ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 7

บทที่ 7 เขาเป็นสามีของฉัน

เซียวชูหรันเห็นพ่อกับแม่พุ่งเป้าไปที่เย่เฉินตลอด เธอถอนหายใจแล้วพูดขึ้น：“พ่อคะ แม่คะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเย่เฉินเลย เป็นหนูเองที่ไม่อยากให้พวกเขามาดูถูกเราอีกต่อไปแล้ว หลายปีมานี้พวกเรายังได้รับความอยุติธรรมไม่พออีกเหรอ？”

แม่ของเซียวชูหรันพูดโพล่งออกมา：“งั้นแกก็ไม่ควรตอบรับหน้าที่นี้นี่ อย่าว่าแต่แกเลย ต่อให้ย่าแกไปเขาก็ไม่สนใจเธอหรอก！”

เย่เฉินดูเหตุการณ์ตรงหน้าพลางแอบยิ้มเจื่อนๆ พ่อตาแม่ยายที่ชอบประจบคนรวยของตนคู่นี้ เกรงว่าให้ตายก็ไม่มีทางเชื่อ ว่าตนนี่แหละคือเจ้าของตี้เหากรุ๊ป？

ในขณะนั้นเองจู่ๆก็มีคนมาเคาะประตูบ้าน

“มาแล้วๆ......”

แม่ยายหม่าหลันพูดตอบรับพลางเดินไปเปิดประตู

เย่เฉินหันไปมอง ก็เห็นวัยรุ่นใส่ชุดสูทแบรนด์อาร์มานี่ยืนอยู่คนหนึ่ง ดูสง่าผ่าเผย ดูมีความสามารถ บนข้อมือสวมนาฬิกาปาเต๊ะฟิลลิป ดูแล้วอย่างน้อยน่าจะราคา3-5ล้าน

ทันใดนั้นแม่ยายก็พูดด้วยความตื่นเต้น：“อ้าว เหวินเห้านี่เอง！มาได้ไงเนี่ย？”

คนที่มาก็คือคุณชายตระกูลจาง จางเหวินเห้า คนที่ตามจีบเซียวชูหรันมาโดยตลอด

จางเหวินเห้าพูดด้วยรอยยิ้ม：“คุณน้าครับ ผมได้ยินมาว่าชูหรันรับหน้าที่ไปร่วมมือกับตี้เหากรุ๊ป ผมเลยตั้งใจจะมาคุยกับเธอ”

“โถ่！เธอเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยครอบครัวเราไว้จริงๆ！”

หม่าหลันตื่นเต้นมาก สายตาที่มองจางเหวินเห้า เหมือนสายตามองลูกเขยอย่างไรอย่างนั้น เธอรีบเชิญเขามาด้านใน เดินไปพลางพูดไปพลาง：“เหวินเห้า เธอมีวิธีช่วยให้ชูหรันเซ็นสัญญากับตี้เหากรุ๊ปได้สำเร็จไหม？”

จางเหวินเห้าพยักหน้า ยิ้มบางๆ ไม่สนในเย่เฉินที่ยืนอยู่ตรงข้ามแม้แต่น้อย ราวกับเห็นเขาเป็นผู้ต่ำต้อยข้างถนนอย่างไรอย่างนั้น แล้วหันไปยิ้มให้เซียวชูหรันบางๆ พลางพูด：“ชูหรัน เรื่องใหญ่ขนาดนี่คุณไม่บอกผมสักคำ แต่คุณไม่ต้องห่วง ตระกูลผมกับตี้เหากรุ๊ปมีความร่วมมือกัน ผมจะขอให้พ่อแนะนำให้ จะช่วยคุณอย่างเต็มที่”

จริงๆแล้วพ่อของจางเหวินเห้าไม่ได้มีอำนาจขนาดนั้น ที่เขาพูดแบบนี้ก็เพื่อเสแสร้งต่อหน้าเซียวชูหรันก็เท่านั้น

เซียวชูหรันรู้มาตลอดว่าจางเหวินเห้าชอบตน ดังนั้นจึงพูดออกไปอย่างเย็นชา：“จางเหวินเห้า ฉันจะรับน้ำใจของคุณไว้ แต่ฉันจะหาวิธีเอง”

หม่าหลันพูดอย่างตกใจ：“ชูหรัน แกบ้าไปแล้วเหรอ？คุณชายจางอุตส่าห์มีน้ำใจมาช่วยแก ทำไมแกถึงพูดแบบนี้ล่ะ？”

หม่าหลันอยากตามออกไปอธิบาย แต่จางเหวินเห้าเดินออกไปไกลแล้ว

เธอโมโหมากๆ พลางชี้หน้าด่าเย่เฉิน：“แกนี่มันน่าโมโหจริงๆ！คนไร้ประโยชน์อย่างแก นอกจากเป็นตัวถ่วงชูหรันแล้วยังจะทำอะไรได้อีก？คุณชายจางมีน้ำใจช่วยขนาดนี้ แกกลับทำให้เขาโมโหจนออกไปแล้วเนี่ย！”

เย่เฉินพูดอย่างเรียบๆ：“แม่ เขาก็แค่พูดไปงั้นๆ ขนาดตัวเขาเองยังร่วมมือกับตี้เหากรุ๊ปไม่ได้ แล้วจะมาช่วยชูหรันได้ยังไง”

“เหลวไหล！”หม่าหลันพูดอย่างเดือดดาล：“ตระกูลจางของเขาได้ความร่วมมือจากตี้เหากรุ๊ป1ใน3 แกจะเข้าใจอะไร！”

เย่เฉินหัวเราะในใจ ฉันไม่รู้หรอกว่าตระกูลจางมีความสามารถอะไร ฉันรู้แค่ว่าตี้เหากรุ๊ปของฉัน ไม่มีทางร่วมมือใดๆกับตระกูลจางทั้งสิ้น！ถึงแม้เมื่อก่อนตี้เหากรุ๊ปมีความร่วมมือกับตระกูลจางอยู่ไม่น้อยก็จริง แต่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ความร่วมมือพวกนี้จะถูกยุติลงทั้งหมด！

เซียวชูหรันไม่รู้หรอกว่าเย่เฉินกำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงพูดกับแม่：“แม่อย่าโทษเย่เฉินเลย รอให้หนูกลับมาจากตี้เหากรุ๊ปก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ！”

“เห้อ！”หม่าหลันถอนหายใจยาวๆ คิดว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ตัวเองแต่งกับสามีที่ไร้ประโยชน์ ส่วนลูกสาวกลับแต่งกับผู้ชายที่ไร้ประโยชน์ยิ่งกว่าซะอีก

นี่มันบาปกรรมอะไรกันเนี่ย！