สนามบินมอนทรีออล
เย่เฉินยังไม่ทันจะได้เจอกับเฉินจ้างโจง ก็ได้เจอกับกองกำลังพิเศษของสำนักว่านหลงในแคนาดาก่อน
คนเหล่านี้แตกต่างจากทหารรับจ้างในสำนักงานใหญ่ของสำนักว่านหลง พวกเขาจะไม่เข้าร่วมกับปฏิบัติการทางทหารที่ถูกว่าจ้างใดๆของสำนักว่านหลง แต่จะประจำการอยู่ในประเทศและภูมิภาคต่างๆที่ได้กำหนดเอาไว้ เป็นหน่วยประสานงานลับ
ภาระหน้าที่ประจำวันของพวกเขา นอกเหนือจากการฝึกการทหารแล้ว ก็คือการจัดเตรียมเซฟเฮาส์ในพื้นที่เป็นหลัก และเป็นตัวเชื่อมต่อ ขณะเดียวกันก็แอบสะสมอาวุธและอุปกรณ์ที่จำเป็น ยานพาหนะ เงินสดทองคำและแม้กระทั่งตัวตนปลอม เพื่อสะดวกต่อสำนักว่านหลงในการปฏิบัติการในท้องถิ่น
ในแคนาดาสำนักว่านหลงมีสถานีลับอยู่สามแห่ง อันได้แก่แวนคูเวอร์ในฝั่งตะวันตก โทรอนโตในฝั่งตะวันออก และเอดมันตันในภาคกลาง
ครั้งนี้ที่ว่านพั่วจวินจัดส่งมา คือสายลับที่ประจำการอยู่ในสถานีลับของโทรอนโต
สายลับเหล่านี้ ภายนอกเป็นเพียงพนักงานของบริษัทท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง หน้าที่หลักคือการต้อนรับนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกที่มายังแคนาดา และพวกเขาก็ประกอบธุรกิจอย่างถูกต้องและเปิดเผย บริษัทมีพนักงานกว่าหลายร้อยคน มีเพียงผู้บริหารระดับสูงเพียงสิบกว่าคนเท่านั้นที่เป็นคนของสำนักว่านหลง คนอื่นที่เหลือเป็นพนักงานทั่วไปที่ได้รับการคัดเลือกเข้ามา
ตัวตนของสายลับเหล่านี้ก็ขาวสะอาดอย่างมาก เพราะมีภาพลักษณ์ของผู้บริหารระดับสูง ไปไหนก็ปฏิบัติตัวเหมือนคนชนชั้นสูง เดินทางกันเป็นกลุ่ม7-8คน มองดูก็รู้ว่ากำลังเดินทางไปทำธุรกิจ บวกกับตัวตนที่ถูกต้องตามกฎหมาย ประวัติการทำงาน สามารถจะตรวจสอบอย่างละเอียดได้
ภารกิจเดียวที่เย่เฉินให้พวกเขา ก็คือส่งเฉินจ้างโจงกลับไปเมืองจินหลิงอย่างปลอดภัย และส่งมอบมันให้กับซุนจือต้งให้เสร็จสิ้น
พวกเขาเป็นสมาชิกของสำนักว่านหลงอยู่แล้ว และไม่ได้รู้จักกับเฉินจ้างโจง และไม่รู้ด้วยว่าเฉินจ้างโจงจะนำเอาซื่อฟางเป่าจ้วงนี้กลับไปยังหัวเซี่ย ดังนั้นความปลอดภัยก็จึงรับประกันได้
บวกกับเย่เฉินก็ยังมั่นใจด้วยว่า สตีฟกับรอยซ์สองคนพ่อลูก ให้ตายก็ไม่มีทางที่จะเปิดเผยออกไปว่าได้ร่วมมือกับตัวเอง ช่วยตัวเองขนย้ายซื่อฟางเป่าจ้วงนี้อย่างแน่นอน
ดังนั้น จุดสนใจของตระกูลรอธส์ไชลด์ก็จะไม่มุ่งเป้ามาทางนี้แน่ ความปลอดภัยในการนำซื่อฟางเป่าจ้วงกลับไปของเฉินจ้างโจงก็ถูกยกระดับไปอีกขั้นหนึ่ง
และสำนักว่านหลงนอกเหนือจากจัดเตรียมหน่วยพิเศษเหล่านี้ให้ติดตามและปกป้องเฉินจ้างโจงไปแล้ว ก็ยังได้จัดหาสายลับชาวอเมริกันอีกคนหนึ่งโดยเฉพาะเพื่อแอบส่งตัวเย่เฉินกลับไปยังสหรัฐอเมริกา ด้วยคนผู้นี้มีเส้นสายของตัวเองในจุดตรวจคนเข้าเมืองเขตชายแดนสหรัฐอเมริกาและแคนาดา บวกกับมีรถท่องเที่ยวอาร์วีที่ดัดแปลงขึ้นมาอีกหนึ่งคัน สามารถจะซ่อนคนถึงสองสามคนไว้ในรถได้อย่างง่ายดาย และข้ามผ่านชายแดนสหรัฐอเมริกาและแคนาดาไปอย่างราบรื่น
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เครื่องบินเจ็ตลำหนึ่งก็บินขึ้นจากสนามบินมอนทรีออล แล้วหายไปจากเส้นขอบฟ้า
ซื่อฟางเป่าจ้วงที่หายไปจากหัวเซี่ยมานานกว่าสองร้อยปี ในที่สุดก็ได้คืนกลับสู่ถิ่นกำเนิด
เย่เฉินเฝ้ามองดูเครื่องบินที่ค่อยๆหายลับตาไป จากนั้นก็ขึ้นนั่งรถอาร์วีของสายลับสำนักว่านหลงเดินทางไปยังจุดตรวจชายแดนสหรัฐฯแคนาดา
เดิมทีเย่เฉินอยากจะไปออตตาวา เพื่อไปพบเจอกับเฮเลน่า แต่เมื่อนึกไปถึงโจวเหลียงเวิ่นที่ยังอยู่โรงพยาบาล และภายในเวลาอย่างน้อยสิบชั่วโมงนี้ ทางการของหัวเซี่ยก็อาจจะประกาศข่าวเรื่องซื่อฟางเป่าจ้วงกลับคืนสู่ประเทศ เขาไม่กล้าที่จะชักช้า ต้องเตรียมการล่วงหน้า เพื่อระวังความปลอดภัยของโจวเหลียงเวิ่น
สิ่งเดียวที่เย่เฉินเป็นกังวล ก็คือถึงเวลาฮาวเวิร์ดแห่งตระกูลรอธส์ไชลด์จะเสียสติ แล้วมาแก้แค้นโจวเหลียงเวิ่น
เฮเลน่ามีนัดสัมภาษณ์เป็นเวลาสี่วันที่แคนาดา หากสามารถจะจัดการเรื่องทุกอย่างในนครนิวยอร์กให้เสร็จสิ้นลงภายในสี่วันได้ ตัวเองก็จะเดินทางเพื่อไปพบเธอที่แคนาดา เพื่อขอบคุณความช่วยเหลือของเธอด้วยตนเอง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...