ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6047

ภายในห้องที่มืดมิด ทันใดนั้นก็มีเสียงของบุคคลที่สี่ดังลอยมา นี่ทำให้อีกสามคนตกใจทันที!

ตามแสงสลัวที่ลอดมาจากทางหน้าต่าง ทั้งสามคนสามารถมองเห็นเค้าโครงร่างของผู้ชายตรงหน้าได้ แต่เห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจน

แต่ว่า คาดเดาจากรูปร่างและเสียง ผู้ชายคนนี้น่าจะค่อนข้างวัยรุ่น เพียงแต่ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วเขามาปรากฏตัวอยู่ในห้องตั้งแต่ตอนไหน ท่าทางที่อวดดีแฝงไปด้วยความเยาะหยัน ทำให้ในใจของทั้งสามคนหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

แต่ชายหนุ่มที่พูดจาคนนี้ ก็คือเย่เฉิน

ที่คฤหาสน์หลังนี้ไฟดับ ก็เป็นเพราะเย่เฉินใช้ปราณทิพย์ทำลายสายจ่ายไฟฟ้าทั้งสองเส้นที่อยู่ตรงข้ามฝั่งแม่น้ำ

เย่เฉินรู้ว่าพวกเขามีอุปกรณ์ไฮเทคที่คอยเฝ้าระวังความปลอดภัยจำนวนมาก ดังนั้นถึงได้เลือกวิธีการตัดไฟนี้ ชาวบ้านธรรมดาไม่มีไฟฟ้าสำรอง พื้นที่คฤหาสน์ระดับไฮเอนด์แห่งมีสายจ่ายไฟฟ้าสองสายใช้หนึ่งสำรองหนึ่ง ก็นับว่าเป็นการจัดสรรระดับสูงของในพื้นที่พักอาศัย ทันทีที่สายไฟฟ้าทั้งสองเส้นขาด ที่พักอาศัยภายในระยะรัศมีหลายกิโลเมตรก็จะเข้าสู่ความมืดมิดทันที

หลังจากไฟดับ อุปกรณ์ไฮเทคเหล่านั้นก็สูญเสียประสิทธิภาพไป เย่เฉินเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ ก็ราวกับเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่มีคน ไม่มีใครพบเจอเลยแม้แต่น้อย

แฮงค์ในเวลานี้ถึงตระหนักได้ว่า ที่แท้วัตถุประสงค์ที่อีกฝ่ายตัดไฟไม่ใช่วิลลาตระกูลโจว แต่เป็นศูนย์บัญชาการแนวหน้าแห่งนี้

เขาที่ตื่นตัวเป็นคนแรกสุด ควักปืนออกมาจากบริเวณเอวโดยจิตใต้สำนึก นำปืนจ่อไปที่เย่เฉิน ไม่ถามไร้สาระมาก เหนี่ยวไกปืนทันที

แต่ที่น่าประหลาดก็คือ ไกปืนกลับราวถูกใส่เซฟตี้เอาไว้ ถึงแม้ว่าจะสามารถขยับได้ แต่ก็ขยับได้แค่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ไม่สามารถขยับนกสับของปืนได้

เย่เฉินขมวดหว่างคิ้ว ตบเข้าไปที่บนใบหน้าของเขาทีหนึ่ง ทำให้ฟันกรามด้านในของเขาหลุดไปสี่ห้าซี่

สตีฟถูกตบจนก้นจ้ำเบ้าพื้น ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ทะลุถึงหัวใจ พ่นฟันที่หักปนเลือดออกมาจากปาก เขาถูกเลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจมาทั้งชีวิต เคยได้รับการล่วงเกิดแบบนี้ที่ไหน กล่าวด้วยความโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง: “แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ถึงได้กล้าทำกับชั้นแบบนี้!”

เย่เฉินกล่าวอย่างเหยียดหยาม: “ก็เพราะฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใคร ดังนั้นถึงได้ให้แกแนะนำตัวเอง แล้วก็ฉันเป็นคนไม่ค่อยมีความอดทนเท่าไหร่ ถ้ายังไม่ตอบคำถามฉันอีกละก็ ฉันจะเอาชีวิตแก อย่างไรก็ตามพวกแกสองคนเหลือพยานปากที่รอดชีวิตแค่คนเดียว ก็เพียงพอสำหรับฉันแล้ว”

พูดจบ เย่เฉินจ้องมองสองคนพ่อลูก กล่าวเสียงเย็นชา: “ถ้าหากพวกแกไม่อยากให้ข่าวว่าตัวเองนอนตายบนถนนเป็นข่าวพาดหัวในวันพรุ่งนี้ ทางที่ดีก็ให้ความร่วมมืออย่างว่าง่าย!”