ในสถานการณ์แบบนี้ ทุกคนที่นามสกุลในตระกูลอู๋ ก็เครียดจนนอนไม่หลับ
ตอนที่เฉียนหงเย่นถูกพาไปที่ตระกูลอู๋ เถียนจงไม่ได้ให้เธอไปที่ห้องนั่งเล่นโดยตรง แต่ได้จัดเธอไว้ชั่วคราวในห้องนั่งเล่นของคนใช้ จากนั้นจึงเชิญอู๋ตงไห่และอู๋ซินมา
ได้ยินเฉียนหงเย่นถูกนำตัวกลับมา สองพ่อลูกก็ไปหาเธอด้วยกัน
เมื่อพวกเขาพบกัน เฉียนหงเย่นก็คุกเข่าลงบนพื้นและโค้งคำนับพวกเขา ขอบคุณพวกเขาสำหรับพระคุณที่ช่วยชีวิต
อู๋ซินพูดหน้านิ่ง:"เฉียนหงเย่น เราช่วยชีวิตคุณ ไม่ใช่เพราะเราเห็นอกเห็นใจคุณ แต่เพราะเราต้องการให้คุณทำสิ่งต่าง ๆ ให้กับเรา"
เฉียนหงเย่นรีบถาม:"เรื่องอะไร คุณว่ามาได้เลย!"
อู๋ซินกัดฟัพูดว่า:"ผมรู้ว่าคุณเกลียดเย่เฉิน และผมก็เกลียดเย่เฉินด้วย และแค้นลึกมาก ผมจะถามคุณคำ คุณต้องการแก้แค้นเย่เฉินไหน??
เฉียนหงเย่นโพล่งออกมาอย่างโกรธเคือง:"ไอ้เวรเย่เฉินคนนั้นเกือบทำฉันตาย และทำให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมาน ฉันอยากจะทุบเขาเป็นชิ้น ๆ!"
อู๋ซินพยักหน้าอย่างพึงพอใจและพูดว่า:"ดี ถ้าอย่างนั้น ผมจะให้คุณกลับไปที่เมืองจินหลิง งานของคุณคือทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อล้างแค้นตระกูลเย่เฉิน! พลังเหลือล้นแค่ไหนก็ทำเท่านั้น!"
เฉียนหงเย่นตอบตกลงโดยไม่ลังเล แม้ว่าอู๋ซินจะไม่พูดอะไรเลย เมื่อเธอมีโอกาสกลับไป เธอจะแก้แค้นเย่เฉินอย่างแน่นอน
หลังจากตกลงกัน เฉียนหงเย่นก็อดไม่ได้ที่จะถาม:"จริงสิ คุณชายอู๋ คุณรู้จักสามีของฉัน ลูกชายของฉัน ลูกสาวของฉันและแม่สามีของฉัน สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"
อู๋ซินเยาะเย้ย:"ตอนนี้พวกเขาน่าสังเวช ตอนนี้พวกเขาถูกนำตัวไปที่ศูนย์กักกันโดยเย่เฉินเมื่อไม่นานมานี้ และพวกเขายังไม่ได้รับการปล่อยตัว"
"หา?!"เฉียนหงเย่นได้ยินว่าทุกคนในครอบครัวของเธอเข้าไปในสถานกักขัง ก็ถามอย่างประหม่า:"เกิดอะไรขึ้น?พวกเขาเป็นไรไหม? พวกเขาจะออกมาได้เมื่อไหร"
อู๋ซอนพูดว่า:"เหตุผลที่พวกเขาเข้าไปในสถานกักขัง เพราะพวกเขาถูกเย่เฉินทำ ฉันเดาว่าพวกเขาน่าจะเกลียดเย่เฉินอย่างมากในตอนนี้"
ในเวลานี้ เธอรู้สึกควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และเธอก็ร้องไห้อย่างเสียใจ:"ฉันถูกส่งไปที่เหมืองถ่านหินอันมืดมิดแห่งนั้น หลังจากผ่านชีวิตที่เลวร้ายมายาวนาน ชีวิตก็เลวร้ายยิ่งกว่าความตายทุกวัน และเกือบฆ่าตัวตายหลายครั้ง และนั่นก็เพราะเย่เฉิน! ครอบครัวของเราแค้นเขามาก!"
อู๋ซินและพ่อของเขาอู๋ตงไห่มองหน้ากัน
แววตาดูมีความสุข
ตัวรับกระสุนที่พวกเขาต้องการ คือคนที่เป็นศัตรูกับเย่เฉิน!
สมาชิกทั้งห้าของตระกูลเซียว ป็นศัตรูตัวฉกาจกับเย่เฉิน ตราบใดที่ให้พวกเขาออกมา และส่งไปหาเย่เฉิน จะทำให้เย่เฉินทรมานอย่างแน่นอน! พวกเขาเป็นสมาชิกคนแรกในอุดมคติของตัวรับกระสุน!
ด้วยวิธีนี้ พลังงานของเย่เฉินจะถูกยับยั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในหลายๆด้าน และตระกูลอู๋ก็จะมีโอกาสโจมตีมากขึ้นเช่นกัน!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...