ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 833
ถึงหานเหมยฉิงจะหน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็รับไมค์มาอย่างไม่เขินอาย หัวเราะว่า “ทุกคนอย่าเข้าใจผิด ก็แค่ร้องเพลงด้วยกันเท่านั้นเองนี่? ถ้ามีใครอยากร้องด้วย ก็ได้นะ”
เซี่ยเหวินหรูรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อย เขารู้สึกว่าเซียวฉางควนน่ะแต่งงานแล้ว ทำไมถึงกล้าเชิญเทพธิดาสาวในใจตนมาร้องเพลงรักด้วยกันแบบนี้อีก?
แต่พอเขาคิดว่าลูกเขยของเซียวฉางควนได้รับความสนใจจากลุงวีมากขนาดนี้ คำพูดที่คิดไว้มาถึงริมฝีปากเลยกลืนลงคอไปอีกครั้ง
ใบหน้าเซียวฉางควนฉาบไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้นตลอด เขาอดเหล่ไปทางหานเหมยฉิงบ่อยๆไม่ได้ ในใจตื่นเต้นมาก
หานเหมยฉิงอดเหล่เซียวฉางควนไม่ได้ เห็นสายตาหลงใหลแบบปิดไม่มิดของเขาที่มองตน ก็อดหน้าแดงไม่ได้
ตอนนี้เพลงบรรเลงขึ้นแล้ว
“ให้ความรักของฉันเคียงข้างเธอ จวบจนตลอดไป...”
“คุณรู้สึกไหมว่า ฉันเป็นห่วงคุณ”
เสียงร้องเพลงของหานเหมยฉิงเพราะมาก สำหรับผู้ชายแก่ๆพวกนี้แล้ว ประหนึ่งเสียงจากสวรรค์ ทำให้พวกเขาเคลิบเคลิ้มมาก
เซียวฉางควรได้ยินเสียงเธอแล้วขนลุก เขารู้สึกว่าเสียงของหานเหมยฉิงไม่ด้อยไปกว่านักร้องมืออาชีพเลย
พวกเพื่อนๆก็ปรบมือกันกึกก้อง
หานเหมยฉิงตอนนี้ร้องส่วนของผู้หญิงเสร็จแล้ว จากนั้นก็ถึงพาร์ทที่เซียวฉางควนจะร้องแล้ว
ในตอนที่เซียวฉางควนยกไมค์ขึ้น ก็ตกใจแทบหลุดมือจากชื่อที่โชว์หน้ามือถือขึ้นมา
ซึ่งมันก็คือ “เมีย”...
หม่าหลันกลับมาแล้ว ทำยังไงดี?
ชีวิตดีๆของตนสิ้นสุดแล้วหรอ?
ตอนนี้มือถือสั่นบนโต๊ะไม่หยุด และส่วนที่ตัวเองต้องร้องก็ผ่านไปแล้ว
เพื่อนๆเฮโลกันใหญ่ แซวว่า “ฉางควน นายตื่นเต้นที่ได้ร้องกับเหมยฉิงมากไปหรือไง ถึงตานายร้องแล้วไม่รู้หรอ?”
หานเหมยฉิงเองก็อดถามไม่ได้ว่า “ฉางควน ทำไมนายไม่ร้องท่อนตัวเองล่ะ?”
เซียวฉางควนปาดเหงื่อบนหน้าผาก และมองมือถือ เขารู้ว่า ด้วยนิสัยของหม่าหลันแล้ว ถ้าตนไม่รับสายเธอ เธอต้องอาละวาดแน่
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...