ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 624
บทที่624
แม่ของหลิวหมิงได้ยินแบบนี้ ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากทันที เธอก็รู้ว่าเรื่องมันร้ายแรงมาก เลยรีบเก็บของ
ทันใดนั้นหลิวกว่างก็ถามหลิวหมิง:"ดูว่าติ๊กต็อกมีอะไรไหม เย่เฉินลงคลิปของพวกเรายัง?"
หลิวหมิงแบมือแล้วพูดว่า:"มือถือของผมอยู่ที่เย่เฉินไง เย่เฉินใช้มือถือผมถ่ายเอง"
"แม้งเอ้ย"หลิวกว่างล้วงมือถือตัวเองออกมา โยนให้หลิวหมิง แล้วพูดว่า:"รีบโหลดติ๊กต็อกมาดูเร็ว!"
หลิวหมิงรับมือถือมา แล้วโหลดติดตั้งติ๊กต็อกทันที
เลื่อนดูคลิปในติ๊กต็อกดูสองสามคลิป เห็นว่าไม่มีรายการเล่นตลกของตนกับพ่อ เขาโล่งใจ แล้วพูดว่า:"เย่เฉินยังไม่ลงครับ"
"งั้นก็ดี"หลิวกว่างพยักหน้า แล้วพูดว่า:"พวกเราอย่าเสียเวลาเลย รีบไปกันเถอะ!อีกครึ่งชั่วโมงออกเดินทาง!"
พูดจบ เขาก็สั่งภรรยาของตนว่า:"ของที่เอาไม่หมดก็ไม่ต้องเอาแล้ว เดี๋ยวเธอโทรหาแม่ ให้แม่ขายเป็นเงินสด จากนั้นก็เอาไปแลกเป็นดอลลาร์ที่ตลาดมืดให้พวกเรา พอถึงมาเลเซีย เงินหยวนจะใช้ไม่ได้ ต้องใช้ดอลลาร์ถึงจะได้!"
ภรรยาของเขารีบพยักหน้า:"เดี๋ยวจะจะรีบโทรหาแม่ แม่มีกุญแจสำรองบ้านเราพอดีเลย!"
……
และในเวลานี้เอง จางจื่อโจวและอีกห้าคนที่แขนหัก ก็กลับมายังโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงแล้ว
แขนของทั้งห้าคนหักหมดแล้ว ขับรถไม่ได้ ได้แต่โบกรถคันรถสองคัน
ตอนโบกรถ มีคนขับรถหลายคนเห็นก็ไม่กล้ารับ รีบหนีไปอย่างรวดเร็ว
"ถ้ามึงพูดมากอีก กูจะอัดมึง!"
จางจื่อโจวทำหน้าไม่พอใจมาก
คนขับหดคอด้วยความตกใจ
ลูกน้องคนอื่นๆอดไม่ได้ที่จะพูดว่า:"พี่ใหญ่ เราไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ อย่างน้อยก็ห้ามเลือดก่อน แล้วดูว่าไหล่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม……"
"ช่วยบ้าไร!"จางจื่อโจวพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง:"ไม่ว่าหมอกระดูกจะเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถรักษาเราได้ เราต้องให้พ่อลูกตระกูลอู๋รู้ ว่าพวกเราเป็นแบบนี้ก็เพราะพวกมัน จะยังไงพวกมันก็ต้องให้ค่าตั้งถิ่นฐาน อีกอย่าง เราต้องให้พวกมันรู้ เย่เฉินดูถูกมันมากเพียงใด เยาะเย้ยขนาดไหน มีแต่วิธีนี้เท่านั้น ที่จะให้มันฆ่าเย่เฉินอย่างไม่สนใจอะไร และล้างแค้นให้พวกเรา"
อีกคนหนึ่งถามว่า:"พี่ใหญ่ ตัวอักษรเหล่านี้บนหน้าผากของเรา ถ้าประธานอู๋และคุณชายใหญ่เห็น พวกเขาจะไม่โกรธเราเหรอ?"
"จะเป็นไปได้ไงล่ะ?"จางจื่อโจวพูดว่า:"ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเย่เฉินสั่งให้หงห้าสลัก เป็นหนี้ต้องจ่าย เป็นคนร้ายก็ต้องชดใช้กรรม หลักการนี้ประธานอู๋ยังแยกออกได้นะ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...