ภายในใจของสตีฟมีแผนการของตัวเขาเอง
ถ้าหากภายภาคหน้าตนสามารถสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลได้อย่างราบรื่น ตนไม่มีทางเห็นตระกูลระดับล่างอย่างตระกูลเย่อยู่ในสายตาอย่างเด็ดขาด
อย่ามองว่าตอนนี้ตนถือว่าเป็นนักโทษของเย่เฉิน แต่ว่าทันทีที่ตนสามารถข้ามผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากครั้งนี้ไปได้ อีกทั้งตอนที่ได้กลายเป็นผู้นำตระกูล ถ้าอย่างนั้นก็คือสิ่งที่คนอย่างเย่เฉินไม่สามารถอาจเอื้อมได้ถึง
ถึงเวลานั้น ตระกูลเย่จะนับประสาอะไรได้?
เพียงแค่ ความคิดแบบนี้ เขาย่อมกล้าเก็บซ่อนไว้ในใจเท่านั้น ไม่กล้าพูดออกมาส่งเดช
ดังนั้น เขาจึงกล่าวพร้อมรอยยิ้มกับเย่เฉิน: “มีคำพูดประโยชน์นี้ของคุณเย่ ภายภาคหน้าพวกเราสองตระกูลจะต้องกลายเป็นหุ้นส่วนที่สำคัญของกันและกันอย่างแน่นอน!”
เย่เฉินเองก็รู้ว่าสตีฟก็เพียงเล่นละครตบตาเอาหน้ารอดเท่านั้น สำหรับตนเองนั้น ก็ร่วมแสดงไปกับเขาด้วย ตอนนี้มือถือยังคงกำลังอัดวิดีโอ ยิ่งเขาแสดงออกมาว่าเคารพบูชามากเท่าไหร่ ในอนาคตวิดีโอนี้ก็จะยิ่งมีความคุกคามเขามากเท่านั้น
ดังนั้น เย่เฉินอดไม่ได้ที่กล่าวอย่างทอดถอนใจ: “ได้ข่าวว่าฮาวเวิร์ดคุณพ่อของปีนี้อายุแปดสิบกว่าแล้วใช่ไหม?”
สตีฟพยักหน้ากล่าว: “ปีนี้คุณพ่ออายุแปดสิบสี่แล้ว”
“แปดสิบสี่?” เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ: “แปดสิบสี่เป็นอายุที่ดีนี่นา!”
สตีฟถามอย่างสงสัย: “ทำไมคุณเย่ถึงพูดแบบนี้ละครับ?”
เย่เฉินกล่าวสบายๆ พร้อมรอยยิ้ม: “อ่อ เฮอะเฮอะ ที่หัวเซี่ยของพวกเรามีประโยคที่ว่า เจ็ดสิบสาม แปดสิบสี่ เป็นอุปสรรคของคนสูงอายุ ความหมายคือสองปีนี้ค่อนข้างที่จะลำบากยากเข็ญ โรคภัยไข้เจ็บต่างๆ ค่อนข้างมาก ค่อนข้างที่จะเสียชีวิตง่าย ตอนนี้เข้าสู่ไตรมาสที่สี่ของปีแล้ว ถ้าดวงดีละก็ ไม่แน่ว่าปีนี้คุณพ่อของคุณอาจจะเสียชีวิต”
“งั้นเหรอครับ?” ปฏิกิริยาแรกของสตีฟเห็นได้ชัดว่ามีความสนใจเล็กน้อย อดยิ้มไม่ได้พร้อมกล่าวถามด้วยความสงสัย: “คุณเย่ คำพูดนี้มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไหมครับ?”
เย่เฉินโบกมือ: “ประเพณีพื้นบ้านเท่านั้น ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์อะไร แต่ว่าสำหรับคุณแล้ว หรือพูดว่าสำหรับพวกเราแล้ว อย่างน้อยก็ควรค่าแกจินตนาการสักเดี๋ยว คุณว่าถูกไหม?”
เสียงปังดังขึ้นทีหนึ่ง เป็นเสียงเปิดแชมเปญ จากนั้น ทั้งสามคนก็ชนแก้วพร้อมกันจนเกิดเสียงกังวานขึ้น
ทันทีที่เหล้าลงท้อง เห็นได้ชัดว่าสตีฟมีความสุขมากขึ้น
ดังนั้น เขาเริ่มเป็นฝ่ายสนใจเรื่องของซื่อฟางเป่าจ้วงขึ้นมา ถามเย่เฉิน: “คุณเย่ เมื่อครู่นี้คุณพูดว่าถ้าหากคืนนี้เฮเลน่าไปถึงแคนาดาก็น่าจะดี เรื่องนี้มีความเป็นไปได้ไหม?”
เย่เฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้ ผมขอจัดการสักครู่”
พูดจบ เย่เฉินจบการถ่ายวิดีโอ โทรไปหาเฮเลน่าทันที
ยุโรปเหนือกับนครนิวยอร์ก เวลาต่างกันหกชั่วโมง
ตัวอยู่ที่ยุโรปเหนือฝั่งตะวันออก เวลาเร็วกว่านครนิวยอร์กหกชั่วโมง ถึงแม้ว่าตอนนี้ฟ้าของนครนิวยอร์กจะยังไม่สว่าง แต่ที่ยุโรปเหนือได้เป็นเวลาช่วงเช้าแล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...