สตีฟกล่าวด้วยความกังวล: “คนอื่น ๆ กำลังปิดกั้นเส้นทางจราจรทางน้ำ ทางบกและอากาศ มีเพียงแค่พวกเรารอคอยโชคลาภอยู่ที่นี่ ถ้าหากกระต่ายตัวนั้นไม่มาที่นี่ ถ้าอย่างนั้นไม่ใช่ว่าพวกเราจะทำงานเสียเปล่าแล้วหรอกเหรอ?”
พูดถึงตรงนี้ สตีฟกล่าวอีก: “นี่ไม่ใช่ภารกิจทั่วไป ภารกิจครั้งนี้เกี่ยวข้องกับการสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูล ถ้าหากถูกคนอื่นแย่งโอกาสไป ทั้งหมดก็จบเห่แล้ว”
รอยซ์รีบกล่าวถาม: “คุณพ่อ ถ้าอย่างนั้นความหมายของท่านคือ?”
สตีฟนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง กล่าวพึมพำ: “รอยซ์ ฉันคิดว่าพวกเราสองคนแบ่งหน้าที่กัน ฉันเฝ้าตระกูลโจว แกรีบกลับไปตามหาช่องทางอื่น แล้วก็ถือโอกาสสืบความคืบหน้าของคนอื่นๆในตอนนี้ ดูว่าจะสามารถชิงตามหาซื่อฟางเป่าจ้วงให้เจอตัดหน้าคนอื่นได้ไหม”
“ได้ครับคุณพ่อ!”รอยซ์พยักหน้าเบาๆ รับปากอย่างนอบน้อม กล่าว: “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ผมจะให้เฮลิคอปเตอร์เตรียมตัวสักหน่อย”
สตีฟผู้นำอันดับสุดท้าย กล่าว: “ฉันจัดการเอง ถือโอกาสมอบหมายงานให้แฮงค์นั่นด้วย”
พูดไป เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเรียกแฮงค์มาหา
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง แฮงค์เคาะประตู กล่าวอย่างนอบน้อม: “นายท่าน นี่คือแฮงค์”
สตีฟพูดเสียงเรียบ: “เข้ามา” แฮงค์จึงผลักประตูห้องแล้วเดินเข้าไป กล่าวถามอย่างนอบน้อม: “นายท่าน ท่านมีอะไรจะสั่งหรือครับ?”
สตีฟกล่าว: “แฮงค์ นายแจ้งเฮลิคอปเตอร์ทางด้านนั้นหน่อย อีก20นาทีเตรียมบินกลับไปที่นครนิวยอร์ก”
แฮงค์กล่าวอย่างไม่ลังเล: “ไม่มีปัญหาครับนายท่าน ไม่ทราบว่าเป็นท่านกลับไปหรือว่าคุณชายกลับไปครับ?”
สตีฟชี้ไปที่รอยซ์ลูกชายที่อยู่ด้านข้าง กล่าวเสียงเรียบ: “ฉันมีเรื่องบางอย่างต้องการให้รอยซ์กลับไปจัดการ จะชักช้าไม่ได้เด็ดขาด”
พูดไป แฮงค์กล่าวอีกว่า: “แต่ว่าคุณชายวางใจ คฤหาสน์หลังนี้มีสายไฟฟ้าจ่ายไฟสองเส้น ซึ่งขึ้นตรงกับผู้ให้บริการจ่ายไฟสองราย ขอเพียงแค่ไม่ ขอเพียงแค่เครือข่ายไฟฟ้าทั้งหมดไม่เป็นอัมพาต ต่อให้หนึ่งในสายไฟฟ้าจ่ายไฟเกิดปัญหาขึ้น อีกเส้นหนึ่งก็ยังสามารถเสริมได้ทันที ก็สามารถเชื่อมต่อได้อย่างราบรื่น”
รอยซ์ถามอีก: “ถ้าอย่างนั้นถ้าหากอีกฝ่ายทำลายสายไฟทั้งสองสายของพวกเราทิ้งละ?”
แฮงค์งุนงงไปเล็กน้อย รีบกล่าว: “เรื่องนี้......เรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ครับ ก่อนหน้านี้ผมตรวจสอบสายไฟแล้ว ทั้งหมดเป็นสายส่งใต้ดินทั้งหมด ปลอดภัยเป็นอย่างมาก อีกอย่างที่นี่พวกเรามีกองทัพแข็งแกร่งคอย......”
แฮงค์“กองทัพแข็งแกร่งคอยคุ้มกัน”สี่คำนี้ยังพูดไม่จบ ด้านหน้าก็เปลี่ยนเป็นดำมืดไปทั้งผืน!
เขาย้อนถามประโยคหนึ่งโดยจิตใต้สำนึก:“ไฟดับแล้ว?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...