วินาทีที่ตัวสำนึกกลับเข้าสู่ร่างกาย เย่เฉินก็ได้สติทันที
ความรู้สึกที่ตัวสำนึกออกจากร่างเมื่อครู่นี้ถึงแม้ว่าจะค่อนข้างยาวนาน แต่ในความเป็นจริงราวกับว่าก็เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ เท่านั้น
ในระหว่างที่ตกตะลึงเย่เฉินไม่ทันได้คิดว่า หยิบกล่องไม้นั้นออกมา หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าภายในช่องลับไม่มีสิ่งของอื่นใด รีบนำสิงโตหินวางลงที่เดิม ปิดไว้บนช่องลับนั้นอย่างมั่นคง
ในเวลานี้ ภายในวิลล่าตระกูลโจวยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
จากนั้น เขารีบย้อนกลับ กระโดดลงไปชั้นล่าง แล้วปีนเข้าไปที่หน้าต่างห้องที่แฮงค์ทั้งสามคนอยู่
สตีฟกับรอยซ์สองพ่อลูกมองดูอย่างตกตะลึงอ้าปากค้าง
เย่เฉินกระโดดลงไปจากหน้าต่างพวกเขาไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรน่าทึ่ง แต่การกระโดดเข้ามาจากหน้าต่างก็คือเป็นการบ่อนทำลายทัศนคติทั้งสามด้านของพวกเขาอยู่บ้างเล็กน้อยจริง ๆ
และเย่เฉินที่กลับมาถึงภายในห้อง เห็นท่าทางตกตะลึงเป็นอย่างยิ่งของสตีฟกับรอยซ์สองพ่อลูก กล่าวกับแฮงค์ว่า: “ให้พวกเขาหันหลังกลับไป นายเองก็หันหลังกลับไปจับตาดูพวกเขาเอาไว้ด้วย ใครกล้าแอบหันหน้ากลับมาดูก็เป่าทิ้งซะ”
แฮงค์รีบกล่าว: “ครับคุณชาย!”
สตีฟใกล้จะเป็นบ้า กล่าวอย่างยอมจำนน: “คุณเย่......ทุกคนล้วนเป็นพันธมิตรกันแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องไม่เชื่อใจพวกเราขนาดนี้ก็ได้นี่......ผมรู้ว่าสิ่งของที่คุณไปเอากลับมาจะต้องเป็นซื่อฟางเป่าจ้วงแน่นอน แต่ผมไม่มีทางแพร่งพรายกับภายนอกแม้แต่คำเดียวอย่างแน่นอน คุณไม่จำเป็นต้องให้แฮงค์ใช้ปืนจ่อหัวพวกเราบ่อยๆ ก็ได้......”
เย่เฉินถามเขา: “นายกำลังสอนฉันทำงาน?”
สตีฟตกใจตัวสั่นไปทั้งตัวทันที รีบโบกมือกล่าว: “ไม่กล้าไม่กล้า......”
พูดจบ รีบหันหน้ากลับไป ไม่กล้ามองอีก
ดังนั้น เขานำซื่อฟางเป่าจ้วงวางกลับลงไปเบาๆ สำหรับฉบับสำเนาที่อยู่ด้านล่างเล่มนั้น เขาก็ไม่ได้หยิบออกมาเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะอ่านหนังสือ
สิ่งของอยู่ในมือ เย่เฉินเริ่มคิดถึงแผนการต่อไป
ถ้าหากฮาวเวิร์ดให้รอยซ์ไปที่แคนาดาทันที ตนก็สามารถนำซื่อฟางเป่าจ้วงออกจากสหรัฐอเมริกาได้ ทันทีที่ถึงแคนาดา นำมันส่งกลับไปที่หัวเซี่ยย่อมง่ายดายมาก
หลังจากที่ซื่อฟางเป่าจ้วงกลับประเทศ สามารถให้ซุนจือต้งบุตรบุญธรรมของหลินหว่านเอ๋อร์ช่วยเหลือ นำมันส่งคืนให้กับทางการของหัวเซี่ย ถ้าเป็นแบบนั้น ภารกิจของตนเองก็นับว่าสำเร็จแล้ว
แต่ว่า เย่เฉินกลับไม่ตั้งใจที่จะออกจากสหรัฐอเมริกาไปแบบนี้
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้โจวเหลียงเวิ่นยังคงกำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ในภายภาคหน้าหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล รัฐบาลของสหรัฐอเมริกากับตระกูลรอธส์ไชลด์จัดการเขาอย่างไร เย่เฉินไม่อยากให้ทิ้งให้เขาเผชิญยถากรรมด้วยตนเองเพียงคนเดียว ถ้าหากเป็นไปได้ ยังไงก็พยายามพาเขาออกมาจากเรือนจำโดยเร็วที่สุด อย่างน้อยก็ได้รับอิสรภาพคืนมา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...