บทที่ 590
ซ่งหวั่นถิงรีบโบกมือ: “ที่จริงพี่ชายของฉันก็ค่อนข้างเก่งเลย ต่อไปฉันจะไม่สืบทอดตระกลูซ่ง ฉันแค่หวังว่าหลังจากที่ปู่เสียชีวิต อย่าโดนพวกเขาไล่ออกจากบ้านก็พอแล้ว……”
เย่เฉินยิ้มเบาๆ และพูดอย่างจริงจังว่า: “มีผมอยู่ จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้หรอก”
ซ่งหวั่นถิงประทับใจอย่างมาก ขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีก และพูดว่า “อาจารย์ ตอนนี้ฉันจะพาคุณไปส่งที่จี้ซื่อถัง……”
เมื่อพูดจบ สตาร์ทรถ ขับออกจากวิลล่า
ในจี้ซื่อถังตอนนี้ ซือเทียนฉีกำลังพาเฉินเสี่ยวจาว เก็บตู้ยาที่ตระกูลอู๋ทำลาย
เมื่อเห็นเย่เฉินและซ่งหวั่นถิงจะก้าวไปข้างหน้า ซือเทียนฉีรีบไปต้อนรับข้างหน้า พูดด้วยความประหลาดใจว่า: “อาจารย์เย่ คุณมาได้ยังไงครับ แล้วก็คุณซ่ง วันเกิดคุณลุงไม่ใช่เหรอ?”
เย่เฉินยิ้มเบาๆและพูดว่า: “ผมได้ยินเสี่ยวจาวพูดว่าตระกูลอู๋มาหาเรื่องที่นี่ ก็เลยมาดูสถานการณ์ที่นี่หน่อย เสียหายเยอะไหม?”
ซือเทียนฉีโบกมือ ยิ้มอย่างไม่แยแสและกล่าวว่า : ที่เสียหายก็แค่ตู้ยาเล็กน้อย สมุนไพร จะอะไรกันนักล่ะ”
เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า: “ผมหักมือขวาของอู๋ซินไปแล้ว ถือเป็นการลงโทษเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างผมก็ได้บอกพวกเขาแล้วว่า ภายในสามวันต้องมาขอโทษ”
เมื่อซือเทียนฉีได้ยินคำนี้ ก็รีบพูดด้วยความตื่นเต้น: “อาจารย์เย่ คุณไม่จำเป็นต้องทำเรื่องนี้เพราะผมหรอก ไปทะเลาะกับตระกูลอู๋! ตระกูลอู๋เป็นตระกูลอันดับหนึ่งในเจียงหนาน ผมเกรงว่าพวกเขาจะไม่พอใจคุณ และมาแก้แค้นคุณ……”
เย่เฉินกล่าวอย่างไม่แยแส: “ไม่ต้องเป็นห่วง ถ้าตระกูลอู๋คิดจะแก้แค้น ก็ให้เขามา ฉันจะทให้พวกเขาเห็น จินหลิงไม่ใช่หางโจว เสแสร้งมั่วซั่วก็ต้องมีค่าตอบแทน”
เฉินเสี่ยวจาวพูดด้วยสีหน้าแห่งความเลื่อมใส: “อาจารย์เย่ ขอบคุณจริงที่ช่วยฉันและคุณปู่แก้แค้น สองพ่อลูกแซ่อู๋ที่ทำเกินกันเกินไป ต้องสั่งสอนพวกเขาซะบ้าง ให้พวกเขามีความหวั่นเกรงซะบ้าง!”
เฉินเสี่ยวจาวถามโดยไม่รู้ตัวว่า: “อาจารย์เย่ คุณมีเรื่องบาดหมางกับอู๋ฉีเหรอ?”
เย่เฉินพูดอย่างไม่แยแส: “ฉันก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับเขาหรอก ก็แค่ไม่ชอบโดยส่วนตัวก็เท่านั้นเอง”
ขณะที่พูด เย่เฉินก็กล่าวว่า : “เด็กคนนี้ได้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ แต่เรียนไม่เก่ง ส่วนใหญ่มักจะทำร้ายนักศึกษาที่เป็นผู้หญิง เขาพยายามชักจูงเพื่อนสนิทของลูกสาวของฉินกางให้ฆ่าตัวตาย ฉันทนดูไม่ได้ ก็เลยให้บทเรียนเขาไป เพื่อที่จะทำให้ทั้งชีวิตของเขาไม่ทำร้ายผู้หญิงอีก”
เฉินเสี่ยวจาวมองเขาด้วยความเลื่อมใสทันที แล้วพูดว่า: “อาจารย์เย่ คุณเป็นไอดอลของฉันจริงๆ! ฉันได้ยินมานานแล้วว่าอู๋ฉีคนนั้นไม่ใช่คนดีอะไร ที่เขากลายเป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่ามีคนเท่าไหร่ที่ปรบมือด้วยความดีใจ! ที่แท้ก็เป็นอาจารย์เย่ที่ธำรงคุณธรรมไว้!”
ซ่งหวั่นถิงที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า: “อาจารย์เย่ สาเหตุที่อู๋ตงไห่อยู่ในจินหลิง ก็คือต้องการหาคนที่จัดการอู๋ฉีให้เจอ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคุณ……”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...