ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 837
เซียวชูหรันรู้ดีแก่ใจ ถ้าแม่รู้ว่า พ่อไปกินเลี้ยงกับหานเหมยฉิงและเพื่อนนักเรียนเก่าพวกนั้น ต้องโกรธทะลุปรอทแน่
เวลานี้อารมณ์เธอยังไม่นิ่ง ไม่ว่ายังไงก็ไม่ควรไปสาดน้ำมันลงกองไฟอีก
ดังนั้นเธอเลยพูดว่า “น่าจะไปกินเลี้ยงกับเพื่อนนักเรียนเก่านะคะ หนูเองก็ไม่แน่ใจ อาจจะเป็นกลุ่มที่แล้วน่ะค่ะ”
“มันผิดปกติ!” หม่าหลันพูดหน้าทะมึน “เพื่อนนักเรียนเก่าของเขาน่ะแทบไม่ได้นัดกินเลี้ยงกันมานานมาก เป็นไปไม่ได้จะมานัดรวมตัวกันช่วงนี้ แถมไปอีกครั้ง มันต้องมีอะไรแน่ๆ!”
เซียวชูหรันได้แต่โกหกไปว่า “หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”
หม่าหลันโกรธกัดฟันกรอด แค่นเสียงเย็นว่า “ตาแก่บ้านี่ ฉันทุกข์ยากอยู่ข้างนอกมากขนาดนี้ เขายังมีแก่ใจไปกินเลี้ยงอีก ใจไม้ไส้ระกำจริงๆ!”
เซียวชูหรันได้แต่พูดช่วยพ่อผิดกับในใจคิดว่า “แม่คะ แม่หายตัวไปสองวันนี้ พ่อเองก็ร้อนใจนะคะ วันนี้ก็เพราะขัดใจเพื่อนไม่ได้จริงๆเลยต้องไป”
“ฉันไม่เชื่อ!” หม่าหลันตะคอกดัง “ตาแก่นี่ สองวันก่อนร่ำๆจะแยกกันอยู่กับฉันอยู่เลย! พอทำไม่ได้ ฉันก็เข้าสถานกักขังแทน ไม่รู้เขาจะดีใจแค่ไหนกันเนี่ย!”
เซียวชูหรันรีบบอก “แม่คะ แม่อย่าพึ่งคาดเดาพ่อไปแบบนั้นสิคะ...”
ระหว่างพูด เซียวฉางควนขับรถเข้ามาที่โรงพยาบาลพอดี
พอเห็นสภาพน่าอนาถของหม่าหลัน เซียวฉางควนเองก็ตกตะลึงอ้าปากค้างไปเหมือนกัน
ถึงเขาจะไม่ได้รักหม่าหลันแล้ว แต่ใช้ชีวิตภายใต้การกดขี่ของหม่าหลันมาหลายปี ทำให้เขายังกลัวหล่อนอยู่มาก
เป็นเหตุผลว่าทำไมพอหม่าหลันโทรมา เขาก็รีบแล่นมาเลย
พอหม่าหลันเห็นเซียวฉางควน ก็โกรธเพิ่มขึ้นอีกหลายระดับ
หม่าหลันคาดคั้นถามอีก “หลายวันก่อนพึ่งไปไม่ใช่หรือไง? ทำไมกินเลี้ยงอีกแล้ว?”
เซียวฉางควนบอก “คราวที่แล้วไปกัน20กว่าคนเองไง วันนี้คนมามากหน่อย”
“หรอ?” หม่าหลันขมวดคิ้ว เค้นภามว่า “เซียวฉางควน ฉันถามคุณนะ หานเหมยฉิงมาหรือเปล่า?”
เซียวฉางควนลนลานทันที
เขาไม่คิดเลยว่า หม่าหลันจะถามถึงหานเหมยฉิงตรงๆเลย สัมผัสที่หกของผู้หญิงนี่จะแม่นไปหน่อยแล้วไหม?
แต่ว่า เขามั่นใจว่าตนไม่มีทางพูดเรื่องหานเหมยฉิงกับหม่าหลันได้แน่ เลยโกหกไปว่า “ไม่นี่ เธอไปตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว ไม่เคยกลับมาเลยนะ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...