ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 8
บทที่ 8 ส่วนแบ่ง300ล้าน
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อคืนเซียวชูหรันเตรียมแผนการทำความร่วมมือ แล้วมาตี้เหากรุ๊ปกับเย่เฉิน
เมื่อเห็นตึก100ชั้นของตี้เหากรุ๊ป เซียวชูหรันรู้สึกไม่มั่นใจเลย
ตี้เหากรุ๊ปใหญ่โตซะขนาดนี้ จะสนใจตระกูลเซียวได้ยังไงกัน？
ยิ่งเรื่องตระกูลเซียวสามารถเจรจา ส่วนแบ่ง150ล้านได้สำเร็จนั้นยิ่งอย่าหวังเลย
นี่เหมือนกับขอทานไปขอเงินรางวัลจำนวน150ล้าน จากบ้านคนรวยอย่างไรอย่างนั้น ไร้สาระมากๆ
แต่ในเมื่อตนรับปากคุณย่า และรับหน้าที่นี้ต่อหน้าทุกคนไปแล้ว เช่นนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องลองดู......
เย่เฉินเห็นเธอกังวล จึงช่วยจัดผมให้เธออย่างเป็นห่วง：“ไม่ต้องกังวลนะคุณ แค่คุณเข้าไปเจรจาก็จะประสบความสำเร็จ”
เซียวชูหรันพูดอย่างช่วยอะไรไม่ได้：“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น！คุณรอฉันที่นี่นะ”
พูดจบเซียวชูหรันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินเข้าไปในตี้เหากรุ๊ปด้วยความกล้าที่เต็มเปี่ยม
เย่เฉินจับตาดูเธอจากด้านหลัง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหวังตงเสวี่ยน
“ตงเสวี่ยน ภรรยาผมเข้าไปแล้ว ส่วนเรื่องที่เหลือ คุณคงรู้นะว่าควรทำยังไง！”
หวังตงเสวี่ยนรีบพูดทันที：“คุณชายไม่ต้องห่วง ฉันจะทำให้คุณย่าของคุณพอใจแน่นอน”
เย่เฉินถามขึ้นอีก：“จริงสิ ผมได้ยินมาว่าตี้เหากรุ๊ปกับตระกูลจางมีความร่วมมือกันงั้นเหรอ？”
หวังตงเสวี่ยนพูด：“เมื่อก่อนพวกเขากับตี้เหามีความร่วมมือกันค่อนข้างเยอะค่ะ พวกเขาต้องการร่วมมือกับโปรเจกต์ใหม่ของเราในครั้งนี้มากเช่นกัน ตอนนี้กำลังส่งเอกสารขอความร่วมมือมาให้ฉันอยู่ค่ะ แต่ว่าก็ต้องถามความเห็นของคุณชายด้วยเหมือนกัน”
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา：“โปรเจกต์ใหม่นี้ ผมไม่อยากเห็นตระกูลจางเข้ามามีส่วนร่วม ต่อไปก็ห้ามมีความร่วมมือใดๆกับพวกเขาอีก”
หวังตงเสวี่ยนรีบพูด：“คุณไม่ต้องกังวล ฉันจะจัดการให้ค่ะ！”
......
อีกด้านหนึ่ง เซียวชูหรันเดินเข้ามาในอาคารสำนักงานตี้เหากรุ๊ป และรออยู่ตรงเคาน์เตอร์แผนกต้อนรับ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหวังตงเสวี่ยน รองประธานของตี้เหากรุ๊ปจะยอมให้เข้าพบหรือไม่
ไม่นานนักก็มีผู้ช่วยหญิงคนหนึ่ง เดินมาด้วยท่าทางสง่างาม：“คุณคือคุณเซียวชูหรันใช่ไหมคะ？รองประธานหวังรอคุณอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ เชิญตามฉันมา”
เซียวชูหรันพยักหน้า ตนยังยืนต่อแถวรอคิวนัดอยู่เลย ทำไมจู่ๆก็เรียกตนเข้าไปแล้วล่ะ？
หรือว่าหวังตงเสวี่ยนรู้ว่าตนจะมา？
แต่มันไม่มีเหตุผลเลยนะ......หวังตงเสวี่ยนเป็นคนมีชื่อเสียงขนาดนี้ จะรู้จักตนได้ยังไง？
ถึงแม้ไม่เข้าใจ แต่เซียวชูหรันรู้ว่าโอกาสไม่ได้มาง่ายๆ จึงรีบเดินตามอีกฝ่ายไป
ผู้ช่วยหญิงพาเซียวชูหรันเข้ามาในห้องทำงานของหวังตงเสวี่ยน
เมื่อเห็นเซียวชูหรัน หวังตงเสวี่ยนรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที พลางพูดต้อนรับอย่างเคารพ：“สวัสดีค่ะคุณเซียว ฉันคือรองประธานของตี้เหากรุ๊ป หวังตงเสวี่ยน”
เมื่อเซียวชูหรันเผชิญหน้ากับผู้หญิงแกร่ง ที่มีชื่อเสียงของเมืองจินหลิง ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย และพูดอย่างเคารพ：“สวัสดีค่ะรองประธานหวัง ที่ฉันมาก็เพื่อจะมาคุยเรื่องโปรเจกต์โรงแรมกับคุณ ถึงแม้กำลังตระกูลเซียวของเราจะไม่ค่อยแข็งแกร่งนัก แต่ทางด้านการตกแต่ง พวกเราขยันขันแข็งและเป็นที่รู้จักมากๆ！”
เซียวชูหรันยิ่งงงเข้าไปอีก รีบถามขึ้น：“คุณหมายความว่า？”
หวังตงเสวี่ยนพูดยิ้มๆ：“ประธานของเราสั่งไว้แล้วค่ะ ว่าให้ฉันเพิ่มส่วนแบ่งของความร่วมมือเป็น300ล้าน”
ขณะพูดหวังตงเสวี่ยนก็หยิบหนังสือสัญญาออกมา แล้วส่งให้เซียวชูหรันพลางพูด：“คุณดูสิคะ ในสัญญามีการร่างไว้ล่วงหน้าแล้ว ทั้งหมดคือ300ล้าน ถ้าคุณคิดว่าไม่มีปัญหาอะไร เราสามารถเซ็นสัญญากันได้เลยค่ะ”
“ห้ะ？นี่มัน......”
เซียวชูหรันอึ้งมากๆ
เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าตี้เหากรุ๊ปที่ตระกูลเซียวที่ไม่เคยผูกสัมพันธ์ได้ จะเป็นฝ่ายเตรียมสัญญาไว้ให้ตนก่อนแล้ว！
อีกทั้งเงินในความร่วมมือยังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว！
เป้าหมายของคุณย่าคือ150ล้าน แต่ในความร่วมมือกลับเขียนเป็น300ล้าน！
ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงตอนที่ประชุมกันเมื่อคืน ที่เย่เฉินบอกให้ตนรับหน้าที่นี้ด้วยใบหน้าแน่วแน่
ทำไมเข้าถึงมั่นใจในตัวเองขนาดนั้น？
แล้วก็ตรงหน้าประตูตี้เหากรุ๊ปเมื่อกี้ด้วย ตอนนั้นตนไม่มั่นใจมากๆ แต่เขากลับมีความมั่นใจเต็มร้อย
หรือว่าเขารู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาแบบนี้？
เขาเป็นใครกันแน่......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...