ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 924
สุดท้ายพอไม่ได้การแล้วจริงๆ เขาถึงได้ออกมาช่วยเหลือเซวหนานซานอยู่สองสามครั้ง
ในตอนที่คนอื่นทราบเข้าว่า แม้แต่อู๋ตงไห่ผู้สืบทอดของตระกูลชั้นแนวหน้าก็ยังออกหน้าช่วยเหลือเซวหนานซาน คนของสำนักขอทานอื่นๆย่อมไม่กล้างล่วงเกินเซวหนานซานอีก
ด้วยเหตุนี้ เซวหนานซานจึงยิ่งเป็นจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ รวบอำนาจของสำนักขอทานทั้งหมดในเจ้อเจียงมาไว้ในกำมือตน
ตอนนี้เขาเป็นเจ้าสำนัก ‘สำนักขอทาน’ ที่เลื่องชื่อที่สุดในเขตเจียงหนานแล้ว
เซวหนานซานก็ภาคภูมิใจต่อเรื่องนี้อย่างยิ่ง เนื่องจากกิจการนี้สร้างเงินทองได้รวดเร็วเหลือเกิน และไม่ต้องเปลืองสมองเลยด้วย ทุกคนกระจายกันออกไป ทุกคนต่างหาสถานที่แห่งหนึ่ง นอนลงบนถนน จากนั้นก็ใช้กระดาษ เขียนคำโฆษณาที่น่าเวทนาลงไป แค่นอนลงไปก็ได้เงินแล้ว
ภายในระยะเวลาสั้นๆ เขาก็เก็บหอมรอมริบทรัพย์ได้กว่าพันล้านแล้ว
เซวหย่าฉินเห็นน้องชายของตัวเองประสบความสำเร็จมากขนาดนี้ ย่อมยินดีเป็นล้นพ้นเช่นกัน สำหรับเธอแล้วน้องชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ บนร่างของน้องชายแบกรับภาระการสืบทอดสายเลือดของตระกูลเอาไว้
พ่อแม่ของครอบครัวเซวจากไปเร็ว และไม่มีญาติพี่น้องอะไร ยิ่งตกอับข้นแค้น ก็ยิ่งไม่มีดวงดูดโชค เธอจึงยิ่งคาดหวังว่าสกุลเซวจะสามารถแตกกิ่งก้านสาขามีทายาทโดยเร็ว ทำให้ฮวงจุ้ยโชคลาภกระเตื้องขึ้นมา ค่อยๆ กลายเป็นตระกูลมีชื่อของแถบเจียงหนานเช่นนี้ตนถึงจะนับว่าทำภารกิจของตระกูลตนสำเร็จลุล่วงแล้ว
....
หลังส่งน้องชายออกจากบ้านไปแล้ว เซวหย่าฉินถึงได้หันหลังกลับเข้าไปในคฤหาสน์
เซวหย่าฉินปาดน้ำตา ตอบไปว่า “ก็ไม่ได้จะพูดแบบนั้น ที่รัก ตอนนี้มีเด็กๆ อยู่เยอะแยะ เป็นพวกหัวแข็งมุทะลุทั้งนั้น เขาไม่สนหรอกว่าคุณจะมีฐานะยังไง ภูมิหลังแบบไหน มีความเป็นไปได้ที่เขาจะชักมีดออกมาบอกว่าจะแทงก็แทงเลย หากว่าพวกเขาทำร้ายหนานซาน ต่อให้ภายหลังฆ่าพวกเขาให้ตายกันหมด แล้วจะแก้ปัญหาอะไรได้ล่ะ?
ว่าไปแล้ว เธอก็จับมือของอู๋ตงไห่ เอ่ยด้วยนัยน์ตาแดงเรื่อ “ที่รัก หนานซานเป็นน้องชายคนเดียวของฉัน คุณเห็นแก่ที่ฉันติดตามคุณมานานหลายปี แถมยังคลอดลูกชายให้คุณตั้งสองคน ช่วยเมตตาเขาหน่อยเถอะ”
อู๋ตงไห่ถอนหายใจเหยียดยาว เอ่ยอย่างจนปัญญา “หนานซานทำเรื่องพวกนี้ ก่อกรรมทำเข็ญ ถ้ามีเวลาล่ะก็ ให้เขาไปจุดธูปขอพรในวัดให้มากเข้าเถอะ!”
___________
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...