ในขณะเดียวกัน
แฮงค์ออกคำสั่งให้คนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปที่วิลล่าตระกูลโจว พลิกแผ่นดินค้นหาวิลล่าตระกูลโจว แต่กลับไม่พบร่องรอยว่ามีคนอื่นบุกเข้ามาเลยสักนิด
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาครุ่นคิดยังไงก็ไม่เข้าใจก็คือ เมื่อครู่นี้มีความเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงมาจากภายในของคฤหาสน์ตระกูลโจว ทำลายเฟอร์นิเจอร์กับของตกแต่งไปไม่น้อย ทันทีที่เห็นก็คือมีคนเคยมาที่นี่ ไม่อย่างนั้นคฤหาสน์ที่ประตูหน้าต่างปิดอยู่ อยู่ๆ จะเกิดเสียงของตกโครมครามๆ ได้ยังไงกัน?
แต่ความแปลกประหลาดของที่นี่ก็อยู่ที่ตรงนี้ สิ่งของเหล่านี้เหมือนกับว่ามีคนขว้างสิ่งของทั้งหมดลงบนพื้นอย่างรุนแรง แต่ว่าที่เกิดเหตุอย่าว่าแต่มีเงาคน แม้แต่รอยเท้าก็ยังไม่เห็น
และหนึ่งในนั้นก็มีสายของฮาวเวิร์ดอยู่บางส่วน รีบนำเรื่องนี้รายงานให้แก่ฮาวเวิร์ดทราบทันที
และทันทีที่ฮาวเวิร์ดได้ยินข่าวนี้ ก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นเทาไปทั้งตัวทันที
เขารีบโทรศัพท์หาแฮงค์ และเมื่อแฮงค์เห็นว่าเป็นสายของเขาที่โทรเข้ามา รีบมองไปทางเย่เฉิน กล่าวขอคำชี้แนะ: “คุณเย่ เป็นสายของฮาวเวิร์ด ผมรับไหม?”
เย่เฉินพยักหน้า: “รับเถอะ คาดว่าเขาอยากจะถามรายละเอียดการเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้กับนาย นายก็บอกเขาว่าได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านในจริง ๆ แต่จับตัวไม่ได้ ถ้าหากเขาถามเรื่องไฟดับขึ้นมา นายก็พูดให้ดูเว่อร์เข้าไว้ พยายามใช้วิธีที่ละเอียดอ่อนที่สุดในการเตือนเขา ภายในตระกูลรอธส์ไชลด์อาจจะมีหนอนบ่อนไส้”
แฮงค์กล่าวอย่างไม่ลังเล: “ครับคุณเย่ ผมจะพูดกับเขา!”
จากนั้น เขารับสาย กล่าวอย่างนอบน้อม: “สวัสดีครับคุณชาย! กำลังจะรายงานให้คุณทราบ เมื่อครู่นี้พวกเราพบว่าด้านในวิลล่าตระกูลโจวอยู่ๆ ก็มีความเคลื่อนไหวรุนแรง ผมกลัวว่าจะมีคนผ่านเข้ามาในช่องทางลับที่พวกเราไม่ได้ควบคุม ดังนั้นไม่ทันได้รายงานให้คุณทราบ ก็รีบสั่งการให้ลูกน้องบุกเข้าไปแล้ว ยังไงขอให้คุณได้โปรดอภัยด้วยครับ......”
ฮาวเวิร์ดร้องอืมทีหนึ่ง กล่าว: “เรื่องนี้นายทำได้ดีมาก ในเวลาสำคัญนายใช้สัญชาตญาณในการทำงาน ไม่จำเป็นต้องขอความเห็นจากฉัน”
พูดไป ฮาวเวิร์ดกล่าวถามอย่างลองหยั่งเชิง: “สถานการณ์ที่หน้างานเป็นยังไงบ้าง? จับตัวได้ไหม?”
แฮงค์เอ่ยปากกล่าว: “มีความเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง แต่อย่างหลังมีความเป็นไปได้สูงกว่า”
ฮาวเวิร์ดถามเขา: “ถ้าหากมีคนแพร่งพรายออกไป นายคิดว่าจะเป็นฝีมือของใคร?”
แฮงค์กล่าว: “เรื่องนี้ ตอนนี้ผมยังไม่กล้าพูดส่งเดช หลังจากสืบสวนถึงจะสามารถตัดสินได้”
ฮาวเวิร์ดถามอีก: “ถ้าอย่างนั้นนายคิดว่า คนที่แทรกซึมเข้ามาในตระกูลโจวคืนนี้ เพื่อมาเอาซื่อฟางเป่าจ้วงงั้นเหรอ?”
“แน่นอนครับ” แฮงค์กล่าวอย่างหนักแน่น: “อีกฝ่ายยอมเสี่ยงชีวิตมากขนาดนี้ มีความเป็นได้เพียงอย่างเดียวก็คือเพื่อมาเอาซื่อฟางเป่าจ้วงเท่านั้น”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...