หม่าหลันถามเสียงเย็นว่า “ไม่มีจริงๆ?”
เซียวฉางควนรีบบอก “ไอ้หยา ไม่มีจริงๆนะ ผมจะหลอกคุณทำไมล่ะ? แถมตอนนี้คุณห่วงผิดเรื่องหรือเปล่า? ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือรีบดูแผลคุณ คุณขาหักหรอ?”
หม่าหลันมัวแต่จะเค้นถามเซียวฉางควน ถึงขนาดลืมว่าตัวเองขาหัก พอโดนเซียวฉางควนทัก เลยนึกถึงความเจ็บปวดที่ขาขวาตัวเองขึ้นมาได้
เธอเลยรีบบอกเซียวชูหรันว่า “ลูกแม่ รีบพาแม่ไปหาหมอเร็ว อย่าให้แม่ขาด้วนนะ!”
......
พอจัดการขั้นตอนฉุกเฉิน พบคุณหมอ และถ่ายเอกซเรย์ตามที่คุณหมอขอร้อง เซียวชูหรันถามอย่างตื่นเต้นว่า “คุณหมอคะ แม่หนูเป็นยังไงบ้าง?”
หม่าหลันกลัวตัวเองเป็นอะไรไป รีบถามเหมือนกัน “ใช่ค่ะคุณหมอ ผลการตรวจเป็นยังไงบ้าง? ฉันคงไม่ขาด้วนใช่ไหม?”
คุณหมอเอ่ยปากบอกหม่าหลัน “ดูจากแผ่นเอกซเรย์ กระดูกข้างของคุณหัก แผลค่อนข้างหนัก แต่ถ้าดูแลรักษาดีๆ ไม่ด้วนหรอกครับ ผมแนะนำให้เข้าเฝือกไว้ก่อน จากนั้นก็อยู่โรงพยาบาลซักครึ่งเดือน แบบนี้จะเซฟกว่า”
พอหม่าหลันได้ยินว่าขาตัวเองไม่ด้วนแน่ ก็ถอนหายใจโล่งอก แต่พอได้ยินว่าต้องเข้าโรงพยาบาล ก็ร้อนใจขึ้นมา “หา? ต้องเข้าโรงพยาบาลอีกหรอ? เข้าเฝือกแล้ว กลับไปพักรักษาตัวที่บ้านไม่ได้หรอคะ?”
พอคิดว่าจนถึงตอนนี้ตนยังไม่เคยได้เข้าไปอยู่ที่Tomson Rivieraเลย หม่าหลันรู้สึกน้อยใจเอามากๆ
ผ่านความทุกข์ยากลำบากในสองวันนี้มา เธอแทบจะฝันด้วยซ้ำว่าได้กลับไปTomson Riviera นอนบนเตียงนุ่มๆ รับรู้ความรู้สึกของการอยู่ที่Tomson Riviera
คุณหมอส่ายหน้าบอก “ครึ่งเดือนแรกของการเข้าเฝือกสำคัญมากครับ มันเกี่ยวพันถึงการฟื้นฟูของคุณทั้งหมดเลย ถ้าคุณกลับบ้าน เกิดอะไรชึ้นมา หรือจัดการได้ไม่ถูกต้อง อาจจะเกิดผลข้างเคียงขึ้นได้”
พอได้ยินแบบนี้ หม่าหลันสีหน้าเซ็งขึ้นมา
แต่ว่าเซียวฉางควนที่ยืนฟังอยู่ข้างๆดีใจมาก!
พอได้ยินแบบนี้ หม่าหลันถามทันที “งั้นฉันรอเขากลับมาก็ได้นี่?”
เย่เฉินบอก “เธอไม่มีทางกลับมาในครึ่งเดือนนี้แน่ครับ”
คุณหมอบอก “วันนี้คุณต้องเข้าเฝือกก่อนครับ”
หม่าหลันรีบบอก “ได้ค่ะ! งั้นเข้าเฝือกก่อน แล้วฉันกลับไปพักที่บ้านนะ!”
เซียวฉางควนเห็นหม่าหลันยืนกรานขนาดนี้ ก็รู้เลยว่าคงไม่สามารถให้เธอพักโรงพยาบาลละ อดคิดแผนในใจไม่ได้ ข่าวเรื่องหานเหมยฉิงกลับมา ปิดเธอได้ช่วงเดียว ไม่ได้สามารถปิดบังได้ตลอดชาติ ถ้ารอเธอรู้ว่าหานเหมยฉิงกลับมา ค่อยคุยเรื่องหย่ากัน เธอไม่มีทางยอมแน่
ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้คืนนี้กลับไปแล้วหาโอกาสคุยเรื่องหย่ากับเธอ ทางที่ดีที่สุดคือหย่ากับเธอให้เร็วที่สุด!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...