ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5882

ตอนเย็น อานฉี่ซานพร้อมด้วยอานโฉงชิวลูกชายคนโตและอานข่ายเฟิงลูชายคนรอง ไปเย่นจิงกับซุนจือต้งอย่างลับ ๆ

เย่เฉินไม่ได้กลับไปที่บ้าน Tomson Riviera ในทันที แต่ไปยังคฤหาสน์ของตัวเองที่อยู่ข้าง ๆ จากนั้นโทรหาอาจารย์หงหงฉางชิงที่รับผิดชอบการสอนวิถีบู๊ที่นี่ ให้เขาแจ้งเฉินจื๋อข่ายและหงห้ามาเจอตัวเองที่นี่

เดิมที เย่เฉินยังเป็นกังวลว่า เฉินจื๋อข่ายก็จะหายไปอย่างไม่มีเหตุผลหรือไม่

ยังไงแล้ว ถังซื่อไห่ที่เป็นพ่อบ้านของทั้งตระกูลเย่ เบื้องหลังมีนายอีกคน งั้นเฉินจื๋อข่ายที่เป็นตัวแทนตระกูลเย่ในจินหลิง เป็นลูกน้องโดยตรงของถังซื่อไห่ ก็มีความเป็นไปได้มากว่ามีใครจงใจจัดการ

แต่ยังดีที่ เฉินจื๋อข่ายยังอยู่ที่ช็องเซลี

วินาทีที่เห็นเฉินจื๋อข่าย ในใจเย่เฉินก็โล่งอกเล็กน้อย

พูดตามตาง พอรู้ว่าถังซื่อไห่มีเจ้านายอีกคน ในใจเขาก็ผิดหวังเล็กน้อย

ด้านหนึ่ง ถังซื่อไห่เคยเป็นลูกน้องที่ภักดีที่สุดของพ่อ แม้ว่าตัวเองไม่มีคุณสมบัติที่จะทำให้เขาจงรักภักดีต่อตระกูลเย่ แต่พฤติกรรมของเขานี้ ก็ทำให้เย่เฉินรู้สึกหน่วง ๆ จริง ๆ

ส่วนอีกด้าน เย่เฉินนั้นแทบจะเชื่อใจถังซื่อไห่ อย่างไม่มีเงื่อนไข เพราะเขาก็ปกป้องตัวเองมาหลายปี หลังจากพบกับตัวเองที่จินหลิงแล้ว เขาก็สนับสนุนเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขเสมอ

แต่ว่า ตอนนี้เพิ่งมารู้ว่าคนที่เขาทำงานให้จริง ไม่ใช่ตระกูลเย่ และก็ไม่ใช่ตัวเอง ในใจเย่เฉินจะไม่รู้สึกผิดหวังได้อย่างไร

เขาในตอนนี้ กลัวที่สุดคือคนรอบข้างมีคนที่เหมือนถังซื่อไห่ สิ่งที่กลัวที่สุดคือคนลึกลับคนนั้นได้จัดสายไว้รอบตัวเองแล้ว

ตอนที่พูดประโยคนี้ เย่เฉินใช้ปราณทิพย์เล็กน้อย บอกใบ้ทางจิตให้เฉินจื๋อข่ายตอบตามความเป็นจริง

“พ่อบ้านถัง？”เฉินจื๋อข่ายไม่ได้รู้สึกผิดปกติ แค่คิด แล้วพูดตามความจริง：“ตอบคุณชาย แม้ว่าพ่อบ้านถังจะเป็นเจ้านายโดยตรงของผม แต่ยังไงทุกจังหวัด ทุกเขตก็มีตัวแทนของตระกูลเย่ ที่ต่างประเทศก็มีเยอะ ดังนั้นผมก็เป็นแค่หนึ่งในตัวแทนหลายร้อยคนของตระกูลเย่ เมื่อก่อนทุก ๆ ปีจะเจอพ่อบ้านถึง ที่งานประชุมรายงานประจำปีเท่านั้น เลยไม่ค่อยรู้จักกันเท่าไหร่”

เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ ดูเหมือนเฉินจื๋อข่ายและถังซื่อไห่จะไม่ได้ลงเรือลำเดียวกัน

เย่เฉินก็ใช้วิธีเดียวกันถามหงห้า：“หงห้า ก่อนที่จะรู้จักผม คุณรู้จักถังซื่อไห่ไหม？”

“ไม่รู้จักครับ……”หงห้าส่ายหน้าไปมา เสียดสีไปว่า：“อาจารย์เย่ ก่อนจะรู้จักท่าน ผมก็แค่นักเลงหัวไม้ที่มีชื่อเสียงเล็กน้อยในจินหลิง แม้แต่ผู้จัดการทั่วไปเฉินผมก็ยังเอื้อมไม่ถึง แล้วนับประสาอะไรกับพ่อบ้านแห่งตระกูลเย่……”