ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 874

พอคนนั้นได้ยิน ก็พูดว่า “พี่หมิง ผมด้วย เอาผมไปอีกคน！”

ป้าหลี่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด แต่พอได้ยินถึงจุดนี้ เธอก็พูดอย่างกังวลว่า “เจี่ยงหมิง ตอนนี้ข่าวเขาก็เสนอข่าวพวกแหล่งเงินกู้ดอกเบี้ยสูงอยู่นะ ดอกเบี้ยของมันนั้น สูงจนน่ากลัว ป้าว่าถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ก็อย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยนะ”

เจี่ยงหมิงไม่คิดเลยว่า ว่าป้าหลี่จะมาทำเสียแผนตนเองแบบนี้ จากนั้นเขาก็รีบพูดว่า “ป้าหลี่ครับ พวกแพลตฟอร์มที่ป้าพูดถึงนั้น ดอกเบี้ยมันสูงจริงครับ แต่แพลตฟอร์มที่เพื่อนของผมดูแลอยู่นั้น เป็นไปอย่างถูกต้องครับ ดอกเบี้ยไม่ได้สูงขนาดนั้น เมื่อเทียบกับดอกเบี้ยที่ได้รับจากเงินปันผลกองทุนแล้ว ดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายเงินกู้ มันน้อยนิดไปเลยครับ”

นิ่งไปครู่หนึ่ง เจี่ยงหมิงก็พูดอีกว่า “จริงๆ โดยปกติแล้ว ผมจะไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอกนะครับ เสียแรงเปล่าๆ ไม่มีความหมายอะไร แต่ว่าเห็นแก่พี่น้องที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาด้วยกัน ผมทนที่จะเห็นพวกคุณยากจนกันอีกไม่ได้แล้ว ดังนั้นมีอะไรช่วยได้ก็ช่วยกันครับ”

จ้าวโจ๋วเยว่ก็รีบพูดว่า “พี่หมิง พี่ไม่ต้องสนใจอย่างอื่นครับ พี่รีบเอาชื่อแอปพลิเคชันที่ใช้กู้เงิน มาให้ผมเลยครับ ผมจะรีบไปกู้เงินเดี๋ยวนี้เลย แล้วก็จะรวบรวมให้พี่เลย！”

เย่เฉินที่เงียบมาตลอด ในตอนนี้ก็มองเจี่ยงหมิง แล้วก็ถามอย่างสนใจว่า “เจี่ยงหมิง เมื่อครู่นายบอกว่าทำงานอยู่ในบริษัทในเครือของตระกูลหวังใช่ไหม แต่เท่าที่ผมรู้มา ตระกูลหวังไม่เคยทำธุรกิจเกี่ยวกับเงินกองทุนอะไรนะ? ”

เจี่ยงหมิงก็สีหน้าเปลี่ยน แล้วพูดว่า “เย่เฉิน ไม่ใช่ผมดูถูกนายนะ กิจการตระกูลหวังมีมากมาย มีกิจการแทบทุกสาขา ไม่มีอะไรที่พวกเขาไม่ทำหรอก กระจอกอย่างนายจะไปรู้อะไร? ”

เย่เฉินก็ไม่โกรธ แล้วก็ยิ้มถามว่า “งั้นก็ลองบอกมาดูสิ ว่าบริษัทชื่ออะไร? ”

เจี่ยงหมิงก็บอกว่า “บริษัทผมชื่อว่า บริษัทกองทุนประกันการลงทุนหัวซิน”

พูดไป เจี่ยงหมิงก็รีบควักเอานามบัตรของตนเองมา ด้านบนประทับตราบริษัท และตำแหน่งของเจี่ยงหมิง ที่เป็นตำแหน่ง ผู้อำนวยการฝ่ายการกองทุน

เย่เฉินก็รู้สึกว่า บริษัทกองทุนประกันการลงทุนหัวซิน ทำไมมันชื่อคุ้นๆ

ตอนนี้ในใจเจี่ยงหมิงก็กังวลมาก ในตอนที่ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรนั้น จ้าวโจ๋วเยสแกนที่อยู่ด้านข้างก็โมโกใส่เย่เฉิน ดุไปว่า “เย่เฉิน นายหมายความว่าไง? พี่หมิงเขาอุตส่าห์ใจดี จะพาพวกเราไปหาเงิน นายมาสงสัยอะไรที่นี่? หรือคิดว่าพี่หมิงไม่พานายไปหาเงิน ก็เลยไม่พอใจห้ะ? ”

เย่เฉินก็มองจ้าวโจ๋วอย่างแปลกใจ แล้วก็ยิ้มในใจ ไอ้โง่นี้ โง่จนฉุดไม่อยู่จริงๆ ตัวเองไม่มีความรู้เอง ไม่รู้จักคิดวิเคราะห์แยกแยะ กูก็ใจดีจะดึงมึงออกมาจากหลุมพราง แต่มึงกลับสะบัดมือกูทิ้ง แล้วจะกระโดดลงหลุมอีก

ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ตามใจเถอะ

ดังนั้นเขาก็รีบพูดกับเจี่ยงหมิงว่า “ผมอาจจะจำผิดไป โทษที”

------------