คฤหาสน์แนวAของTomson Riviera เป็นคฤหาสน์ที่แพงที่สุดในเมืองเมืองจินหลิงซึ่งมีมูลค่ามากกว่าหนึ่งพันล้าน
สำหรับครอบครัวโดยเฉลี่ย เป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุผลสำเร็จในชีวิต
สำหรับครอบครัวที่ร่ำรวยธรรมดา การทำงานหนักในชีวิตนี้อาจเป็นไปได้มากขึ้นเล็กน้อย
สำหรับครอบครัวที่ร่ำรวยต้องใช้เวลา 10 ปีในการทำงานหนัก เพื่อมีโอกาสได้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้
แต่สำหรับตระกูลอู๋แล้ว คฤหาสน์ประเภทนี้มันจิ๊บๆ
แม้ว่าตระกูลอู๋จะประสบปัญหาใหญ่ในตอนนี้ สำหรับตระกูลอู๋พวกเขามีมูลค่าหลายแสนล้าน และพวกเขาไม่สนใจคฤหาสน์ที่มีมากกว่าหนึ่งพันล้าน
นอกจากนี้อู๋ตงไห่รู้ดีว่าคฤหาสน์หลังนี้ถูกซื้อโดยตระกูลอู๋ให้ตระกูลเซียวอยู่ ซึ่งหมายความว่าไม่ได้มอบให้กับตระกูลเซียว ด้วยวิธีนี้จะเทียบเท่ากับตระกูลอู๋เพิ่มอสังหาริมทรัพย์เท่านั้นเอง ไม่แน่สองปีต่อมา คฤหาสน์นี้จะสามารถทำเงินได้มากกว่าตระกูลอู๋ ทำไมถึงไม่ทำล่ะ?
ดังนั้น อู๋ตงไห่จึงพยักหน้าและพูดว่า:"เนื่องจากเราจะทำงานร่วมกันในประเด็นสำคัญๆ ผมยังสามารถตอบสนองความต้องการเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ได้ แบบนี้แล้วกัน ผมจะให้ลูกน้องไปสอบถามเกี่ยวกับผู้อาศัยห้อง04 หรือ 06 ในตอนนี้ว่าขายไปแล้วยัง ถ้าขายไปก็ไม่เป็นไร ผมซื้อจากอีกฝ่ายได้ในราคาสูง พอซื้อมาแล้ว พวกคุณก็อยู่ได้เลย!"
สมาชิกทั้งห้าของตระกูลเซียวต่างก็ตื่นเต้น!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซียวฉางเฉียน สายตาของนายหญิงนั้นชื่นชมอยู่แล้ว
ตนเคยคิดว่าแม่ของตนแก่เกินไปและอาจไม่มีประโยชน์ แต่ตนไม่คิดเลยว่า คนอาบน้ำร้อนมาก่อนยังคงร้อนแรง ตามคำกล่าวโบราณ!
หากเป็นตัวเอง เมื่อกี้ได้ยินมาว่าตระกูลอู๋จะลงทุนในตระกูลเซียว และช่วยบริษัทของตระกูลเซียวฟื้นความแข็งแกร่ง ตนก็ดีใจจนจะโค้งคำนับและขอบคุณด้วยความตื่นเต้น
คำเยินยอทำให้อู๋ตงไห่มีความสุข เขามองไปที่นายหญิงใหญ่แล้วถามว่า:"คุณต้องการให้ผมให้คำมั่นสัญญาว่า คุณจะอยู่ในคฤหาสน์นี้นานแค่ไหนใช่ไหม?"
นายหญิงเซียวยกนิ้วโป้งขึ้นทันที ประจบสอพลอและพูดว่า:แน่นอนว่าไม่มีอะไรที่สามารถหลบสายตาแหลมคมของประธานอู๋ได้เลย นายหญิงใหญ่อย่างฉัน ไม่ใช่คนที่โลภความมั่งคั่ง แต่ร่างกายไม่สามารถต้านได้ อยากอยู่นานสักหน่อย ดังนั้นคุณเซ็นสัญญากับเราได้ไหม คฤหาสน์Tomson Riviera ให้เราอยู่อย่างน้อย 10 ปี ผ่านไป 10 ปี ไม่ว่าฉันจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ครอบครัวเซียวจะย้ายออกไปตามตกลง"
ในสายตาของนายหญิงใหญ่เซียว 10 ปีก็นานมากแล้ว ท้ายที่สุดสิทธิในทรัพย์สินของบ้านเพียง 70 ปี และ 10 ปีเท่ากับหนึ่งในเจ็ดของการบริโภค
คฤหาสน์มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งพันล้านเป็นอย่างน้อย และหนึ่งในเจ็ดมีมูลค่าเกือบ 20 ล้าน
และปีนี้ตนอายุ 80 แล้ว และอาจจะอยู่ไม่ได้อีก 10 ปี

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...