ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 10

บทที่ 10 โขกหัวสำนึกผิด

ได้ยินเช่นนั้นทุกคนก็อึ้งกันหมด

จากนั้นทุกคนก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเข้าไปหาบัญชีทางการของตี้เหากรุ๊ป！

ผลสรุปว่า！

บัญชีตี้เหากรุ๊ปที่ได้การรับรองอย่างเป็นทางการโพสต์ข้อความ！

《โปรเจกต์โรงแรมมูลค่า1หมื่นล้านของตี้เหากรุ๊ป ได้เซ็นสัญญาความร่วมมือกับบริษัทรายแรกแล้ว หวังตงเสวี่ยนรองประธานบริษัท ได้เซ็นสัญญาการตกแต่งกับบริษัทเซียวซื่อในเมืองจินหลิง มูลค่า300ล้าน！》

เมื่อเห็นพาดหัวข่าวนี้ ทุกคนราวกับเป็นบ้าไปอย่างไรอย่างนั้น！

เซียวชูหรันเจรจาสำเร็จแล้วจริงๆ！อีกทั้งมูลค่ายังเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว！

นี่เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงกว่าเองนะ！

ทำไมถึงง่ายขนาดนี้？！

ไม่มีทางเป็นไปได้！

เซียวไห่หลงทั้งรู้สึกช็อคและเสียใจภายหลัง！

เมื่อวานไม่ว่าจะเป็นสถานะหรือตัวตนของเซียวชูหรัน ยังเทียบตนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ถ้าเมื่อวานตนรับหน้าที่นี้ ไม่ว่าจะเจรจาสำเร็จหรือไม่สำเร็จ ก็คงไม่ปล่อยโอกาสให้เซียวชูหรันได้หน้าแน่！

แต่ตนกลับปฏิเสธไปเพราะกลัวไม่สำเร็จ！

ตัวเองปฏิเสธก็ช่างเถอะ ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเซียวชูหรันเจรจาสำเร็จแล้ว！

นี่มันตบหน้าตัวเองชัดๆ！

นายหญิงใหญ่เซียวรีบหยิบสัญญาขึ้นมา และอ่านอย่างละเอียด จากนั้นก็หัวเราะออกมาด้วยความดีใจ：“เยี่ยม！เยี่ยม！เยี่ยม！เยี่ยมจริงๆ！ชูหรันแกได้ความดีความชอบไปเต็มๆเลย！”

พูดจบก็ถามต่อ：“แกทำได้ยังไง？”

เซียวชูหรันพูด：“ต้องขอบคุณรองประธานหวัง หวังตงเสวี่ยน เธอสนใจตระกูลเซียวของเรามาก”

ที่จริงเซียวชูหรันอยากพูดตามความจริง แต่พอมาคิดๆดูแล้ว ประธานของตี้เหากรุ๊ปเป็นใครตนก็ไม่รู้แน่ชัด ถ้าพูดออกไปอาจมีคนถามกลับมาได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวไห่หลงก็ยิ่งรู้สึกแย่จนอยากจะตายเข้าไปอีก！

มิน่าละทำไมเซียวชูหรันถึงทำสำเร็จ！

ที่แท้หวังตงเสวี่ยนของตี้เหากรุ๊ปก็เล็งตระกูลเซียวไว้อยู่แล้ว！

งั้นใครไปก็ได้หน่ะสิ？

ตนพลาดโอกาสที่ดีที่สุดไปแล้วจริงๆ！

ขณะนั้นเอง เย่เฉินก็พูดขึ้น：“ไห่หลง นายยังจำเดิมพันที่เราพนันกันไว้ได้ไหม？”

สีหน้าเซียวไห่หลงดูไม่ได้ขึ้นมาทันที ราวกับกินของสกปรกเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น

เขาจะจำไม่ได้ได้ยังไง ถ้าแพ้ต้องคุกเข่าโขกหัวตัวเองต่อหน้าทุกคน3ครั้ง

เซียวชูหรันเซ็นวัญญาได้แล้ว ก็เท่ากับว่าตนแพ้ไอ้......

ไม่ได้！

ฉันจะคุกเข่าโขกหัวให้ไอ้ขยะขี้แพ้นี้ได้ยังไง！

ไม่ได้เด็ดขาด！

เขาจึงรีบพูดขึ้นด้วยความโกรธ：“เย่เฉิน แกเป็นใครห้ะ？เป็นแค่คนที่แต่งเข้าตระกูลเราก็แค่นั้น เป็นไอ้ไร้ประโยชน์ที่เกาะผู้หญิงยังคิดจะให้ฉันคุกเข่าโขกหัวให้แกงั้นเหรอ？”

เขาแค้นจนสั่นไปทั้งตัว กัดริมฝีปากแน่น แต่ก็คุกเข่าลงไป

คุกเข่าลงไปดังกึก！

มีผู้หวังดีถึงขั้นแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เซียวไห่หลงก้มหน้า พลางพูดเสียงสั่น：“ฉันผิดไปแล้ว！”

พูดจบก็โน้มตัวลงไปโขกหัว

เย่เฉินพูด：“นายพูดว่าไงนะ ฉันได้ยินไม่ชัด พูดเสียงดังๆหน่อย”

เซียวไห่หลงอดกลั้นต่อความอับอาย แล้วโขกหัวลงไปอีกครั้ง：“ฉันผิดไปแล้ว！”

เย่เฉินพูดขึ้น：“อ๋อ นานพูดว่าฉันผิดไปแล้วนี่เอง นายทำอะไรผิดเหรอ？”

เซียวไห่หลงอยากฆ่าเย่เฉินจริงๆ แต่ยังเหลือโขกหัวอีกครั้งสุดท้าย

เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันพูด：“ฉันผิดตรงที่ไม่ควรสงสัยในความสามารถของชูหรัน......”

พูดจบก็โขกหัวลงไป！

เย่เฉินพอใจเป็นอย่างมาก！

เขาสุดจะทนกับเซียวไห่หลงมานานแล้ว ครั้งนี้จึงคว้าโอกาสให้เขาโขกหัวสำนึกผิดให้ตน ความรู้สึกนี้มันดีจริงๆ！

เซียวชูหรันมองด้วยความตกใจ รู้สึกว่าสามีไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว！

แต่ว่าตรงไหนที่เปลี่ยนไป แต่ก็พูดไม่ออกเหมือนกัน

แต่เมื่อกลับไปนึกถึงตอนที่เขาเดิมพันกับเซียวไห่หลงเมื่อวาน เหมือนวางแผนไว้เป็นอย่างดีแล้ว ดูเหมือนเขาจะคาดเดาเอาไว้แล้วว่าตัวเองจะชนะ？

ตกลงแล้วทำไมเขาถึงมั่นใจขนาดนั้นนะ？