ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 625
บทที่625
รถจอดหน้าประตูป่ายจินฮ่านกง
ชายทั้งห้าไม่สามารถเปิดประตูรถได้
เดิมทีพนักงานของป่ายจินฮ่านกงก็มีความดูถูกพวกขับแท็กซี่อยู่แล้ว น้อยมากที่จะเปิดประตูให้ลูกค้าที่นั่งแท็กซี่เอง เห็นแท็กซี่คันนี้ แกล้งทำเหมือนมองไม่เห็น ไม่ยอมไปเปิดประตูให้
ในรถเงียบไปสักพัก จางจื่อโจวได้แต่ตะโกนพูดกับคนขับรถว่า:"แม่งเอ้ย ตาบอดรึไง?ไม่รู้จักช่วยเปิดประตูให้เหรอ?"
คนขับรถโมโหเล็กน้อย และพูดว่า:"งั้นคุณก็จ่ายค่ารถก่อนสิ หนึ่งหมื่นหยวน คุณพูดเอง"
จางจื่อโจวพูดว่า:"นายช่วยฉันเปิดประตูรถก่อน พอลงจากรถนายค่อยหยิบเองจากกระเป๋าฉัน แขนฉันบาดเจ็บ ขยับไม่ได้"
คนขับรถทำได้แค่ลงจากรถ ช่วยพวกเขาเปิดประตูรถ
หลังจากนั้น ในที่สุดคนที่เลือดไหลเต็มหน้าทั้งห้าคนก็ลงจากรถได้
ร่างกายของพวกเขามีแผลฟกช้ำ และมีตัวอักษรขีดเขียนที่หน้าผาก จึงดูน่ากลัวและสะดุดตามาก
ดังนั้น เมื่อพวกเขาปรากฏตัว ทันใดนั้น พวกเขาก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนที่อยู่รอบตัวทันที ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังทำท่าทีเยาะเย้ยอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ตัว
"คนพวกนี้เป็นอะไรไป พวกเขามีตัวอักษรบนหน้าผาก พวกเขาทำงานศิลปะการแสดงหรือเปล่า? ฮ่าฮ่าฮ่า มันตลกจริงๆมันตลกมาก!"
"นั้นสิ ฉันใช้ชีวิตมาเกือบทั้งชีวิต เคยเห็นศิลปินมากมาย บางคนแกล้งทำเป็นขอทานตามถนน บางใส่หมึกในเข็ม และวาดภาพลงบนกระดาษ แน่ไม่เคยเห็นผลงานที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้มาก่อนเลย และตัวอักษรที่สลักไว้ มันน่าเกลียดมากๆ! "
คนขับรีบไปขวางเขา:"เฮ้เฮ้เฮ้ คุณยังไม่ได้ให้เงินหมื่นหยวนที่สัญญากับฉันเลย!"
จางจื่อโจวจ้องมองเขาอย่างเย็นชา และพูดด้วยความโกรธว่า:"กูให้แม่มึงสิ!"
หลังจากพูดจบ เขาก็ยกเท้าขึ้น และเตะออกไปหนึ่งครั้ง
แม้ว่ามือของเขาจะใช้ไม่ได้แล้ว รากฐานของการฝึกฝนอย่างหนักมาหลายปีก็ใช้ไม่ได้แล้วเช่นกัน แต่การจัดการคนขับแท็กซี่สักคน มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับจางจื่อโจวเลย
หลังจากที่เขาเตะออกไป ก็พูดกับคนทั้งสี่ที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขาทันทีว่า:"แม่งเอ้ย เตะมันให้ตายไปเลย!"
ทั้งสี่คนรีบวิ่งเข้าไปทันที และเตะคนขับแท็กซี่อย่างรุนแรง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...