มีหน้าของกุสตาโว่อยู่ ลูคัสรีบเก็บของส่วนตัวของตนเองเรียบร้อยอย่างไว ตอนที่เวลาเดินเล่นกำลังจะจบลง ก็ได้ย้ายมาที่ห้องขังที่เย่เฉินอยู่แล้ว
ตอนที่กุสตาโว่มาถึงห้องขังของเย่เฉิน ประโยคแรกที่หลุดปากพูดออกมาก็คือ: “แม่โว๊ย คุณเย่ ห้องขังของพวกคุณทำไมถึงได้สะอาดขนาดนี้?”
เพื่อนร่วมห้องจังทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน นึกย้อนกลับไปถึงวันนี้ที่ทำความสะอาดอย่างยากลำบาก แต่ละคนยังจดจำได้อย่างชัดเจนในใจ
เย่เฉินในเวลานี้ยิ้มเล็กน้อยทันที เอ่ยปากกล่าว: “ในห้องขังนี้ สุขอนามัยเป็นเป้าหมายในการประเมินที่สำคัญที่สุด ฉันไม่สนว่าจะเข้ามาในนี้เพราะพวกเขาวางเพลิงฆาตกรรมหรือปล้นชิงทรัพย์ หรือว่าเข้ามาเพราะล่วงละเมิดทางเพศหรือหลอกลวงตอนที่อยู่ด้านนอก อยู่ที่ในห้องขังนี้ ถ้าหากใครกล้ามีพฤติกรรมที่ไม่ถูกสุขอนามัยใดๆแม้แต่เพียงนิดเดียว ฉันจะให้เขาชดใช้ด้วยการเลือดตกยางออก”
พูดไป เย่เฉินมองไปทางกุสตาโว่ กล่าวอย่างจริงจัง: “นายก็เหมือนกัน”
กุสตาโว่ไม่กล้ามีขัดคำสั่งใดๆ กล่าวรับรองอย่างลนลาน: “คุณเย่วางใจได้เลย ผมจะต้องปฏิบัติตามคำชี้แนะของคุณทั้งหมดอย่างเคร่งครัด”
สำหรับกุสตาโว่แล้ว ตอนนี้อยากจะมีชีวิตอยู่ต้องพึ่งพาเย่เฉิน ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เขาก็ไม่กล้าแสร้งทำเป็นอวดเก่งต่อหน้าเย่เฉินแม้แต่นิดเดียว
เห็นว่าห้องขังของเย่เฉินนอกจากสะอาดแล้ว อย่างอื่นก็ทรุดโทรมมาก เขารีบกล่าวอย่างประจบสอพลอกับเย่เฉิน: “คุณเย่ คืนวันนี้ผมเสียเงินไปกับบรูซ ไวน์สไตน์สองแสนดอลลาร์เป็นอย่างน้อย ครับ เจ้าหมอนี่ติดค้างน้ำใจผมครั้งหนึ่ง ถ้าหากคุณต้องการอะไร บอกกับผมได้เลย เขาจะต้องไม่กล้าพูดมากแน่!”
เย่เฉินกล่าวถามอย่างสงสัย: “Miss Worldสองคนนั้นคืนนี้ของนายต้องใช้สองแสนเลยเหรอ?”
กุสตาโว่กล่าวอย่างเจ็บปวด: “ทั้งสองคนล้วนนั่งเครื่องบินมาโดยเฉพาะ แต่ละคนคืนละหลายหมื่นดอลลาร์ ห้องก็ยังต้องอีกหลายหมื่นดอลลาร์ บวกกับตั๋วเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสและอื่นๆอีก สองแสนดอลลาร์ล้วนเป็นการประมาณการแบบลับๆ”
พูดไป กุสตาโว่กล่าวด่าพึมพำ: “ที่จริงแล้วบรูซ ไวน์สไตน์เป็นแค่ตัวประกอบตัวเล็กๆเท่านั้น เพียงแต่พวกเราเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในขอบเขตการควบคุมดูแลของเขาเท่านั้น ด้วยตำแหน่งของเขา ไม่คู่ควรกับบริการระดับสูงขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ คืนนี้เขานับว่าโชคหล่นทับ”
เย่เฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “ผมว่าอาจจะไม่แน่ ถึงแม่สาวสวยจะแพงมาก แต่มีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะไม่มีบุญได้เสพสุข”
“งั้นเหรอ?”กุสตาโว่กล่าวถามอย่างสงสัย: “คุณเย่ ทำไมคุณพูดแบบนี้?”
เย่เฉินมองกุสตาโว่ กล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “อีกไม่นาน บรูซ ไวน์สไตน์จะประสบกับค่ำคืนที่ดำมืดที่สุดในชีวิตของเขา เขาจะต้องเป็นเหมือนกับแมลงวันไร้หัวที่บินชนกำแพงไปทั่วนครนิวยอร์ก สุดท้ายจะต้องมาร้องขอความช่วยเหลือจากฉันอย่างจนปัญญามากๆ”
กุสตาโว่กล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ: “เขาไปนอนกับผู้หญิงสองคน ยังมีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือของคุณอีกเหรอ?”
ตอนที่บรูซ ไวน์สไตน์เข้าไปในห้อง ทั้งสองคนรีบเข้ามาห้อมล้อม สาวใช้คนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน: “นายท่านที่รักท่านกลับมาแล้ว”
และนักโทษคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประหม่า: “ทะ......ท่านพัศดีเรือนจำ......ท่าน......ท่านกลับมาแล้ว......”
การแสดงออกของทั้งสองคน ทำให้บรูซ ไวน์สไตน์รู้สึกถึงเลือดที่พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นมืออาชีพที่มีประสบการณ์โชกโชน แต่ยังไม่เคยมีประสบการณ์กับสนามที่คุณภาพสูงแบบนี้มาก่อน
ในเวลานี้ สาวสวยทั้งสองคนตรงหน้าที่เพอร์เฟคเป็นอย่างยิ่ง ห้องเพรซซิเดนเชิลสวีทที่อยู่ก็คือหรูหราเป็นอย่างยิ่ง ประกอบกับการแต่งตัวและเสน่ห์อันเย้ายวนของสาวสวยทั้งสองคน ทำให้เขาเกิดความวู่วามอย่างรุนแรง
ความวู่วามนี้ไม่สำคัญ เขารู้สึกว่าร่างกายส่วนล่างของตนเองราวกับถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที จิตใจฮึกเหิมห้าวหาญขึ้นมาทันที
สาวสวยทั้งสองคนในเวลานี้อิงแอบเข้ามาซ้ายคนขวาคน คนหนึ่งถอดเสื้อคลุมของบรูซ ไวน์สไตน์ออก อีกคนก็ช่วยเขาปลดเข็มขัด
การกระทำของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความยั่วยวน สายตาเต็มไปด้วยความเปล่งประกาย ทำให้บรูซ ไวน์สไตน์ตัวสั่นเทาอย่างตื่นเต้นไปทั้งตัวราวกับโดนไฟช็อต

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...