บทที่ 586
อู๋ตงไห่รู้สึกอายที่จะบอกว่าลูกชายของเขาถูกคนหักมือ ก็พูดว่า: “เขาติดธุระพอดี น่าจะต้องรออีกสักพักถึงจะมา พอเขามาแล้ว ผมจะพาเขามาเยี่ยมคุณ!”
เฉินจื๋อข่ายพยักหน้า กล่าว: “ถ้างั้นเอาอย่างนี้ ผมจะให้คนพาคุณไปพักผ่อนที่ห้องก่อน รอให้ลูกชายของท่านกลับมาเย็นนี้ เรามากินข้าวด้วยกัน ถือว่าผมเป็นเจ้าภาพเลี้ยงต้อนรับ”
อู๋ตงไห่รู้สึกมีความสุข ยกมือขึ้นมาทับกำปั้นและพูดว่า : “งั้นก็รบกวนผู้จัดการทั่วไปผู้จัดการทั่วไปเฉินแล้วนะครับ”
เขาคิดว่า เขาและเฉินจื๋อข่ายเป็นเพื่อนกันแค่ผิวเผิน แค่รู้จักกัน หลังจากที่ได้มาเยี่ยมแล้ว เฉินจื๋อข่ายรับของขวัญของเขา ความสัมพันธ์ก็แน่นแฟ้นขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
และนี่ เป็นสิ่งที่อู๋ตงไห่ปรารถนามากที่สุด
ในฐานะที่เป็นผู้แทนของตระกูลเย่แห่งเย่นจิงในจินหลิ่ง เฉินจื๋อข่ายเป็นคนที่แสวงหาชื่อเสียงเงินทอง ขอแค่สามารถรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาได้ เขาสามารถใช้โอกาสนี้ในอนาคต สามารถโอบความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงของตระกูลเย่ได้อย่างแน่นอน
และ อู๋ตงไห่ก็ยังมีความคิดที่รอบคอบของตัวเอง
เขาคิดว่า หากตระกูลอู๋หาคนมารักษาอู๋ฉีไม่ได้ หลังจากที่ได้เกาะขาตระกูลเย่ได้แล้ว ก็สามารถขอร้องให้ตระกูลเย่ลงมือช่วยได้
จากความสามารถของตระกูลเย่ เพียงคำสั่งเดียว ก็มีคนที่มีความสามารถคอยติดตามไปทุกที่
ทว่าเฉินจื๋อข่ายกลับไม่ได้คิดอะไรมาก ถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลแรกในเจียงหนาน ควรจะให้เกียรติก็ต้องให้เกียรติ
ดังนั้น หลังจากที่เขาและอู๋ตงไห่ก็ทักทายกัน ดังนั้นพวกเขาจึงพาเขาไปที่ห้องชุดเพรสซิเดนเชียลเพื่อพักผ่อน
อู๋ตงไห่พาบอดี้การ์ดไปสองสามคน หลังจากที่ได้เข้ามาให้ห้องห้องชุดเพรสซิเดนเชียลที่หรูหรา ก็โทรหาอู๋ซิน ให้เขามารวมตัวกับตน
ตอนนี้อู๋ซินเข้าเฝือกที่โรงพยาบาลเสร็จแล้ว หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากอู๋ตงไห่ ก็พาหลิวกว่าง มุ่งหน้าไปป๋ายจินฮ่านกงด้วยกัน
อู๋ซินก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ นั่งลงบนโซฟาและพูดกับอู๋ตงไห่ว่า : “พ่อ ผมกลับมาแล้ว”
อู๋ตงไห่ตอบอืม ถามด้วยความเป็นห่วงว่า: “มือแกเป็นยังไงบ้าง? หมอว่าไงบ้าง?”
อู๋ซินกล่าวด้วยใบหน้าดำคร่ำเครียด: “หักแล้ว หมอเข้าเฝือกให้แล้ว เกรงว่าจะต้องพักฟื้นสักสองสามเดือนถึงจะดีขึ้น”
อู๋ตงไห่พยักหน้า พูดกำชับว่า: “ช่วงนี้แกก็ระวังหน่อย อย่าให้เกิดผลเสียตามมาทีหลังเด็ดขาด”
อู๋ซินพูดว่า: “พ่อ เรื่องมือไม่สำคัญ พ่อรีบบอกมาว่าสรุปแล้วจะจัดการเย่เฉินยังไง?!”
อู๋ตงไห่หัวเราะ และพูดว่า: “อยากฆ่าเย่เฉิน คืนนี้ต้องฆ่าหงห้าก่อน!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...