ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 839
พอหม่าหลันเข้าเฝือกที่โรงพยาบาลชุมชน ก็โดนเซียวฉางควนพาตัวกลับไปรักษาตัวที่บ้าน
ระหว่างทาง หม่าหลันบ่นสวดเซียวฉางควนไม่หยุด ในเวลาเดียวกันก็เค้นถาม เธออยากรู้ให้แน่ใจว่างานกินเลี้ยงวันนี้ ทำไมต้องแต่งตัวดูดีขนาดนี้
แต่ปากของเซียวฉางควนปิดแน่นซะยิ่งกว่ากาวตราช้าง
เขาอยากรอให้คืนนี้หาโอกาสดีๆคุยเรื่องหย่ากับหม่าหลัน ดังนั้นก่อนตอนนั้น เขาจะไม่ยอมให้หม่าหลันรู้เรื่องหานเหมยฉิงเด็ดขาด
ส่วนในรถอีกคัน เย่เฉินขับรถพาเซียวชูหรันที่ตาแดงเรื่อ และขึ้นรถขับตามเซียวฉางควนไม่ติดๆ เซียวชูหรันเห็นใจในชะตากรรมของแม่มาก ในฐานะลูกสาว เห็นแม่ลำบากและบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น ไม่ว่าใครก็รู้สึกไม่สบายใจทั้งนั้นแหละ
นอกจากนี้แล้ว เรื่องที่เธอกังวลอีกเรื่องคือ ปัญหาความรักของพ่อกับแม่
เธอรู้ว่าพ่อชอบหานเหมยฉิง เทียบกับหานเหมยฉิงแล้ว แม่ตัวเองเทียบไม่ติดเลย ดังนั้นเธอเลยกังวลว่าพ่อจะปล่อยสถานะสมรสครั้งนี้ไป ไปตามหาความสุขของตัวเอง
เย่เฉินเห็นสีหน้าขมวดมุ่นของเมียรัก กำลังจะเอ่ยปากปลอบเธอสักหน่อย ทันใดนั้นก็ได้รับสายจากเฉินจื๋อข่ายซะก่อน
เฉินจื๋อข่ายถามเขาว่า “คุณชาย คุณไปรับแม่ยายมาหรือยังครับ?”
เพราะเมียอยู่ข้างๆ เขาไม่กล้าพูดออกมาชัดๆ เลยใช้คำตอบสั้นๆแทน “อืม”
เฉินจื๋อข่ายบอก “งั้นก็ดี”
พูดจบ เขาก็ต่ออีก “จริงสิคุณชาย ผมได้ยินข่าวมาเรื่องหนึ่ง”
เย่เฉินถาม “ข่าวอะไร?”
“ไม่ต้อง” เย่เฉินยิ้มบอก “ฉันไม่อยากให้คนอื่นช่วย”
ตอนนี้เย่เฉินยังไม่ได้เตรียมใจกลับบ้านเย่ เขารู้สึกด้วยซ้ำว่า ไม่แน่อนาคตเขาอาจจะไม่ต้องกลับไปบ้านเย่ก็ได้
เพราะตนก็ออกจากบ้านเย่มาหลายปีแล้ว พูดตามตรง ถึงจะไม่ได้มีความแค้นใหญ่หลวงอะไร แต่เขากับคนบ้านเย่ก็เหมือนมีกำแพงบางๆกั้นอยู่ ซึ่งก็คืออุบัติเหตุการตายของพ่อแม่ปีนั้น
ดังนั้น เขาเลยบอกเฉินจื๋อข่ายว่า “บางเรื่องต้องลงมือทำเองสิถึงจะสนุก คาดหวังให้คนอื่นมาช่วยเหลือ ไม่เพียงไม่ดี แถมยังหมดสนุกไปเยอะเลย”
เฉินจื๋อข่ายรีบบอก “แต่คุณชาย บ้านอู๋น่ะเป็นระดับท็อปเลยนะในทั่วทั้งเจียงหนาน ถ้าพวกเขาคิดจะเป็นศัตรูกับคุณจริงๆ ผมว่าคุณคนเดียวอาจจะรับมือไม่ไหวนะ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...