ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 693

บทที่ 693

หลังจากนายหญิงใหญ่เซียวผิดใจกับเซียวฉางเฉียนแล้ว ในใจทั้งสองคนก็บังเกิดรอยแผลที่ยากจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

สุดท้ายนายหญิงใหญ่เซียวก็เอาเงินออกมาแค่5หมื่นหยวน เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน ที่เหลือก็เอาไปใช้หนี้กับธนาคารสองแห่ง

หลังจากที่ธนาคารได้รับเงินชำระหนี้มาส่วนหนึ่ง พนักงานตามทวงนี้ก็ให้เกียรตินายหญิงใหญ่เซียวมาก บอกว่าสามารถยืดระยะเวลาชำระหนี้ออกไปได้ ให้ตระกูลเซียวได้ผ่อนลมหายใจบ้าง

นายหญิงใหญ่เซียวก็โล่งอก

ถึงตอนนี้ เธอก็ยังหวังว่าบริษัทเซียวซื่อจะสามารถกลับมาดีขึ้นได้ ขอเพียงสามารถยืดเวลาที่จะล้มละลายออกไปได้ ก็อาจจะยังมีโอกาส

ไม่แน่ว่าสักช่วงหนึ่ง ก็อาจจะมีเซียวอี้เชียนคนที่สองโผล่มาอีกได้?

สำหรับตนเองแล้ว ตอนนี้ตระกูลเซียวประสบกับปัญหาอันใหญ่หลวง แต่จะว่าไปแล้ว ก็เป็นแค่เงินไม่กี่สิบล้าน ถ้าหากว่าได้เจอกับเถ้าแก่ใหญ่ที่มีทรัพย์สินเป็นพันล้าน อย่างเซียวอี้เชียนอีกล่ะก็ ฝั่งตรงข้ามแค่กระดิกนิ้วดีดเศษเงินออกมา ก็สามารถช่วยชีวิตตระกูลเซียวได้แล้ว

เมื่อเทียบกับนายหญิงใหญ่เซียวที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและรอคอยแล้ว เซียวฉางเฉียนยิ่งอัดอั้นตันใจ

เงินที่นายหญิงใหญ่ขายเฟอร์นิเจอร์ได้ เหลือเอาไว้เพียง5หมื่น แถมยัง เงิน5หมื่นนี้ ยังได้มาจากเงินที่เธอหามาเอง

เซียวฉางเฉียนก็ดูเหมือนจะใกล้สิ้นไร้ไม้ตอกแล้ว เกือบจะถึงขั้นที่เงินจะซื้อบุหรี่แต่ละซองยังไม่มี

คืนวันนั้น นายหญิงเอาเงินออกมาซื้อผักแค่20หยวน ซื้อพวกผัดกาดขาวร่วงๆ และก็เนื้อหมูครึ่งกิโลกรัม

เซียวฉางเฉียนก็โมโหจนทนไม่ไหว แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่อดกลั้นไว้ในใจ ในขณะเดียวกันก็พยายามครุ่นคิด ว่านายหญิงใหญ่เซียวจะเอาวัตถุโบราณที่นายท่านสะสมไว้ ไปเก็บไว้ที่ไหน

ตอนที่คนบ้านตระกูลเซียวกำลังบ่นกับชีวิตที่ยากลำบากนั้น ในเช้าวันที่สอง คนบ้านเซียวชูหรัน ก็ได้เริ่มย้ายเข้ามาอยู่ที่Tomson Rivieraแล้ว

เนื่องจากเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ก็เพิ่งซื้อมาใหม่ ดังนั้นย้ายบ้านก็ไม่ต้องขนย้ายอะไรมากนัก ทั้ง4คนเก็บเอาเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวของตนเอง แล้วก็เก็บของใช้ในครัว จากนั้นก็หารถบรรทุกสักคันหนึ่งมาขนย้ายไป

ถึงแม่พ่อกับแม่จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนัก แต่20กว่าปีมานี้ ก็ผ่านมาได้แล้ว ตอนนี้มาแยกกันนอน กลับทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

แต่ว่าเธอก็รู้ว่า เรื่องของพ่อกับแม่ ตนเองเป็นลูกสาว ไม่ควรไปก้าวก่าย ดังนั้นก็คิดว่า ให้พวกเขาได้แยกกันนอนไปก่อน ให้ทั้งสองคนได้อยู่เงียบๆ ได้คิดอะไรเงียบๆ

ถ้าพวกเขาคิดตกกันแล้ว วันข้างหน้าก็ดีจะขึ้นกว่ามาก

เย่เฉินและเซียวชูหรันก็เก็บของได้เกือบเสร็จแล้ว ต่งรั่งหลินก็เหมารถมาถึงแล้ว

ข้าวของของเธอนั้นไม่มาก มีกระเป๋าเดินทาง2ใบและกระเป๋าถือ เซียวชูหรันเชิญเธอเข้าบ้านอย่างเป็นกันเอง แล้วก็พาเธอขึ้นลิฟต์ไปชั้น2

พอออกจากลิฟต์ เธอตะโกนว่า “เย่เฉิน รีบมาช่วยรั่งหลินยกของเร็ว！”

------------