ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5927
ชื่อของสำนักว่านหลงนั้น ในแวดวงทหารรับจ้างและแก๊งแทบจะไม่มีใครรู้จัก
อันโตนิโอย่อมรู้ดีเกี่ยวกับองค์กรระดับตำนานนี้ และประสบการณ์ที่เป็นตำนานของว่านพั่วจวิน
แต่เขาไม่คิดเลยว่า ที่เย่เฉินพูด เขาสามารถให้ว่านพั่วจวินมาที่นครนิวยอร์กได้ตลอดเวลา ความรู้สึกนั้น ดูเหมือนว่านพั่วจวินจะเป็นลูกน้องคนหนึ่งของเขา
และโอมาน ราโมวิช ก็แดไม่ได้ที่จะเริ่มวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของเย่เฉินและสำนักว่านหลงแกครั้ง ข้างในใจ
เมื่อก่อน เขาคิดว่าสำนักว่านหลงยึดทรัพย์สินของตระกูลเย่ไปครึ่งหนึ่ง จึงปกป้องตระกูลเย่
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ความแข็งแกร่งของเย่เฉินจะผิดปกติไปอย่างน่าตกใจ และบุคลิกอันแข็งแกร่งแบบนี้ จะยอมจำนนต่อคนอื่นได้อย่างไร？
ดังนั้น สุดท้ายแล้วสำนักว่านหลงยอมตระกูลเย่ หรือเย่เฉินยอมสำนักว่านหลง เรื่องนี้ยังคงเป็นคำถาม
แต่จากการแสดงออกของเย่เฉินแล้ว เหมือนว่าอย่างหลังมีแนวโน้มมากกว่า
เมื่อคิดเช่นนี้ โอมาน ราโมวิชก็ยิ่งกลัว
ถ้าแม้แต่สำนักว่านหลงก็แพ้ให้ลูกน้องเย่เฉิน แล้วตัวเองจะไปสู้อะไรได้เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา？จะไม่ถูกเขาจัดการโดยสิ้นเชิงหรอกเหรอ？
อันโตนิโอในตอนนี้ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก
เพราะเขาฟังออกว่า เย่เฉินจะให้ว่านพั่วจวินมาดูแลตระกูลซาโน่ ถ้า ตระกูลซาโน่ไม่ฟังคำสั่งของเย่เฉินอีก ก็เป็นไปได้สูงที่จะถูกว่านพั่วจวินกำจัด
เขาไม่รู้เลยว่าเย่เฉินมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ และที่นั่นก็มีสงครามตลอดปี คนที่หวงแหนชีวิตแบบนั้น ใครจะยอมไป？
เมื่อคิดได้แบบนี้ เขาจึงขอร้องเย่เฉิน：“คุณเย่ ความผิดพลาดทั้งหมดในวันนี้เกิดจากความสับสน ได้โปรดอย่ามายุ่งกับคนไร้วุฒิภาวะอย่างผมเลย หากคุณยังไม่พอใจ ทำร้ายผม ว่าผมก็ได้ เอาบัญชีมาให้ผม ผมจะโอนเงินให้คุณเอง เอาเท่าไหร่คุณว่ามาเลย ผมแค่ขอให้คนมีเกียรติอย่างคุณ ปล่อยผมไปเถอะ ……”
เย่เฉินมองเขา พูดอย่างเยือดเย็นว่า：“ตอนอยู่ที่ยุโรปเหนือ ผมปล่อยคุณไปแล้ว มิฉะนั้นคุณจะมีโอกาสปรากฏตัวตรงนี้ได้อย่างไร？”
พูดไป เย่เฉินก็ส่ายหน้า ถอดถอนหายใจ：“ผมให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณไม่รับไว้เอง！”
โอมาน ราโมวิชยังอยากอ้อนวอน เย่เฉินก็ขี้เกียจพูดกับเขาเยอะ จึงพูดกับเขาและอันโตนิโออย่างเยือกเย็น：“แจ้งลูกน้องพวกคุณสองทั้งสองให้ถอนออก สิบนาทีต่อมา พวกคุณสองคนตามผมไปไชน่าทาวน์！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...