ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 836
จากนั้น เขาเดินกลับมาที่รถคันเดิม พยุงหม่าหลันที่ขาหักลงมา
หม่าหลันพยายามข่มความเจ็บที่ขา มุดออกมาจากรถ จากนั้นก็ขึ้นไปบนรถอีกครั้งท่ามกลางการพยุงของเย่เฉิน
พอเห็นออกรถแล้ว เธอยังเปิดกระจกด่าใส่คนขับรถคันเดิมที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างทาง “ไอ้เลว วันนี้แกต้องเกิดอุบัติเหตุตายแน่!”
พอคนขับได้ยินอย่างนั้น ก็โกรธโพล่งด่าต่อ “ป้าอัปลักษณ์อย่างแกตายก่อนฉันแน่นอน!”
หม่าหลันโกรธทะลุปรอท อยากด่าต่อ แต่รถวิ่งไปไกลแล้ว ได้แต่กระฟัดกระเฟียดทำอะไรไม่ได้
เย่เฉินที่เงียบตลอดทางอดถอนหายใจในใจไม่ได้ แม่ยายตนนี่ ดูท่าจะยังลำบากที่สถานกักขังไม่พอ ไม่งั้นคงยังไม่มีไฟขนาดนี้
เขาอดคิดเห็นใจพ่อตาตัวเองเซียวฉางควนขึ้นมาไม่ได้ ถ้าหม่าหลันรู้ว่าสองวันมานี้เขามัวแต่ยุ่งกับการเดทกับหานเหมยฉิง ไม่รู้จะทุบกะโหลกพ่อตาเขาออกมาหรือเปล่า?
......
รถแท็กซี่ขับมาถึงแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลชุมชนแห่งจินหลิง
เซียวชูหรันมารออยู่ที่นี่แล้ว
พอเห็นหม่าหลันไม่เพียงขาหัก ยังสภาพอนาถหน้าบวมปูด ฟันหน้าโหว่ไปสองซี่ ก็อดตาแดงรีบเดินเข้ามาหาไม่ได้ ถามทั้งน้ำตาว่า “แม่คะ ทำไมแม่บาดเจ็บหนักขนาดนี้?”
พอหม่าหลันเห็นลูกสาวตัวเอง ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที ความลำบากต่างๆที่ได้รับมาในสองวันนี้เก็บไม่อยู่อีกต่อไป เธอสวมกอดเซียวชูหรัน ร้องไห้โฮ “ลูกสาวแม่ แม่ลำบากมากเลย ลูกไม่รู้หรอ? เกือบตายแล้วด้วยซ้ำ ลูกเกือบไม่ได้เจอหน้าแม่แล้วนะ!”
เซียวชูหรันถามอย่างตะลึง “คุณย่ากับเวยเวย? ! แม่ไปขังรวมกับพวกเธอได้ยังไงน่ะ?”
หม่าหลันร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางว่า “แม่ก็ไม่รู้ ทำไมแม่โชคร้ายขนาดนี้ ต้องไปเจอยัยสารเลวสองคนนั้น พวกมันไม่ให้แม่นอน ไม่ให้แม่กินข้าว แถมยังสาดน้ำเย็นใส่แม่อีก หนูไม่รู้หรอกว่าสองวันนี้แม่ใช้ชีวิตยังไงมา แย่กว่าอยู่ในนรกซะอีก...”
เซียวชูหรันได้ยินอย่างนั้น ร้องไห้ออกมาด้วยความปวดใจ
หม่าหลันระบายอารมณ์สักพัก อารมณ์เริ่มนิ่งขึ้น ทันใดนั้นก็นึกถึงเซียวฉางควนขึ้นมา ถามคาดคั้นว่า “ชูหรัน บอกแม่มาตามจริงนะ พ่อลูกไปกินเลี้ยงกับใครกัน?”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...