ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1037
ท่านปู่อู๋เป็นวีรบุรุษที่ยอดเยี่ยมหาได้ยากในตอนนั้น
พูดถึงเขาในเจียงหนาน ไม่มีใครไม่รู้จัก ไม่มีใครไม่รู้
ในตอนเด็กคนนี้เป็นคนฉลาด ตระกูลที่เริ่มต้นจากศูนย์สามารถทำให้ตระกูลอู๋เป็นตระกูลอันดับหนึ่งในเจียงหนาน จะเห็นได้ว่าคนๆนี้มีความสามารถไม่ธรรมดา
แต่ท้ายที่สุด คนเราก็ไม่สามารถเทียบอายุกับเวลาได้ เนื่องจากหลังจากที่ท่านปู่อู๋สุขภาพไม่ค่อยดี และหลังจากที่ปลดจากตำแหน่งผู้นำ ตระกูลอู๋ก็เริ่มตกต่ำลง
แต่ก็ไม่มีใครคาดคิด ในช่วงเวลานี้ ทั้งตระกูลอู๋ต่างก็แพ้พ่ายอย่างรวดเร็ว
นี่ทำให้ท่านปู่อู๋ต้องทนทุกข์ทรมานไปทั้งตัว
ก่อนอื่น เริ่มจากหลานชายคนที่สอง ชายหนุ่มผู้แสนดี เป็นความภาคภูมิใจของสวรรค์ จู่ ๆ ก็เป็นโรคประหลาดชนิดหนึ่งที่ไม่สามารถบรรยายได้
จากนั้นก็ได้มาเป็นลูกชายคนโตรวมถึงหลานชายคนโต โดนคนดูถูกเหยียดหยามที่จินหลิง จนต้องอับอายขายหน้า
แม้แต่พ่อลูกตัวตลกในจินหลิง ก็กล้าบันทึกเทปเหน็บแนมลงบนอินเทอร์เน็ต บันทึกเทป วิดีโอดูถูกตระกูลอู๋
นับตั้งแต่ครั้งนั้น การโจมตีอย่างต่อเนื่องทำให้สุขภาพของเขาแย่ลงไปอีก แต่เขาไม่คิดว่า นั่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของฝันร้าย
สิ่งที่เขายอมรับไม่ได้มากที่สุด ก็คือชื่อเสียงของตระกูลอู๋ถูกทำลายไปนานแล้ว
ตระกูลอู๋เป็นตระกูลที่ชั้นยอด เขามีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับสำนักขอทาน ถึงขั้นกับถูกคนรายงาน เรื่องจริงที่แอบสนับสนุนสำนักขอทานและขอทานอย่างลับๆ ที่มีความสัมพันธ์เป็นญาติพี่น้อง เพียงไม่นานก็ทำให้ชื่อเสียงของตระกูลอู๋ตกต่ำลง ครั้งนั้น ความเสียหายที่มีต่อท่านปู่อู๋ยิ่งใหญ่มาก ตอนนั้นที่เขาก็หมดสติไปจากอาการหน้ามืด นอนหลับอยู่หลายวัน
ในที่สุดวันนี้ก็ตื่นขึ้นสักที แต่สภาพร่างกายกับสภาพจิตใจไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน คนทั้งคนแสดงท่าทางที่เหนื่อยล้าของโรคร้ายที่หมดทางรักษา
พี่น้องอู๋ตงไห่และเหล่าลูกๆหลานๆ รีบวิ่งไปที่ห้องผู้ป่วย
“ค๊อกๆ……แค๊ก……ค๊อกๆ……”
อู๋ตงไห่รีบก้าวไปข้างหน้า ช่วยประคองให้พ่อ
ท่านปู่อู๋ดิ้นและผลักเขาออก และพูดอย่างเย็นชาว่า: “ฉันจัดตั้งกิจการมาเป็นสิบๆปี พบเจอศัตรูนับไม่ถ้วนในธุรกิจ คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็แพ้ให้กับลูกชายของตัวเองแท้ๆ……”
อู๋ตงไห่น้ำตาไหลริน หัวใจของเขารู้สึกละอายและเสียใจยิ่งนัก
เขารักภรรยาของเขาเซวหย่าฉิน กลับคิดไม่ถึงว่าเซวหย่าฉินจะมอบ “ของขวัญที่ยิ่งใหญ่” ให้กับเขา
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...