาก็ไม่ได้มีความคิดที่อยากจะตามไปสืบค้นความจริงเช่นกัน
จ้องมองถนนเส้นเล็กที่คดเคี้ยวเส้นนั้น เย่เฉินถอนหายใจเบาๆ กล่าวกับหลินหว่านเอ๋อร์: “ไปเถอะ พวกเรากลับเมืองจินหลิง”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...