ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 989
ไม่มีใครกลัวพ่อและพี่ชายเขากลับมาเท่าเว่ยเลี้ยงแล้ว
ถ้าตระกูลอู๋ได้แย่งพ่อและพี่ชายของเขากลับมาจากภูเขาฉางไบ สิ่งแรกที่พวกเขาต้องทำคือช่วยพวกเขาให้ได้บริษัทผลิตยาเว่ยซื่อกลับคืนมา
เพราะแน่นอนว่าตระกูลอู๋ไม่ต้องการหามันคืนเอง เพราะแค่พ่อลูกยาจก พวกเขาหวังว่าพันธมิตรของพวกเขาจะมีพลังที่แข็งแกร่งขึ้น
บริษัทผลิตยาเว่ยซื่อระบุว่าเป็นบริษัทยาที่มีมูลค่าตลาดหลายพันล้าน หากร่วมมือกับตระกูลอู๋อาจมีพื้นที่ให้พัฒนามากกว่านี้ ดังนั้นอู๋ตงไห่จึงต้องการเพียงให้พ่อลูกกลับมาช่วย พวกเขาฟื้นอำนาจมันเทียบเท่ากับพันธมิตรที่มีมูลค่าพันล้านดอลลาร์และพันธมิตรมิจฉาทิฐิ
เย่เฉินเชื่อว่าหลังจากที่เว่ยเลี่ยงรู้เรื่องนี้แล้ว เขาจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อหยุดการกระทำของตระกูลอู๋
ถ้าจะต้องให้พูด แม้ว่าพ่อลูกตระกูลเว่ยจะกลับมาจริงๆ ก็ตาม เย่เฉินก็ไม่สนใจ
เขามีร้อยแปดวิธีในการทำให้พ่อลูกตระกูลเว่ยจบลงทันที
ถ้าเขาต้องการ เขาสามารถทำให้อู๋ตงไห่ไปพบ มาร์กซ์ ได้โดยตรงด้วยซ้ำ
แต่นั่นก็คงไม่มีความหมาย
คนน่ะ ถ้าไม่มีศัตรูจริงๆ ชีวิตจะสนุกอะไร?
เนื่องจากตระกูลอู๋อยากเล่นงั้นตนก็จะเล่นกับพวกเขา
ยังไงก็เป็นตะกูลมีใหญ่ที่มีสเกล 2 แสนล้าน และมีโอกาสไม่มากนักที่จะมีกระสอบทรายและฝึกฝน
ในอนาคตตนอาจจะต้องกลับไปที่เย่นจิงและเผชิญหน้ากับตระกูลเย่ที่ตนไม่ค่อยรู้จัก
หากคุณไม่เรียนรู้อะไรเกี่ยวกับการต่อสู้ดิ้นรนของคนรวยล่วงหน้า เป็นเรื่องยากมากที่จะรับมือหากมีอันตรายใดๆ ในขณะนั้น
แต่ตอนนี้ หม่าหลานไม่กล้าอวดดีกับเย่เฉิน เพราะตอนนี้ตนอาศัยอยู่ในบ้านของเขา และตอนนี้ลูกสาวของเขาไม่เผชิญหน้ากับตัวเอง ดังนั้นเด็กคนนี้จึงไม่กลัวตัวเองอีกต่อไป
เย่เฉินเหลือบมองเธอและพูดเบา ๆ ว่า:"ตอนนี้มาถามว่าทำไมเธอถึงออกมาตอนนี้ก็ไร้ความหมาย ตอนนี้จู่ๆเขาก็สามารถอาศัยอยู่ในTomson Riviera ได้ มันพิสูจน์ว่ามีคนอื่นมีผู้สนับสนุนในขณะนี้ แล้วแม่อยู่ดีๆอย่าไปหาเรื่องคนอื่นล่ะ หากถูกรังแกอีก เราอาจไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้"
เมื่อหม่าหลันได้ยินเช่นนี้ นางก็อดกังวลไม่ได้
แต่ถ้าเธอยอมให้ตัวเองเจียมตัวต่อหน้าทั้งตระกูลเขาจริงๆ ในอนาคต เธอคงรับไม่ได้จริงๆ
ทำไมล่ะ?
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้กำลังจะตาย แล้วทำไมพวกเขาถึงอยู่รอดได้?
และมันยังมีชีวิตอยู่ด้วยดี!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...