ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5851

ตอนทั้งสองลงมาจากอารามชิงจ้าว เย่เฉินถือสร้อยข้อมือลูกปัดไม้กฤษณานั่นไว้ในมือตลอด เขาอยากรู้มาก ๆ ว่าเจตนาที่ฝ่ายตรงข้ามทิ้งสร้อยข้อมือลูกปัดไว้ให้ตัวเองคืออะไรกันแน่ ครุ่นคิดอยู่นานมากแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบสักที

จึงคาดการณ์ตามสิ่งที่หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวมาก่อน ลูกปัดทั้ง 28 เม็ดที่อยู่บนสร้อยข้อมือเป็นสัญลักษณ์ของช่วงอายุในปัจจุบันของตัวเอง ฝ่ายตรงข้ามนำลูกปัดทั้ง 28 เม็ดร้อยเป็นสร้อยข้อมือ แถมรู้ทั้งรู้ว่าหลินหว่านเอ๋อร์ต้องสังเกตความผิดปกติได้ แล้วจะย้อนกลับมาสืบสาวเรื่องราวทุกอย่างให้ชัดเจนในอารามชิงจ้าว อีกทั้งยังจงใจทิ้งสร้อยข้อมือลูกปัดเส้นนี้เอาไว้ให้ตัวเองอีก ตกลงฝ่ายตรงข้ามคิดจะบอกข้อมูลอะไรให้ตัวเองกันแน่?

ทั้งสองเดินลงมาจากเขาพร้อมกับความสงสัย แล้วย่างกรายลงเส้นทางขากลับอีกครั้ง

เมื่อมาถึงภูเขาลูกนั้นอีกครั้ง ก็บังเอิญเจอเหล่าคุณยายสามสี่คนที่เป็นคนในพื้นที่พอดี พวกเธอเดินกันเป็นกลุ่ม กำลังค่อย ๆ เดินลงไปจากเขาอย่างช้า ๆ พวกเธอทุกคนล้วนสะพายตะกร้าที่ทำมาจากเถาวัลย์ ในตะกร้ามีน้ำมันงาจำนวนมาก กระดาษเงินกระดาษทองรวมไปถึงธูปที่ทำมาจากดิน

เมื่อหลินหว่านเอ๋อร์เห็นแบบนี้ จึงเดินขึ้นไปถามอย่างเกรงใจ: “ไม่ทราบว่าพวกคุณยายกำลังจะไปที่ไหนเหรอคะ?”

คุณยายคนหนึ่งตอบกลับ: “ได้ยินมาว่าอารามชิงจ้าว เปิดใหม่อีกครั้ง เราจะไปทำบุญจุดธูปที่อารามชิงจ้าว น่ะ”

หลินหว่านเอ๋อร์ถามอย่างรู้สึกสงสัย: “อารามชิงจ้าว ปิดมานานมากแล้วเหรอคะ?”

คุณยายคนดังกล่าวพยักหน้า: “น่าจะไม่ได้เปิดมาเกือบสิบยี่สิบปีแล้วล่ะ คนที่อยู่บนเขายิ่งอยู่ยิ่งน้อย ในวัดก็ไม่มีธูปตะเกียงอะไรเช่นกัน แม่ชีในอดีตล้วนกลับกันหมดแล้ว เมื่อวานได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่ามีแม่ชีมาใหม่ เราเลยจะไปกราบไหว้หน่อยน่ะ”

หลินหว่านเอ๋อร์จึงรีบพูดว่า: “พวกคุณอย่าไปเลยดีกว่าค่ะ แม่ชีตนใหม่ที่มาก็กลับไปแล้วเหมือนกัน”

“กลับอีกแล้วเหรอ?” คุณยายทั้งหลายดูผิดหวัง: “นี่เพิ่งมาไม่กี่วันเอง ทำไมถึงกลับแล้วล่ะ?”

หลินหว่านเอ๋อร์ตอบกลับ: “อาจจะรู้สึกว่าที่นี่ไม่มีตะเกียงและธูปอะไรล่ะมั้ง”

เหล่าคุณยายดูห่อเหี่ยว จึงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อย

ยายอีกคนหนึ่งจึงเอ่ยปากพูด: “แม่ชีกลับไปแล้ว แต่พระพุทธรูปยังอยู่ ในเมื่อเราเดินมาถึงที่นี่กันแล้ว ก็ขึ้นไปจุดธูปหน่อยดีกว่า!”

ณ ตอนนี้ วินาทีนี้

บนทางด่วนที่จากภูเขาแสนลี้มุ่งไปสู่แดนนอก บูอิคเอ็มพีวีสามคันที่ดูไม่ค่อยโดดเด่นอะไรกำลังขับเคลื่อนอยู่บนทางด่วนด้วยระดับความเร็วที่คงที่

ป้ายทะเบียนของรถเหล่านั้นล้วนเป็นป้ายของเมืองชุนแห่งมณฑลเตียนหนาน ซึ่งอยู่ภายใต้สังกัดบริษัทเช่ารถแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงมาก ๆ ในประเทศ

ในหัวเซี่ย บูอิคเอ็มพีวีถือเป็นรถเอ็มพีวีธรรมดาที่เป็นที่รู้จักกันทั่วบ้านทั่วเมือง มีส่วนแบ่งในตลาดสูงมาก แถมยังเป็นรถที่ค่อนข้างเป็นที่นิยมของประชาชนทั่วไป ดังนั้นไม่ว่าจะเจอรถประเภทนี้ที่ไหน ก็จะไม่รู้สึกสะดุดตาอะไร ดูธรรมดาเรียบง่ายมาก จึงไม่มีคนคิดว่าผู้ที่นั่งอยู่บนรถยนต์รุ่นนี้จะเป็นคนรวยสูงศักดิ์อะไร

แต่ทว่าบูอิคเอ็มพีวีสามคันนี้ นอกจากโลโก้ยังเป็นบูอิคแล้ว ส่วนอื่น ๆ ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบูอิคเลย ระบบรถยนต์ผ่านการดัดแปลง กำลังขับเคลื่อน ระบบความปลอดภัย ความเป็นส่วนตัวและความสะดวกสบายล้วนมีการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ

วินาทีนี้ บนรถบูอิคเอ็มพีวีคันที่สอง คนขับก็คือแม่ชีสาวที่รั้งหลินหว่านเอ๋อร์และเย่เฉินไว้ก่อนลงจากเขา ส่วนผู้ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งข้างคนขับก็คือซือไท่สูงวัยคนนั้น