เย่เฉินเห็นแบบนี้ จึงโล่งอก
จากนั้น เขาพูดกับเฉินจื๋อข่ายว่า:“เหล่าเฉิน พ่อบ้านถังไปจากตระกูลเย่ช่วงหนึ่ง ช่วงนี้ ตำแหน่งพ่อบ้านของตระกูลเย่ว่างอยู่ ผมอยากให้คุณมาทำแทนตำแหน่งพ่อบ้านถังชั่วคราว ขอให้พ่อบ้านถังกลับมาในอนาคต ดังนั้นคุณก็ คืนตำแหน่งให้เขาแล้วเป็นผู้ช่วยเขา ถ้าในอนาคตเขาไม่กลับมา คุณก็อยู่ตำแหน่งนี้ตลอดไป”
เฉินจื๋อข่ายตกใจอย่างมาก รีบถามว่า:“คุณชาย……หน้าที่ของผมไม่เคยได้ออกไปจากจังหวัดเลย และงานของตัวเองก็ถือว่าเพิ่งจะเข้าใจ คุณให้ผมทำตำแหน่งแทนพ่อบ้านถัง ผม……ผมจะมีความสามารถได้อย่างไรครับ……”
เย่เฉินถามย้อนว่า:“พ่อบ้านถังก็ค่อย ๆ ไต่เต้ามาทีละขั้นไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่ครับ……”เฉินจื๋อข่ายพูดอย่างเขินอายว่า:“พ่อบ้านถังไต่เต้ามาสิบกว่ายี่สิบปีถึงจะมาถึงจุดนี้ ความสามารถผมต่างกับเขาเยอะมาก เกรงว่าคุณสมบัติของผมจะโน้มน้าวผู้อื่นไม่ได้”
เย่เฉินส่ายมือ:“ผมคือหัวหน้าตระกูลเย่ ตำแหน่งพ่อบ้านตระกูลเย่ ผมให้ใครทำ คนนั้นก็ต้องมีคุณสมบัติอยู่แล้ว ก็แล้วแต่ว่าคุณจะทำหรือไม่”
“เอ่อ……”เฉินจื๋อข่ายเข้าสู่ความขัดแย้งทันที
สำหรับเขาแล้ว ตำแหน่งของถังซื่อไห่ คือจุดสูงสุดทางทฤษฎีในอาชีพของเขา
เดิมที เขาไม่กล้าโลภที่จะให้ตัวเองไปถึงจุดสูงสุดของถังซื่อไห่ในอนาคต
แต่ว่า หลังจากได้รับการชื่นชมและคำสั่งให้รับผิดชอบหน้าที่ที่สำคัญจากเย่เฉินแล้ว บางครั้งเขาก็รู้สึกว่า ตราบใดที่เขาอยู่ข้างกายเย่เฉินด้วยความมุ่งมั่น ขยันทำงานสุดใจ บางทีในอนาคตเย่เฉินคงให้โอกาสแบบนี้กับตัวเอง
แต่นั่นคือสิ่งที่สมหวังแน่นอน หลังจากที่อายุ 50 และสั่งสมประสบการณ์มามากพอแล้ว
หงห้าดีใจมากจึง รีบยกมือขึ้นพูดว่า:“ตอบกลับอาจารย์เย่ ผมโอเคครับ!ผมก็เหมือนผู้จัดการทั่วไปเฉิน จะพยายามให้ดีที่สุด แต่ถ้าความสามารถผมไม่ได้ ก็ขอให้อาจารย์เย่อย่าได้ฝืน!”
“โอเค!”
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย พูดว่า:“พวกคุณสองคนเตรียมตัว เหล่าเฉินเอางานของจินหลิงมอบให้หงห้าแล้ว ก็รีบไปเย่นจิง ผมจะบอกคุณท่านล่วงหน้าก่อน ถึงตอนนั้นให้คุณท่านช่วยให้คุณเลื่อนรับตำแหน่งใหม่ แต่อย่างนั้นก็ต้องลำบากคุณที่ต้องอยู่ที่เย่นจิงก่อนช่วงหนึ่ง จัดการแผงลอยที่ถังซื่อไห่ทิ้งไว้ให้เข้าใจ ถึงตอนนั้นคุณสามารถเอางานมาทำที่จินหลิงได้ ในขณะเดียวกันก็สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้ เรียนวิถีบู๊”
เฉินจื๋อข่ายได้ยินว่ายังเรียนวิถีบู๊ต่อได้ ก็ดีใจอย่างมาก รีบพูดว่า:“ขอบคุณครับคุณชาย!ผมจะฝึกฝนวิถีบู๊ก่อนเพื่อที่จะมั่นใจได้ว่างานทั้งหมดจะสมบูรณ์แบบ!”
“โอเค”เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:“พวกคุณรีบส่งมอบงาน ผมจะกลับTomson Riviera!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...