ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1036

ความสูญเสียของตระกูลอู๋มี 15 คน คนของหงห้าและเว่ยเลี่ยง เมื่อรวมกันแล้วก็สูญเสียไปแล้ว 4 คน!

โชคดีที่ไม่กี่วันก่อนเย่เฉินเตือนหงห้าและเว่ยเลี่ยงเอาไว้ ให้พวกเขาเสริมกำลังป้องกัน ทั้งสองฝ่ายจึงส่งคนเพิ่มไปยังภูเขาฉางไบหลายคน ไม่อย่างนั้น วันนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้คนนับสิบเหล่านี้จริงๆ

พ่อลูกตระกูเว่ยที่หวาดกลัว ถูกคนคว้าขึ้นมาจากบนหิมะ

คนที่จับพวกเขาขึ้นมา คือลูกน้องของท่านหงห้าและเป็นผู้รับผิดชอบภูเขาฉาง จ้าวเต๋อเปียว

จ้าวเต๋อเปียวใบหน้าสีเข้ม มองไปที่พ่อและลูกชายที่หวาดกลัว และพูดอย่างเย็นชาว่า: “พวกนายคิดจริงๆเหรอว่าจะหนีไปได้จริงๆ?”

เว่ยหย่งเจิ้งร้องไห้และพูดว่า: “เฮียเต๋อเปียว พวกเราไม่ได้หนี คนพวกนี้บอกให้เราไป”

จ้าวเต๋อเปียวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ ในใจนายคิดยังไง ฉันไม่รู้เลยงั้นเหรอ ฟังนะ ตราบใดที่จ้าวเต๋อเปียวอย่างฉันอยู่ นายกับลูกของนายก็อย่าคิดจะจากภูเขาฉางไบไปเลย!”

เว่ยหย่งเจิ้งพยักหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยความเคารพ: “เฮียเต๋อเปียว เราไม่อยากออกจากภูเขาฉางไบเลยจริงๆนะ ช่วงนี้ พวกเราสองพ่อลูกรักและผูกพันกับภูเขาฉางไบมาก ฉันพร้อมใช้ชีวิตวัยชราที่นี่แหละ”

เว่ยฉางหมิงที่อยู่ข้างๆก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: “ใช่ เฮียเต๋อเปียว พ่อของผมพูดถูก พวกเราทั้งสองคนรักดินแดนแห่งนี่มาก”

จ้าวเต๋อเปียวพุ่งตรงไป ต่อยตีสองพ่อลูก และด่าว่า: “โธ่เอ๋ย เป็นเพราะไอ้พวกหมาอย่างพวกนายสองคน ฉันเสียพี่น้องไป 4 คน ยังจะมาพูดจาเหลวไหลกับฉันที่นี่อีก เชื่อไหมฉันจะหักขาของพวกนายเลย ต่อไปให้พวกนายปีนขึ้นภูเขาไปเก็บโสมซะ？！”

สองพ่อลูกถูกทุบตีอย่างรุนแรง จนเกือบตาย ถึงจะถูกปล่อยกลับไป และโยนเข้าบ้านที่ทรุดโทรมและเย็นยะเยือก

……

ที่นี่ อู๋ตงไห่ยังคงรอข่าวแห่งชัยชนะจากภูเขาฉางไบ

เขาสูบซิการ์ในมือไปกินครึ่งแล้ว ในใจก็กำลังนับเวลาอยู่ตลอด ก่อนที่จะสูบซิการ์ตัวนี้ เรื่องก็น่าจะได้รับการจัดการอย่างสมบูรณ์แล้ว

ราชาบู๊ทั้งแปดไม่ฟังคำสั่งของพวกเขางั้นหรือ?

ไม่ต้องร้อนใจไป ฉันยังสามารถหาคนอื่นไปได้

ไป 16 คน ตาย 15 คน ต่างก็ให้เงินบำรุงขวัญคนพวกนี้ไปแล้ว อย่างน้อยก็เสียไปหลายสิบล้าน นี่คือเงินทั้งหมดที่สูญเสียไปโดยเปล่าประโยชน์

ถ้ารู้ว่าเป็นอย่างนี้ ก็คงไม่ให้พวกเขาไปดีกว่า

ในตอนนี้ น้องชายของเขาอู๋ตงเฟิงจู่ ๆก็พุ่งเข้ามา และพูดด้วยความตื่นเต้นอย่างมากว่า : “พี่ พ่อฟื้นแล้ว!”

อู๋ตงไห่ได้ยินดังนั้น ในใจก็รู้สึกทั้งสุขและเศร้า

ที่สุขก็คือ ในที่สุดพ่อก็ฟื้นแล้ว ที่เศร้าก็คือ ถ้ารู้ว่าตอนนี้พ่อฟื้นได้ ทำไมเขาต้องส่งคน 15 คนไปตายด้วย?

เขาฟื้นแล้ว ตอนนี้เขาต้องบอกพ่อว่า ราชาบู๊ทั้งแปดอาจจะออกเดินทางไปภูเขาฉางไบในวันพรุ่งนี้

เมื่อคิดถึงตอนนี้ เขาก็ถอนหายใจยาวๆ หลังจากนั้นหันหลังมาบอกว่า: “ไป ไปดูพ่อ!”

------------