ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6048
รอยซ์ตกใจตัวสั่นเทา รีบกล่าว: “คุณผู้ชายคุณอย่าเพิ่งโมโห บิดาผมอายุมากแล้ว การตอบโต้ของสมองช้านิดหน่อย ผมจะเป็นคนตอบคำถามของคุณเอง!”
เย่เฉินพยักหน้าขข กล่าวเสียงเรียบ: “ว่ามา”
รอยซ์รีบกล่าว : “เรียนคุณผู้ชาย ผมชื่อรอยซ์ รอธส์ไชลด์ เป็นหลานชายคนโตของฮาวเวิร์ด รอธส์ไชลด์ผู้ดำรงตำแหน่งผู้นำตระกูลรอธส์ไชลด์คนปัจจุบัน......”
พูดไป เขารีบแนะนำบิดาที่อยู่ข้างกาย กล่าว: “ท่านนี้คือบิดาของผม สตีฟรอธส์ไชลด์ลูกชายคนโตของฮาวเวิร์ด รอธส์ไชลด์......”
เย่เฉินจ้องมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง ภายในใจอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
เขาคิดไม่ถึงว่า สมาชิกคนสำคัญของตระกูลรอธส์ไชลด์จะมารอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อยู่ที่นี่ คาดไม่ถึงว่าจะ“สำคัญ”มากขนาดนี้!
ลูกชายคนโตหนึ่ง หลานชายคนโตหนึ่ง โดยทั่วไปแล้ว จะต้องเป็นผู้สือบทอดลำดับที่หนึ่งและลำดับที่สองของตระกูลรอธส์ไชลด์
มีทั้งสองคนนี้อยู่ในมือ อยากจะนำซื่อฟางเป่าจ้วงออกไปจากที่นี้ แม้กระทั่งนำออกไปจากสหรัฐอเมริกา เกรงว่าจะไม่มีปัญหาอะไรอีก
ดังนั้น เย่เฉินกล่าวกับทั้งสองคน: “นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พวกแกสองคนเพียงแค่ให้ความร่วมมืออย่างว่าง่าย ฉันจะไว้ชีวิตพวกแกสักครั้ง แต่โอกาสมีเพียงแค่ครั้งเดียวขข ถ้าหากพวกแกไม่ให้ความร่วมมือ ฉันก็จะเอาชีวิตของพวกแก เข้าใจไหม?”
ทั้งสองคนรีบพยักหน้า กล่าวเป็นเสียงเดียวกัน: “เข้าใจแล้ว......”
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ จากนั้นย่อตัวลงบนพื้นกล่าวกับแฮงค์: “พวกแกจัดให้คนอยู่ที่นี่ทั้งหมดกี่คน?”
แฮงค์รีบกล่าว: “เรียนเจ้านาย ทั้งหมดมีร้อยกว่าคนครับ”
ทันทีที่สตีฟเห็นดังนั้น ตกใจจนขวัญกระเจิง รีบกล่าว: “อย่าเพิ่งยิงอย่าเพิ่งยิง ผมมีวิธีทาง! ผมมีวิธีทาง!”
ในหัวสมองของแฮงค์ในเวลานี้มีเพียงคำสั่งของเย่เฉิน ดังนั้นไม่สนใจว่าสตีฟจะพูดอะไรเลยสักนิด ปลายปืนเล็งไปที่หัวของเขา เหนี่ยวไกปืนอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
ในช่วงเวลาวิกฤต เย่เฉินยื่นมือออกไปขวางที่ปลายกระบอกปืนของแฮงค์ กล่าวเสียงเรียบ: “ให้เขาพูดให้จบ”
จากนั้น เขาจ้องมองสตีฟกล่าว: “นายมีวิธีการอะไร?”
สตีฟที่ตื่นตระหนกเหงื่อเต็มหน้า รีบกล่าว: “คุณผู้ชายสามารถนั่งเฮลิคอปเตอร์ของผม! เฮลิคอปเตอร์ของตระกูลรอธส์ไชลด์เองสามารถเข้าออกพื้นที่ปิดล้อมได้อย่างอิสระ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...