บทที่ 714
หลี่ตงเทากล่าวทันทีว่า “ฝั่งของผมกำลังเตือนว่าเงินถูกโอนออกไปแล้ว”
หม่าหลันรีบเปิดโทรศัพท์ แล้วก็มองแอปพลิเคชันธนาคารแวบหนึ่ง แล้วถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมฉันยังไม่ได้รับเงิน?”
หลี่ตงเทารีบกล่าวว่า “คุณไม่ต้องกังวล นี่คือเงินจำนวน 21,900 ล้านหยวน เงินจำนวนเยอะขนาดนี้ ระบบของธนาคารต้องทำการยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
หม่าหลันรู้สึกกระวนกระวายใจ แล้วถามว่า “แม่งฉิบหายคุณจะมาพูดพล่ามกับฉันทำไม? ยังต้องรอนานอีกนานแค่ไหน?!”
หลี่ตงเทากล่าวว่า “เรื่องเวลายังไม่แน่ใจ ถ้าเร็วก็ไม่กี่สิบนาที ถ้าช้าก็หนึ่งวันทำการ”
หม่าหลันกล่าวด้วยความโมโหว่า “ทำไมถึงใช้เวลานานขนาดนี้! ให้มันเร็วกว่านี้ได้ไหม ไม่งั้นฉันจะบอกให้ธนาคารซิตี้แบงค์ไล่คุณออก!”
หลี่ตงเทากล่าวอย่างจำใจว่า “นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมสามารถควบคุมได้ ทางธนาคารกลางเป็นผู้ตัดสินใจ แม้ว่าคุณจะไปฟ้องผมที่ศาล ผมก็ทำอะไรไม่ได้.......”
หม่าหลันเห็นว่าหลี่ตงเทาไม่สามารถควบคุมเรื่องนี้ได้ จึงกล่าวอย่างโมโหว่า “ถ้ารู้ว่ามันช้าขนาดนี้ ฉันจะโอนเงินหนึ่งล้านก่อน แล้วจึงโอนส่วนที่เหลือออกไป น่าโมโหจริงๆ!”
หลี่ตงเทารีบกล่าวว่า “คุณรออยู่ที่นี่สักครู่”
ตอนนี้เธอรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก
21,900 ล้านน่ะ!
เงินเข้าบัญชีช้าสักวินาทีเดียวก็รู้สึกทรมานแล้ว
แต่ตนเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี จึงทำได้เพียงแค่รอ
ดังนั้นเธอจึงกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “ฉันจะรออยู่ตรงนี้ ไปเอากาแฟให้ฉันถ้วยหนึ่ง! เอาที่ดีที่สุด!”
หลี่ตงเทารีบกล่าวว่า “ผมจะไปเอาให้คุณเดี๋ยวนี้เลยครับ!”
……
ขณะนี้เอง
เย่เฉินเดินออกมาจากห้องครัว เซียวฉางควนโบกมือเรียก ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ลูกเขยสุดประเสริฐ รีบมานั่งดื่มชา”
เย่เฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “เป็นของปลอมทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นข้อมูล และวัตถุดิบ ไม่แน่คนในวีแชทที่คุยกับพ่ออาจจะเป็นผู้ชายซกมกก็ได้”
ขณะที่พูด เย่เฉินก็แอบคิดในใจว่า เซียวฉางควนใช้ชีวิตที่ยากลำบากจริงๆ เขาไม่เคยเห็นสิ่งของดีๆเลย
ชาที่ตนเองดื่มกับพ่อเมื่อตอนเด็ก ไม่ได้ขายเป็นจิน(500 กรัม)หรือเหลี่ยง(100กรัม) แต่ขายเป็นกรัม และไม่มีชาชนิดใดที่ราคาถูกกว่าทองคำ
อย่างไรก็ตาม ของดีแบบนี้ พ่อตาของตนเองต้องไม่เคยชิมมาก่อนแน่นอน และถ้ามีโอกาสจะหาชาดีๆให้เขา เพื่อที่เขาจะได้มีโลกทัศน์ที่กว้างขึ้น
ขณะนี้ จู่ๆเขาก็ได้รับข้อความทางโทรศัพท์มือถือ
“เรียนคุณเย่เฉิน บัญชีบัตรแบล็กโกลด์ของคุณได้ทำการโอนเงินออกไปเป็นจำนวนเงิน 21,900,000,000.00 เรียบร้อยแล้ว เมื่อเวลา 15:02 น. ของวันนี้”
เย่เฉินขมวดคิ้ว เมื่อเห็นข้อความนี้ และกล่าวว่า
“แม่งฉิบหาย!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...