ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 935
เย่เฉินหันโทรศัพท์มาที่เขาและถามว่า "นายชื่ออะไร ทำอาชีพอะไร？"
เซวหนานซาน พูดอย่างสั่นกลัว: "ผมชื่อ เซวหนานซาน ผมเป็นเจ้าสำนักขอทาน"
เย่เฉินถามอีกครั้ง: “สำนักขอทานของนายทำมาหากินแบบไหน?”
เซวหนานซาน ตอบตามความจริง: "ธุรกิจหลักของสำนักขอทานคือการแสร้งทำเป็นขอทานและขอทานทุกที่”
เย่เฉินถามว่า: “นายเงินทองเต็มตัว ทำไมนายถึงยังแกล้งเป็นขอทานเพื่อขอทานล่ะ?”
เซวหนานซานตอบ "เพราะนี่เป็นวิธีที่หาเงินได้เร็วที่สุด พวกเราก็แค่ส่งคนออกไปนอนและขายของไม่ดีในที่มีผู้คนพลุกพล่าน ก็สามารถหารายได้สูงๆได้"
เย่เฉินถาม: “แล้วทำไมนายถึงลักพาตัวเด็กไปเป็นจำนวนมาก? ”
เซวหนานซานกล่าว: "เพราะตอนขอทาน ถ้ามีเด็กมาด้วย จะได้รับบริจาคเพิ่มเป็นสองเท่า หรือมากกว่านั้น..."
เย่เฉินยังคงถามต่อไปว่า “แล้วทำไมนายถึงทำให้เด็กที่ปกติพิการ?”
เซวหนานซานสั่นและพูดว่า: "เด็กที่พิการสามารถทำให้คนสงสารได้มากกว่า จากประสบการณ์ของเรา การหาเงินกับเด็กพิการเป็นเรื่องง่ายที่สุดในการขอทาน เด็กพิการยิ่งพิการมากยิ่งได้รับเงินมากขึ้น"
เย่เฉินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ถ้าอย่างนั้นจนถึงตอนนี้มีเด็กกี่คนแล้วที่ต้องได้รับบาดเจ็บ? ”
เซวหนานซานพูดด้วยน้ำเสียงที่ประหม่า: "ผมไม่ได้นับ แต่น่าจะมีสามคน"
เย่เฉินถามต่อไปว่า: "ใครอยู่เบื้องหลังนายในการทำเรื่องนี้ ผู้หนุนหลังของนายคือใคร？"
เซวหนานซานบอก "ผู้หนุนหลังของผมคือน้องสาวและพี่เขยของผมเอง"
พวกเขาจะถูกประณามด้วยความโกรธจากชาวเน็ตนับไม่ถ้วนทั่วประเทศ
ในเวลานั้นตระกูลอู๋ ก็จะไม่มีอำนาจและชื่อเสียงได้อีก
สิ่งที่เย่เฉินต้องการคือการทำให้ตระกูลอู๋ ลำบากไปจนตาย!
สำหรับเรื่องนี้ ตระกูลอู๋ เป็นผู้ร้ายที่อยู่เบื้องหลัง!
ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของตระกูลอู๋ ที่ช่วยเหลือเซวหนานซานในเส้นทางนี้ การจัดตั้งสำนักขอทานอีกทั้งพัฒนาจนเติบโตขนาดนี้ เขาก็จะไม่มีโอกาสทำร้ายเด็กจำนวนมากเช่นนี้!
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...