ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 841
รถรถบีเอ็มดับบลิวสองคัน มาจอดเรียงกันอยู่หน้าบ้านพักตากอากาศTomson Reviera
เซียวฉางควนโดนหม่าหลันตำหนิแล้วยิ่งรู้สึกไม่พอใจ
ตอนที่เพิ่งรับสายของหม่าหลัน เขากำลังร้องเพลงรักกับคนรักคนแรกอยู่ เลยวัวสันหลังหวะ และเมื่อเธอโมโห เขาเลยรีบไปที่โรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ
แต่หลังจากที่อารมณ์สงบลง เขารู้สึกว่าหม่าหลันคนนี้ ไร้เยียวยาแล้ว
และความคิดของเซียวฉางควนที่จะหย่ากับเธอก็ยิ่งรุนแรงยิ่งขึ้น
ลงจากรถ เซียวฉางควนตรงไปเบาะหลังรถ และเอาไม้เท้าที่ซื้อมาจากโรงพยาบาลมาให้หม่าหลัน
ตอนแรกหม่าหลันยังรอให้เขามาประคอง หรือถึงขั้นที่แบกตัวเธอเองเข้าไป คิดไม่ถึงว่าเขาจะยื่นไม้เท้ามาให้
หม่าหลันจับไม้เท้าและยืนอยู่กับที่และด่าว่า: “เซียวฉานควนไอ้สัตว์ ขาของฉันหักนะ นายทิ้งไม้เท้าให้ฉันเดินเองแบบนี้หรือ?”
เซียวฉางควนตอบ: “ก็จะเร็วหรือจะช้าเธอก็ต้องใช้ไม้เท้านี่ก็ฝึกใช้ไว้ก่อนเลย ไม่งั้นตอนเธอจะไปเข้าห้องน้ำ จะทำอย่างไง?”
“จะทำอย่างไงหรือ？” หม่าหลันถามด้วยความโกรธ： “นายหมายความว่าอะไร ต่อไปนายจะไม่มีอะไรกับฉันแล้วหรือ?”
เซียวฉางควนไม่สบายใจและพูดว่า: “เธออย่าลืมนะ เราแยกกันอยู่แล้วนะ!”
หม่าหลันใช้คำที่หยาบคายด่าทันที ขณะเดียวกันเย่เฉินก็มาจอดรถพอดี
เซียวซูหรันพึ่งลงจากรถ หม่าหลันได้ตรงเข้าไปฟ้องเธอทันที ในใจของเซียวซูหรันก็ไม่อยากทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ รีบไปประคองเธอและปลอบใจเธอว่า: “โธ่แม่ แม่ก็อย่าไปโกรธพ่อแล้ว ตอนนี้สุขภาพของแม่ก็ไม่ดี เดียวอาการจะแย่ลงนะ”
หม่าหลันยังอยากจะด่า ทันใดนั้นเธอรู้สึกมึนหัว เธอถึงรู้ตัวว่าตัวเธอเองหิวมากๆ ดูเหมือนร่างกายเธอจะเป็นลมเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ
หม่าหลันพูดต่อว่า： “งั้นให้ฉันลองกินก่อนได้มั้ย? และใส่ผักให้ฉันนิดหน่อย ฉันไม่ได้กินผักมาสองวันแล้ว ฉันเป็นร้อนในปากเจ็บจะตายอยู่แล้ว”
เย่เฉินยักไหล่: “ตอนนี้ที่บ้านนอกจากหมี่แขวนแล้ว ไม่มีอะไรเลย ถ้าแม่จะกิน ผมทำหมี่น้ำธรรมดาให้ได้”
หม่าหลันโมโหจนกระทืบเท้า ชี้ไปที่เย่เฉินและถามเซียวซูหรันว่า： “ซูหรัน เจ้าคนไร้ค่าคนนี้ตั้งใจที่จะตั้งตัวเป็นศัตรูกับแม่ใช่มั้ย? ทำไมที่บ้านถึงไม่มีอะไรกินเลย?”
เซียวซูหรันมีสีหน้าที่เขินอาย
เย่เฉินถึงได้เอ่ยปาก: “ทั้งสองวันนี้ผมใช่เวลาทั้งหมดเพื่อนตามหาแม่ ที่บ้านไม่ได้ทำกับข้าวเลย ผมเลยยังไม่ได้ไปซื้อผัก”
หม่าหลันอึดอัด แต่ตอนนี้เธอไม่มีแรงที่จะโมโหแล้ว เลยไปบอกเย่เฉินว่า： “งั้นเธอทำหมี่น้ำให้ฉันกินก่อนนะ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...